Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα - ξενα λογια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα - ξενα λογια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

28/1/18

Μαρια Ευθυμιου

H ζωή είναι σύνολο από μικρές ιστορίες, όχι αποκομμένες αλλά μια ατελείωτη ιστορία. Σαν ένα τεράστιο υφαντό. Κι εγώ στο υφαντό μου είχα, δόξα τω Θεώ, πολλά υφάδια, γιατί η ζωή μού φέρθηκε καλά, διδάσκοντάς με να είμαι χαρούμενη που έζησα αλλά και χαρούμενη που θα πεθάνω. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Ολη η συνεντευξη εδω

• Ενηλικιώθηκα σε μια εποχή που έθετε όρια. Είμαι ευτυχής που έζησα με αρχές και όρια, γιατί αυτό με βοήθησε να γίνω εσωτερικά πειθαρχημένη και οργανωμένη, άρα ελεύθερη. Γιατί ασυδοσία δεν σημαίνει ελευθερία. Απεναντίας, η ασυδοσία σε οδηγεί σε ταπεινές και αναξιοπρεπείς διαδρομές ζωής. Και είναι η δική μου η γενιά που ανέθρεψε τα παιδιά της στην ασυδοσία.  

Η Ελλάδα όπου έζησα ήταν μεν φτωχή, αλλά είχε αξιοπρέπεια. Δεν θα ξεχάσω ότι όταν ήμουν παιδί, όσο φτωχά κι αν ήταν τα νοικοκυριά, οι αυλές τους και οι μάντρες τους έλαμπαν και τα πεζοδρόμια ήταν πάντα ασβεστωμένα. Σήμερα, παρατηρούμε μια άκριτη αποδοχή ερεθισμάτων από το εξωτερικό, π.χ. μουτζουρώνοντας τοίχους και μνημεία. Και δεν αναφέρομαι στις ωραίες τοιχογραφίες παρά στις μουτζούρες που καλύπτουν δημόσιες επιφάνειες, πέτρες και μάρμαρα. Μια βαρβαρότητα, μια ποταπή υποταγή στο ξένο. 
Αγαπώ την Αθήνα μας. Όμως, εχει έρθει η ώρα να σοβαρευτούμε. Και οι εγκληματικές ομάδες, οι οποίες πρόσφατα ονομάστηκαν «συλλογικότητες», να αναγκαστούν να πάψουν να την καίνε ως καθημερινό σπορ, βεβηλώνοντας χώρους ιστορικούς, όπως το Πολυτεχνείο, όπου και διαμένουν εδώ και χρόνια, καταστρέφοντας το κέντρο, με άντρο τους μια συνοικία την οποία έχουν από δεκαετίες μετατρέψει σε γιατάκι τους, τα άλλοτε όμορφα Εξάρχεια.

• Το κυρίαρχο αγγλοσαξονικό πολιτιστικό μοντέλο είναι διαπεραστικό. Ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία όπου λαμβάνουμε ερεθίσματα πανταχόθεν. Τούτο έχει και τα καλά του, ωστόσο δεν αντιστεκόμαστε στα άσχημα: χρησιμοποιούμε, για παράδειγμα, greeklish και πετάμε στα σκουπίδια την ελληνική γλώσσα που έχει ηλικία 4.000 ετών.
Λειτουργούμε έχοντας δεχτεί την αντίφαση και την ασυνέπειά μας.   Παραδείγματος χάριν, ψηφίζουμε «όχι» στην Ευρώπη στο δημοψήφισμα, αλλά πολιτισμικά δεχόμαστε απόλυτα το κυρίαρχο μοντέλο των ισχυρών πολιτισμικά και οικονομικά κρατών της Ευρώπης. Και πηγαίνουμε να σπουδάσουμε και να εργαστούμε ακριβώς στις χώρες εναντίον των οποίων ψηφίσαμε το «όχι».

• Δεν είμαστε συνεπείς. Ως λαός είμαστε δήθεν σε πολλά. Και είμαστε, μάλιστα, και ευτυχείς γι' αυτό. Και γελάει ο κόσμος με μας. Γελάει που υπάρχει στην Ελλάδα site, το apergia.gr, που σε ενημερώνει για τις απειράριθμες καθημερινές απεργίες. Που ακριβώς επειδή είναι πάμπολλες πια έχουν χάσει το νόημά τους, με αποτέλεσμα να μην ασχολείται κανείς με αυτές ούτε και με τα αιτήματα των δήθεν «απεργών» που, μονίμως «αγανακτισμένοι», βρίσκουν τρόπο να μη δουλέψουν, διαλύοντας τη ζωή των άλλων, και ολόκληρης της χώρας.   Και οι αέναες αυτές απεργίες οργανώνονται από συνδικαλιστές που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, παρά βρίσκουν νόημα στην παρασιτική τους ύπαρξη, οργανώνοντας στον κλάδο τους απεργίες κάθε δεύτερο μήνα. Κοινωνικές γελοιότητες, δηλαδή, που καλά κρατούν επί δεκαετίες, χωρίς να αντιστεκόμαστε.   
Πατριωτισμός είναι να σέβεσαι και να διαφυλάσσεις την κοινωνία όπου ζεις. Όχι να την καις, να την ακυρώνεις και να την καταστρέφεις.

