exoaptonkyklo: δικοι μου

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δικοι μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

24/1/22

Καλο ταξιδι πατερα Χρηστο

Οταν η απωλεια ειναι τοσο μεγαλη και η συντριβη τοσο βαθια,

απλα δε βρισκεις λογια ουτε τοτε οταν.. ουτε τωρα ακομα.

Ισως ο χρονος.. ισως ο χρονος.. :(

Μιμαρας λατρεμενος

Μιμαρας μας, χρυσος και στην ψυχη και στην καρδια και στο μυαλο και στη δουλεια παντου!

22/1/22

Το σκαλοπατι

Τις καλες μερες, πρωινα η απογευματα, σ αυτο το σκαλοπατι της αυλης που βγαζει στο δρομο, εδω την εβγαζαν παππους και γιαγια μαζευοντας στις πλατες τους λιγη.. ζεστα.

Ζεστα απ τον ηλιο που 'καιγε, απ τους γειτονους που περνουσαν κι ανταλλαζαν τα νεα τους, απ την ξαφνικη επισκεψη των εγγονιων.

Κι αφου μαζευαν λιγη πνοη ακομα, τα μαζευαν για μεσα στο φτωχικο, για τα χθεσινα φασολακια στην κατσαρολα που περιμεναν, για τη σομπα που ηταν ωρα ν αναψει που τα ντουβαρια απο την υγρασια δεν ελεγαν να ζεστανουν ποτε , για το χαπι το επομενο που ηταν η ωρα του ακριβως, για τις ειδησεις που εδειχναν παντα τους "μπας κεραταδες" να τα κανουν μονιμως μανταρα. 

Και τα χρονια περασαν και τωρα στο σκαλοπατι αυτο καθονται πια οι γονεις. Ιδια κι απαραλλαχτα καθε που βγαζει ηλιο..

Δεκ '19

Να στολιζεις το δεντρο με τα καμαρια σου. Τα μικρα κι απλα, μεγαλα της ζωης.

Τι μαγικη διαδοχη...

Οι Γιαννηδες μου. Το πριν εμου και το μετα εμου. Σ ενα κλικ η πειρα και η νιοτη σε διαδραση μελλοντος. Τι μαγικη διαδοχη...

Παππους Γιωργος, γιαγια Σταυρουλα. Μια στο τοσο τις ξανακοιτω τις παλιες οικογενειακες φωτογραφιες. Τις ριζες. Και καθε φορα μου μοιαζουν τοσο μα τοσο σημερινες. Λες κι ειμαι ετοιμος να παρω το αμαξι, να τωρα δα, και να παω ως τη Λαρισα να τους κανω ξαφνικη επισκεψη, που μου λειψαν, οσο να ναι, "τωρα τελευταια". Κι ακομα, ν' αφησω και τη σκεψη μου λιγακι σε κεινη την χελιδονοφωλια πανω απ το κεφαλι τους, μπας και γινει κανα θαυμα και δω να επιστρεφουν και κεινα τα λατρεμενα "χελιδονια" στη φωλια τους. Γιατι ως γνωστον, οπου κι αν πηγαν, οπου κι αν πανε, οσο μακρυα κι αν πεταξαν, κατα ενα μυστηριο τροπο παντα γνωριζουν το δρομο και επιστρεφουν. Οπως οι λατρεμενες αναμνησεις οι δικες μας.

26/1/19

Του Σταυρου

Με τη γιαγια Σταυρουλα στην λυομενη παραγκα-εξοχιμο μας. Σημερα θα ειχε τη γιορτη της. Θα μαζευομασταν ολο το μικρο σοι γυρω της για τη γιορτη. Εκεινη θα ειχε ξεπατωθει απο τα χαραματα να ετοιμασει καθετι, καθε μικρη λεπτομερεια για να γιορτασουμε. Για να περασουμε καλα. Για να μη λειψει τιποτα. Την ωρα του φαγητου κατακοπη πια, θα την ακουγαμε παλι να λεει το γνωστο της "εγω δεν πειναω και πολυ, φατε εσεις παιδια μου" και θα 'μενε εκει να μας χαζευει ολους εναν εναν για να εισπραξει την πιο μεγαλη χαρα της ζωης της. Τη χαρα στα ματια μας.
Η παραγκα χαθηκε. H γιαγια Σταυρουλα (οπως κι ο παπους ο Γιωργος) παντα "εδω"