• Είναι βαρύ ότι στην κοινωνία μας περιφρονείται η έννοια της δουλειάς και της εργατικότητας. Οι συζητήσεις που κάνουμε είναι για το πότε θα πάρουμε σύνταξη. Η εργασία, όμως, είναι δημιουργία. Κι όμως, προτιμούμε την σύνταξη στα 50 κι ας σαπίζουμε στη γωνιά ενός καφενείου. Χάθηκαν πολλά στη διαδρομή της δικής μου γενιάς. Μας δόθηκε εύκολο χρήμα, μάθαμε στον εξωτερικό δανεισμό, αφεθήκαμε χωρίς να φροντίσουμε για τη δημιουργία μιας υγιούς κοινωνίας.   Τετρακόσιες χιλιάδες νέοι άνθρωποι έχουν φύγει από τη χώρα και αυτό είναι μια τεράστια ήττα για τον τόπο μας. Κι έχουμε χάσει και πολύ από το κύρος μας ως χώρα. Ακούν στο εξωτερικό τη λέξη «Έλληνας» και την ταυτίζουν με λέξεις όπως «τεμπέλης» και «ψεύτης». Και είναι επίσης βαρύ ότι οι λέξεις «greek statistics» και «kolotoumba» έχουν γίνει διεθνείς φράσεις χλευασμού και σαρκασμού.

• Εργάζομαι στο πανεπιστήμιο τα τελευταία τριάντα επτά χρόνια. Tα ελληνικά πανεπιστήμια, εδώ και δεκαετίες, έχουν μεταβληθεί σε χώρους ανομίας, βαρβαρότητας, καταστροφών, καταλήψεων, βανδαλισμών, μουτζούρας και «πλακίτσας». Όλο το ψευδεπίγραφο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας συμπυκνώθηκε στο ελληνικά ανώτατα ιδρύματα. Όταν οι νέοι θεωρούν σωστό να καταστρέφουν ένα δημόσιο αγαθό, όπως το σχολείο, τότε οδεύουμε σε επικίνδυνους δρόμους. Και το χειρότερο είναι ότι όλα τα παραπάνω τα θεωρούμε κανονικότητα. Κι όποιος τολμήσει να τα θίξει ως θέματα, αυτομάτως χαρακτηρίζεται φασίστας.  
 Η λέξη «φασίστας» δεν χρησιμοποιήθηκε επί της ουσίας αλλά ως όπλο διάλυσης της κοινωνίας. 
Από πότε είναι δημοκρατικό να διαλύεις τη δημόσια περιουσία και να καταστρέφεις το δημόσιο αγαθό; Όμως έτσι διαπλάστηκε μετεμφυλιακκά η νεοελληνική κοινωνία και αυτά τα αποτελέσματα τα παρακολουθούμε μέχρι σήμερα. Αντιστράφηκαν οι όροι και στο όνομα ενός «αριστερού λόγου» αποκύημα του Εμφυλίου που μας ακολουθεί μέχρι σήμερα‒ συντελέστηκαν και συντελούνται απ' όλους αθλιότητες. Τις οποίες, αντί να βγει η αριστερά να τις κατακρίνει, αντιθέτως τις επικύρωνε και τις κάλυπτε ιδεολογικά – το ίδιο πράττει μέχρι σήμερα. 
Πατριωτισμός όμως είναι να σέβεσαι και να διαφυλάσσεις την κοινωνία όπου ζεις. Όχι να την καις, να την ακυρώνεις και να την καταστρέφεις.  Είμαι απαισιόδοξη για την πατρίδα μου, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάνω λάθος εκτίμηση και ότι σ' αυτή την καθημερινή μας καταβύθιση θα μπει ένα τέλος. Είναι η κατάλληλη εποχή για να πούμε αλήθειες, και στον δημόσιο και στον προσωπικό τομέα. Να εκπαιδευτούμε, να μεριμνήσουμε και να μάθουμε να προνοούμε

• Εξευτελίσαμε την εκπαιδευτική λειτουργία και δημιουργήσαμε με τα εύκολα Α στο δημοτικό, 20 στο γυμνάσιο και λύκειο και 5 στο πανεπιστήμιο, ένα υπέρογκο ποσοστό «αριστούχων» και «πτυχιούχων», υποβαθμίζοντας τα πτυχία μας από το δημοτικό μέχρι και το πανεπιστήμιο. Οι σημερινοί νέοι μας έχουν εν πολλοίς μεγαλώσει με παροχές, επώνυμα ρούχα, χαλαρή και μη απαιτητική «παιδεία», σ' ένα κλίμα ασυδοσίας που υπηρέτησε η δική μου γενιά, η γενιά των γονέων τους, και ολόκληρη η νεοελληνική μεταπολιτευτική κοινωνία.
   Κι είναι αυτά ακριβώς τα παιδιά που σήμερα καλούνται να αντιμετωπίσουν την Ελλάδα της κρίσης, τη στιγμή που δεν έχουν μάθει να εργάζονται συστηματικά, να στοχεύουν, να κρίνονται, να αξιολογούνται, να αντέχουν και να αυτοπειθαρχούν. Εξού και οι δυσκολίες είναι ακόμα μεγαλύτερες.

• Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και κάθε γεγονός, έχει τις θετικές και τις αρνητικές όψεις της, ιδιαίτερα για μια κοινωνία όπως η ελληνική που ζούσε και ζει επί δεκαετίες μέσα στο κλίμα του ατελεύτητου Εμφυλίου του 1949. Αν και η «αριστερά» έχει γίνει προ πολλού μια lifestyle αριστερά, είναι ευεργετικό ότι ένα κόμμα «αριστερό» κυβερνά, σπάζοντας τη μανιχαϊστική πλευρά της ελληνικής σύλληψης αριστερός ίσον έντιμος και συνεπής, δεξιός ίσον ανέντιμος και ασυνεπής.   Ωστόσο, οι καιροί που ζούμε ως χώρα είναι πολύ βαρείς, με μεγάλες προκλήσεις και κινδύνους μπροστά μας. Και απαιτούν λύσεις ουσιαστικές, ρεαλιστικές, και καίριες. Δεν είναι lifestyle τα προβλήματά μας. Και γι' αυτό δεν μπορούν να λυθούν με lifestyle λύσεις.

• Σήμερα η Ελλάδα χρειάζεται έναν αναστοχασμό. Χρειαζόμαστε μια βαθύτερη εσωτερική επικοινωνία με τον εαυτό μας. Γιατί αν μας «ψεκάζουν», έχουμε θέμα. Αν όχι, τότε υπάρχει ελπίδα. Δεν μπορεί να φταίνε για όλα οι άλλοι. Βολευτήκαμε, δεν κρίνουμε ποτέ εμάς, μόνο τους άλλους. Και μάλιστα, όταν δεν έχουμε μάθει να υπερασπιζόμαστε αυτά που πιστεύουμε. Δεν υπερασπιζόμαστε την κατάφαση και τη δημιουργία, μόνο την άρνηση, την αποδόμηση και τη δυσλειτουργία. Μάθαμε να γκρεμίζουμε και όχι να χτίζουμε. Όμως πόση λοβοτομή χωράει σ' έναν λαό; Ιδίως όταν οι καιροί δεν περιμένουν.

 • Η χώρα μας πρέπει να θεμελιώσει έναν νέο αξιακό κώδικα. Να προτάξει τη δράση, τη γόνιμη διεκδίκηση, τη δημιουργικότητα, την εργασία και την αξιοπρέπεια. Απαιτείται μια στόχευση που να μας τροφοδοτεί και να μας κάνει να αισθανόμαστε χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο.   Είμαι απαισιόδοξη για την πατρίδα μου, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάνω λάθος εκτίμηση και ότι σ' αυτή την καθημερινή μας καταβύθιση θα μπει ένα τέλος. Είναι η κατάλληλη εποχή για να πούμε αλήθειες, και στον δημόσιο και στον προσωπικό τομέα. Να εκπαιδευτούμε, να μεριμνήσουμε και να μάθουμε να προνοούμε.  

• Η ιστορία γοητεύει το ελληνικό κοινό. Το δείχνει αυτό το ευπώλητο των βιβλίων Ιστορίας σήμερα στη χώρα μας. Φαίνεται ότι στην Ελλάδα της κρίσης αναζητούμε απαντήσεις στο παρελθόν ώστε να εξηγήσουμε το παρόν. Είναι θετικό δείγμα αυτό, και αισιόδοξο. Ίσως, ως κοινωνία, είμαστε πράγματι μπροστά σε εσωτερική αλλαγή. Γιατί όλα στη ζωή μας είναι ιστορία. Μια διαρκής αλληλουχία. Μια άφατη μνήμη.   Η Ιστορία είναι ο κώδικάς μας, το στίγμα και ολόκληρη η ύπαρξή μας. Και μέσα από αυτήν ξανασυζητάμε το «τώρα» σε βάσεις βαθιές και ουσιαστικές. Γινόμαστε, δηλαδή, βαθύτεροι, ουσιαστικότεροι και δυνατότεροι.

Γιατί η μεγαλύτερη επανάσταση είναι αυτή που συμβαίνει μέσα μας. Ως άνθρωποι αλλάζουμε και προχωράμε μόνο όταν αντιλαμβανόμαστε τι κάναμε λάθος.   Ο πλούτος κάθε ανθρώπου εδράζεται σε αυτό το νέο στοιχείο που εντυπώθηκε στον χαρακτήρα του μετά από μια ατυχία, ένα λάθος, μια ανατροπή ή μια καταστροφή. Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα της ανατροπής του κακού μας σκηνικού μέσα από τη γνώση της Ιστορίας μας και του εαυτού μας. Μακάρι!
• Είμαι άθρησκη, αλλά δεν είμαι άθεη. Θεωρώ ότι οι θρησκείες είναι κατασκευές του ανθρώπου που προσπαθούν να καλύψουν ανασφάλειες και επιθυμίες του. Ως τμήμα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ωστόσο, τις σέβομαι και τις τιμώ. Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη. Δεν την γνωρίζω, δεν μπορώ να την ορίσω ή να την περιγράψω. Θεωρώ τον εαυτό μου ασήμαντη μπροστά στο απέραντο.   Επιλέγω να εμπιστεύομαι την ίδια τη ζωή και να είμαι ευγνώμων για όλα τα μικρά και μεγάλα της ζωής μου. Αυτό με κάνει, πιστεύω, πιο δυνατή και με προστατεύει από την αλαζονεία και την έπαρση που είναι σύντροφοι υπονομευτικοί στην ποιότητα της ζωής μας.

Στη ζωή μου έχω ρισκάρει αρκετές φορές, άλλοτε εκεί όπου έπρεπε, άλλοτε από ανοησία. Και, βέβαια, ως Ελληνίδα, είμαι συχνά παράφορη και υπερβολική, χάνω κι εγώ πολλές φορές το μέτρο.  
Η ευτυχία βρίσκεται, πιστεύω, στην αρμονία ανάμεσα σε αυτό που πιστεύεις και αυτό που πράττεις. Αν αυτό που κάνεις κάθε φορά δεν το αισθάνεσαι ως σημαντικό, τότε απλώς το διεκπεραιώνεις. Κι όταν κάτι το διεκπεραιώνεις, χάνεις την υπόστασή σου, γίνεσαι ένα μέσο. Η κάθε μικρή μας στιγμή, αν είναι ερωτική, αν έχει δηλαδή εσωτερική δύναμη και νόημα, μετατρέπεται σε μεγάλη.

• Δεν με φοβίζει ο θάνατος. Ο αιφνίδιος θάνατος. Μάλιστα, τον περιμένω με ένα, θα έλεγα, διανοητικό ενδιαφέρον. Αυτό που φοβάμαι είναι ο βασανιστικός θάνατος, η αρρώστια, η ανημπόρια, ο πόνος, το να γίνω βάρος στους αγαπημένους μου. Πάντως, πιστεύω ότι μόνο αν έχεις συνεχή συναίσθηση του θανάτου λειτουργείς με δύναμη και πλούτο. Δεν ξεχνώ ποτέ την έννοια του θανάτου. Είναι αυτό που με έχει βοηθήσει πολύ στο να αναγνωρίζω τα λάθη μου, τα ελαττώματά μου και να διορθώνομαι.   
Οι ήττες ήταν αυτές που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Γιατί η ζωή είναι σύνολο από μικρές ιστορίες, όχι αποκομμένες αλλά μια ατελείωτη ιστορία. Σαν ένα τεράστιο υφαντό. Κι εγώ στο υφαντό μου είχα, δόξα τω Θεώ, πολλά υφάδια, γιατί η ζωή μού φέρθηκε καλά, διδάσκοντάς με να είμαι χαρούμενη που έζησα αλλά και χαρούμενη που θα πεθάνω. Έζησα πλούσια και γεμάτη ζωή και όχι διεκπεραιωτική.

14/12/17

ξημερωμα..

Φωτογραφία του Raptopoulos Stratos-Takis.

Kι από μιά σελίδα,
μπορεί να 'λθει ξημέρωμα...

Λυκος Παραβατης

25/7/17

Βρόχος

Τώρα που σ᾿ έχω διαγράψει απ᾿ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά.
Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

του Ντίνου Χριστιανόπουλου

12/6/17

Ερωτική ζήλια...

Εγώ, η ανασφαλής ερωτευμένη, η αιώνια αγχωμένη και καχύποπτη, κουράστηκα. Κουράστηκα ν’ ακούω τον εαυτό μου να λέει «δεν σε πιστεύω», «που είσαι;», «ποιος είναι;». Κουράστηκα με το φόβο μου, το θυμό μου, την ανασφάλειά μου. Κουράστηκα να νευριάζω, μη αντέχοντας την εξάρτηση που αισθάνομαι για σένα… κουράστηκα.
Χρόνια τώρα περιορίζω την ελευθερία σου και αναρωτιέμαι πως μπορώ να αγαπάω κάποιον που δεν είναι ελεύθερος να είναι ο εαυτός του. Μήπως δεν αγαπάω; Μήπως απλά είσαι ένα αντικείμενο πάθους, κτητικά δικό μου, που συμπαρασύρει τα υπόλοιπα στοιχεία του εαυτού μου, όπως ο νους και η βούληση;
Ξέρεις, μαζί σου βιώνω μια καθημερινή απειλή εγκατάλειψης, μια συνεχή αβεβαιότητα και δεν φταις εσύ.
Δεν ελέγχω ούτε τη ζωή μου, ούτε τους φόβους μου, μόνο εσένα.
Είσαι εσύ η τέλεια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Μέσα σου κρύβω τις βαθύτερες ανασφάλειές μου και γίνομαι εγώ παράλογη κι εσύ η εμμονή μου.
Εστιάζω τη σκέψη μου σε οτιδήποτε είναι αρνητικό. Η συμπεριφορά σου μεταφράζεται από εμένα πάντα ως έλλειψη ενδιαφέροντος, επιβεβαιώνοντας την καχυποψία μου και αφαιρώντας σου το δικαίωμα πρόσβασης στα συναισθήματά μου.
Είμαι μόνη μου στην προσπάθεια να είμαι μαζί σου, ή τουλάχιστον έτσι νιώθω.
Είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος από προκαταλήψεις και μνήμες.
Τροφοδοτώ τη ζήλια μου με άσχετους συνειρμούς, στερεότυπα και φανταστικά σενάρια.
Απομακρύνομαι από την πραγματικότητα και εγκλωβίζοντάς σε νοιώθω εγκλωβισμένη.
Μάταια προσπαθεί η ζήλια μου να επιβάλλει την εμπιστοσύνη… η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται.
Τι να κάνω όμως; Πως θα καταφέρω να βγω απ΄ αυτό το φαύλο κύκλο που μέρα με τη μέρα σε διώχνει μακριά μου; Πότε θα σταματήσω να κρύβω την ανάγκη μου για έλεγχο πίσω από την απαίτησή μου για ειλικρίνεια;
Δεν θέλω πια οι παράλογες σκέψεις μου να καθορίζουν την καταστροφική συμπεριφορά μου.
Θέλω παραδεχόμενη τη ζήλια μου, να την καταλάβω και να με καταλάβω. Να καθορίσω τη λειτουργία της και την πηγή της. Θέλω να σου μιλήσω γι’ αυτήν δημιουργώντας θεμέλια επικοινωνίας κι ασφάλειας, θέλω να σε εμπιστευτώ, εμπιστευόμενη πρώτα τον εαυτό μου.
Θέλω μέσα σ’ ένα χώρο κοινής αποδοχής να μην «θέλω» μόνο εγώ, αλλά κι εσύ.
Να μην «μπορώ» μόνο εγώ, αλλά κι εσύ. Εχω καταλάβει πια πως η αγάπη και ο σεβασμός στην ελευθερία σου είναι ο μόνος τρόπος για να σε νοιώσω αληθινά «δικό μου», αλλιώς….

Ερωτική ζήλια, του Ιωάννη Χουρδά
iporta.gr

6/5/17

''Μεταξωτοί'' άνθρωποι

''Μεταξωτοί'' άνθρωποι

Μεταξωτοί άνθρωποι,άνθρωπος, άτομο, ανθρωπιά, κοινωνία,ευγένεια
''Μεταξωτοί'' άνθρωποι.
Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: ''Μεταξωτοί άνθρωποι''. Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι...

Μού ’μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας.

Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς». Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι’ αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων...

Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό... Φερ’ ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και – τό ’χω παρατηρήσει – έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία...

Κάποτε βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ο,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα. Κι από τότε, ό,τι κι αν λένε για τον Γιώργο Νταλάρα – αυτός ήταν ο «επώνυμος» – εγώ τ’ ακούω βερεσέ...

Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως – η κυρίως – στο σαβουάρ βίβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι. Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του... Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν – στη σειρά μιας καντίνας η στην ιεραρχία – χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους. Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει. Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι.

Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου – και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα...

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται... Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά... Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί... Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων…

Πηγή: Γιάννης Τριάντης στο περιοδικό «Επίκαιρα» 25/11/2010, antifono.gr

16/11/16

#Obama_Athens




Για 2 μερες και ειδικα για 30τοσα λεπτα πριν λιγο, ενιωσα επιτελους Πολιτης.
Και πολιτης του κοσμου, και πολιτης με αξια που με σεβεται ο προεδρος, ο ηγετης, ο επικεφαλης της μεγαλυτερης δημοκρατιας του πλανητη.. Αλλα ενιωσα και περηφανος κι ως Ελληνας.
Για οτι δεν με κανει ποτε να νιωθω ο δικος μας σημερινος δηθεν ηγετης ουτε στο ελαχιστο αλλα τα ενιωσα μαζι σου προεδρε Ομπαμα σ ευχαριστω απο καρδιας.

Barack Obama:
-"Ο πιο σημαντικός τίτλος σε μια χώρα δεν είναι του προέδρου ή του πρωθυπουργού. Είναι ο τίτλος του πολίτη".
-Δεν υπάρχει "εμείς ή αυτοί". Η Δημοκρατία είναι το μόνο Πολίτευμα που μας επιτρέπει να εργαζόμαστε πάνω στις διαφορές μας με ειρηνικό τρόπο.
-Δεν θα μπορούσα να έχω περισσότερες διαφορές από τον νέο πρόεδρο Τραμπ. Αλλά η (αμερικανική) Δημοκρατία είναι πιο ισχυρή από τα πρόσωπα.
-Με την τεχνολογια η παγκοσμιοποιηση ειναι μονοδρομος.
"Ο κόσμος φοβάται την παγκοσμιοποίηση και τραβιέται πίσω. Το είδαμε εδώ στην Ελλάδα, το είδαμε στις ΗΠΑ το είδαμε και στο δημοψήφισμα στο ΗΒ"
Kαι τελος, το καλυτερο.
-"Οι αλλαγές θα αρχίσουν με την φωνή των νέων!"

Να διδάσκεται στα σχολεία!!!
Μπαρακ Ομπαμα:
«Στις χώρες μας, στην αμερικανική και στις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες, θέλουμε οι άνθρωποι να ανταμείβονται για τα επιτεύγματά τους. Πιστεύουμε πως οι άνθρωποι πρέπει να ανταμείβονται επειδή ανακάλυψαν κάποιο καινούργιο προϊόν, κάποια νέα υπηρεσία που έρχεται να βοηθήσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Αλλά όταν, σήμερα, ο CEO μια εταιρείας βγάζει μέσα σε μια μέρα όσα ένας εργαζόμενος βγάζει σε ένα χρόνο, όταν είναι όλο και πιο δύσκολο οι εργαζόμενοι να αναρριχηθούν στην σκάλα της οικονομίας,
όταν βλέπουν να κλείνει ένα εργοστάσιο το οποίο κάποτε ζούσε μια ολόκληρη πόλη, αυτό πυροδοτεί το συναίσθημα πως η παγκοσμιοποίηση ωφελεί μόνον όσους βρίσκονται στην κορυφή.
Και η αντίδραση σε αυτό έχει τη δύναμη να ανακόψει την ανάπτυξη μιας χώρας και να κάνει μια ύφεση πιο πιθανή, μπορεί, ακόμα, να οδηγήσει σε πολιτικές που θα δημιουργήσουν νοσηρό ανταγωνισμό ανάμεσα στις χώρες. Αντί να βλέπουν την κατάσταση ως "win-win", οι άνθρωποι την αντιλαμβάνονται ως εξίσωση όπου εάν «εσύ κερδίζεις, εγώ χάνω». Και υψώνονται εμπόδια και τείχη.
Στις ανεπτυγμένες μας οικονομίες, έρχονται στιγμές που γενιούνται κινήματα, τόσο Αριστερά όσο και Δεξιά, που πασχίζουν να σταματήσουν την κοινωνική ενσωμάτωση, να αναχαιτίσουν την τεχνολογία και να επαναφέρουν δουλειές και βιομηχανίες που έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται εδώ και δεκαετίες. Και η ενστικτώδης αντίδραση ορισμένων να οπισθοχωρήσουν από έναν κόσμο παγκοσμιοποιημένο είναι κατανοητή. Εάν οι άνθρωποι αισθανθούν πως χάνουν τον έλεγχο του μέλλοντός τους είναι λογικό να αντισταθούν. Το είδαμε αυτό εδώ στην Ελλάδα, το έχουμε δει σε όλη την Ευρώπη, το είδαμε και στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία με το δημοψήφισμα για το Brexit.
Αλλά: Με δεδομένη τη φύση της τεχνολογίας, πιστεύω ακράδαντα πως είναι αδύνατον να κόψουμε πλέον τους μεταξύ μας δεσμούς. Ζούμε πια σε μια παγκόσμια αλυσίδα προσφοράς και ζήτησης. Η ανάπτυξή μας προέρχεται από την καινοτομία και από ιδέες που ταξιδεύουν διαρκώς πάνω από σύνορα. Οι δουλειές του αύριο, αναπόφευκτα, θα είναι διαφορετικές από εκείνες του παρελθόντος. Δεν μπορούμε, συνεπώς, να βρούμε λύσεις κοιτώντας στο παρελθόν:
Πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά!».

2/9/16

Ποιοι και γιατι


Οι άνθρωποι ξεχνούν. Φοβούνται να το ομολογήσουν, αλλά το κάνουν. Περισσότερο, όμως, φοβούνται αυτά που πρέπει να θυμηθούν: Ποιοι είναι και γιατί έγιναν έτσι.

20/7/15

Τάσος Λειβαδίτης - Τέχνη


Ἔζησα τά πάθη σά μιὰ φωτιά, τάδα ὕστερα νά μαραίνονται 
καί νά σβήνουν,
καί μ' ὅλο πού ξέφευγα ἀπόνα κίνδυνο, ἔκλαψα
γι' αὐτό τό τέλος πού ὑπάρχει σέ ὅλα. 
Δόθηκα στά πιό μεγάλα ἰδανικά, μετά τ' ἀπαρνήθηκα,
καί τούς ξαναδόθηκα ἀκόμα πιό ἀσυγκράτητα. 
Ἔνοιωσα ντροπή μπροστά στούς καλοντυμένους,
καί θανάσιμη ἐνοχή γιά ὅλους τοὺς ταπεινωμένους καί τοὺς φτωχούς,
εἶδα τή νεότητα νά φεύγει, νά σαπίζουν τά δόντια,
θέλησα νά σκοτωθῶ, ἀπό δειλία ἤ ματαιοδοξία,
συχώρεσα ἐκείνους πού μέ συντρίψαν, 
ἔγλυψα ἐκεῖ πού ἔφτυσα,
ἔζησα τήν ἀπάνθρωπη στιγμή, ὅταν ἀνακαλύπτεις, πλέον ἀργά, 
ὅτι εἶσαι ἕνας ἄλλος ἀπό κεῖνον πού ὀνειρευόσουνα, 
ντρόπιασα τ' ὄνομά μου
γιά νά μή μείνει οὔτε κηλίδα ἐγωισμοῦ ἀπάνω μου 
κι ἦταν ὁ πιό φριχτός ἐγωισμός. 
Τίς νύχτες ἔκλαψα,
συνθηκολόγησα τίς μέρες, 
ἀδιάκοπη πάλη μ' αὐτόν τόν δαίμονα μέσα μου
ποὺ τά ἤθελε ὅλα, 
τοῦ ΄δωσα τίς πιό γενναῖες μου πράξεις, τά πιό καθάρια μου ὄνειρα
καί πείναγε, 
τοῦ ΄δωσα ἁμαρτίες βαρειές, τόν πότισα ἀλκοόλ, χρέη, ἐξευτελισμούς,
καί πείναγε. 
Βούλιαξα σέ μικροζητήματα
φιλονίκησα γιά μιᾶς σπιθαμῆς θέση, κατηγόρησα,
ἔκανα τό χρέος μου ἀπό ὑπολογισμό, 
καί τήν ἄλλη στιγμή, χωρίς κανείς νά μοῦ τό ζητήσει
ἔκοψα μικρά-μικρά κομάτια τόν ἑαυτό μου καί τόν μοίρασα στά σκυλιά.
Τώρα, κάθομαι μές στή νύχτα καί σκέφτομαι, 
πώς ἴσως πιά μπορῶ νά γράψω
ἕνα στίχο, ἀληθινό.

8/4/15

Ο φόβος για την αγάπη και η ανάγκη μας να βλέπουμε τον Άλλον ως κτήμα μας

Ο φόβος για την αγάπη και η ανάγκη μας να βλέπουμε τον Άλλον ως κτήμα μας


Όλοι μας δηλώνουμε -ευκαιρίας δοθείσης- την τεράστια σημασία της αγάπης στη ζωή του καθενός μας. Δεν είναι, όμως, καθόλου, μα καθόλου, βέβαιο πως όλοι μας, έστω η μειοψηφία, εννοούμε το ίδιο πράγμα για το τι σημαίνει αγάπη.
Eάν, σε μια σχέση ερωτική, -και όχι μόνο- δεν υπάρχει η έγνοια, ο αλτρουισμός και η άρνηση χρησιμοποίησης του Άλλου και των αισθημάτων του προς ίδιον όφελος("εξασφάλιση" κάθε είδους), τότε πρόκειται για οτιδήποτε άλλο, όχι όμως για αγάπη.

Η αγάπη είναι σχεδόν πάντα συνυφασμένη με τόσα άλλα ταυτόχρονα συναισθήματα, προσδοκίες και ανάγκες -συνήθως υποσυνείδητες- που όλα μαζί δημιουργούν ένα απροσδιόριστο και αδιαίρετο Όλον, εντός του οποίου η αγάπη όχι μόνον δυσδιάκριτη είναι, αλλά προϋποθέτει πολύ μεγάλη συναισθηματική και γενικότερη ωριμότητα ώστε να μπορέσει κάποιος να τη βιώσει ατόφια και να τη διατηρήσει «αμόλυντη»...

Η σχέση φόβου και ανάγκης ελέγχου

Είναι αποδεδειγμένο πως όσο περισσότερο φοβόμαστε τόσο μεγαλύτερη είναι και η ανάγκη μας για έλεγχο ώστε να μειωθεί το δυσβάσταχτο αίσθημα φόβου που μας διακατέχει, μια δεδομένη στιγμή ή μόνιμα. Ο φόβος αυτός μπορεί να αφορά σε διάφορες καταστάσεις, αντικείμενα, άτομα ή και όλα μαζί ταυτόχρονα.

Έτσι, λοιπόν, όταν -για δικούς μας προσωπικούς λόγους και βιώματα- νιώσουμε κάποιου είδους απειλή εγκατάλειψης, ζήλεια, ανταγωνισμό και άλλα ανάλογα επώδυνα αισθήματα, τότε η ανάγκη ελέγχου του Άλλου μπορεί να είναι το μόνο αντίδοτο, που νομίζουμε πως υπάρχει, απέναντι στο φόβο ή στην απειλή αυτή.

Το μέγεθος της ανάγκης ελέγχου είναι πάντα ανάλογο του μεγέθους του φόβου μας. Σε ανάλογες καταστάσεις, μπορούμε να φθάσουμε μέχρι και του σημείου να μισούμε, στην κυριολεξία, το οτιδήποτε είναι σημαντικό για τον Άλλον, δηλαδή, πράγματα ή/και πρόσωπα στη ζωή του -πριν και εκτός από εμάς- που αγαπά και που αφιερώνει χρόνο για αυτά (π.χ. εργασία, χόμπι, φίλοι, συγγενικά πρόσωπα κ.ά.). Στην πραγματικότητα, όμως, μισούμε το ότι ο Άλλος είναι ένα άτομο αυτόνομο και ξέχωρο από εμάς.

Σε μια τέτοια περίπτωση, θέλουμε υποσυνείδητα να εξαφανίσουμε κάθε είδους απόσταση μεταξύ του Εαυτού μας και του Άλλου ως ξεχωριστού ατόμου. Αρχίζουμε, λοιπόν, να του φερόμαστε και να υιοθετούμε μια στάση απέναντί του σαν να πρόκειται, στην ουσία, για ένα «αντικείμενο» -όχι πρόσωπο- που μας ανήκει απόλυτα.
Κάτι τέτοιο μπορεί να μας δίνει μια πρόσκαιρη ψευδαίσθηση κατάργησης αυτής της ανυπόφορης για εμάς απόστασης, στερεί, όμως, από την ίδια τη σχέση το απαραίτητο οξυγόνο για να μπορέσει να υπάρξει μακροπρόθεσμα ως σχέση μεταξύ δύο ισότιμων ενήλικων ατόμων που χαίρονται να συνυπάρχουν αβίαστα, χωρίς την παρεμβολή «εσωτερικών φαντασμάτων».
agapi-fovos.jpg

Ο φόβος της εγγύτητας

Μιλάμε, συνήθως, για το φόβο μας να χάσουμε το άτομο που αγαπάμε, πολύ σπανιότερα, όμως, για το φόβο πολλών από εμάς να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Ο φόβος της εγγύτητας -τόσο της σωματικής όσο, κυρίως, αυτής του μοιράσματος συναισθημάτων- οφείλεται, συνήθως, σε εμπειρίες που έχουν τις ρίζες τους στο ξεκίνημα της ζωής μας που, αν και υποσυνείδητες, αφήνουν το αποτύπωμά τους σε σώμα και ψυχή, επηρεάζοντας και διαμορφώνοντας καθοριστικά όλες τις μετέπειτα στενές μας σχέσεις.

Όπως προαναφέραμε, ο φόβος -αλλά και το αίσθημα συνειδητής ή υποσυνείδητης εχθρότητας, σε μια ερωτική σχέση- προέρχεται, κατά κύριο λόγο, από το γεγονός πως ο Άλλος είναι, και θα παραμείνει στην ουσία για πάντα, ένα άτομο που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κατέχουμε ή του οποίου τις σκέψεις και τα αισθήματα να γνωρίζουμε πλήρως.

Αυτή η αβεβαιότητα είναι για ορισμένους δυσβάσταχτη.
Στην περίπτωση αυτή, ο φόβος της ουσιαστικής εγγύτητας εξωτερικεύεται και μετατρέπεται σε μια «αρρωστημένη» εγγύτητα στην οποία και οι δύο συμβάλλουν, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό μια ψευδαίσθηση εγγύτητας και σύμπλευσης.

Ο καθένας κάνει -με τον τρόπο του- δύσκολη τη ζωή του Άλλου, παραμένοντας όμως στη σχέση, ό,τι και αν συμβεί. Οι συγκρούσεις αυτές, όσο επώδυνες ή σκληρές και αν είναι, έχουν μια προβλεψιμότητα -δηλαδή μια γνώριμη αρχή και ένα γνώριμο τέλος (αρκετές φορές στο κρεβάτι με μεγάλη ερωτική ένταση) που, όμως, δίνουν μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν δίνει -όπως τα άτομα αυτά την εννοούν και την επιδιώκουν- μια αυθεντική σχέση αγάπης, στην οποία ο καθένας αποδέχεται τη διαφορετικότητα και την αυτονομία του Άλλου ως ξεχωριστού ατόμου.

Το «παράδοξο» της αγάπης

Ποιος, αλήθεια, θα άντεχε να ζει σε μια συνεχή κατάσταση έντασης, πληρότητας και ευδαιμονίας, αν ήταν μόνον έτσι μια σχέση αγάπης; Αυτό θα ήταν παρόμοιο με μια μανιακή κατάσταση, δηλαδή με μια, στην ουσία, διεγερτική κατάσταση που, μετά από κάποιο διάστημα, θα εξουθένωνε πλήρως.

Όταν, όμως, μια σχέση αγάπης έχει τη δυνατότητα να ενσωματώνει την αβεβαιότητα και το φόβο της απώλειας, τότε μόνο μπορεί να επιβιώσει και να διαρκέσει. 

Η σοφία της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας περιγράφει αυτήν ακριβώς την κατάσταση μέσα από το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Όταν, λοιπόν, ο πρώτος θα επανέφερε την αγαπημένη του Ευρυδίκη από το βασίλειο των νεκρών στη γη, χρειάσθηκε να κάνει μια συμφωνία με τον Άδη και την Περσεφόνη πως θα προχωρούσε μπροστά χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω του, για να διαπιστώσει αν αυτή τον ακολουθεί, μέχρι να φθάσουν στον επάνω κόσμο. Αυτός, από την αγωνία του, δεν άντεξε, γύρισε να δει αν πράγματι η Ευρυδίκη τον ακολουθεί με αποτέλεσμα, την ίδια στιγμή, να την ξαναχάσει, αυτήν τη φορά, για πάντα...

Επίλογος

Η πιο συχνή έκβαση μιας σχέσης, όπου οι εμπλεκόμενοι δεν αντέχουν την αβεβαιότητα και το ενδεχόμενο κάποιου είδους απώλειας, είναι η αποφυγή, η άρνηση ύπαρξης σοβαρών προβλημάτων στη σχέση, ο συμβιβασμός και, τελικά, η εξεζητημένη προσαρμογή, σε βάρος μιας ειλικρινούς και αυτόνομης συνύπαρξης. Σχεδόν πάντα, ο ένας από τους δύο συμβιβάζεται περισσότερο ή, καλύτερα, παραιτείται των προσωπικών του αναγκών. Αυτός είναι, συνήθως, ο άνδρας, χωρίς όμως να συνειδητοποιεί το συμβιβασμό και την άτακτη υποχώρησή του. Και η γυναίκα, φυσικά, μπορεί να παραιτείται ή να συμβιβάζεται, έχει όμως, συνήθως, μεγαλύτερη επίγνωση πως το κάνει...

Η μόνη πιθανότητα να διαρκέσει μία σχέση αγάπης είναι η αποδοχή του Άλλου ως αυτόνομου και ξεχωριστού ατόμου και άρα ενός ενδεχομένου απώλειάς του.

Να τολμούμε να βλέπουμε τις όποιες δυσκολίες χωρίς να τις παραβλέπουμε, άλλοτε εξιδανικεύοντας, άλλοτε προσαρμοζόμενοι υπέρ του δέοντος και άλλοτε προβάλλοντας προσωπικές μας δυσκολίες στον Άλλον, μετατρέποντάς τες, με τον τρόπο αυτό, από προσωπικές σε διαπροσωπικές.

Στον έρωτα γινόμαστε ένα με τον Άλλον. Στην αγάπη ξαναγινόμαστε ζευγάρι που αποτελείται και πάλι από δύο άτομα που, όμως, μοιράζονται έναν κοινό χώρο με σεβασμό του καθενός προς τη διαφορετικότητα και αυτονομία του Άλλου. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως το μόνο αντίδοτο στο φόβο είναι η Αγάπη. Όμως, για να φθάσουμε εκεί, θέλει δουλειά πολλή.....

Σάββας Ν. Σαλπιστής, Ph.D., Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης

15/1/15

Λατρεμένος Ντίνος Χριστιανόπουλος

Βρόχος

Τώρα ποὺ σ᾿ ἔχω διαγράψει ἀπ᾿ τὴν καρδιά μου,
ξαναγυρνᾷς ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἐπίμονα,
ὅλο καὶ πιὸ πολὺ τυραννικά.
Δὲν ἔχουν ἔλεος τὰ μάτια σου γιὰ μένα,
δὲν ἔχουν τρυφερότητα τὰ λόγια σου,
τὰ δάχτυλά σου ἔγιναν τώρα πιὸ σκληρά,
ἔγιναν πιὸ κατάλληλα γιὰ τὸ λαιμό μου.

Έρωτας

Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.
 

8/7/13

Μην απελπίζεσαι


photo: waynerd@Flickr

Ξέρω ότι λεφτά δεν υπάρχουν ούτε για τα τρέχοντα – πόσω δε μάλλον για διακοπές. Κι ας τρέχει το μυαλό σε παραλίες με το παραμικρό κι άντε μάζωχ’ το. Κι αυτές οι φωτογραφίες από αμμουδιές και θάλασσες και καλοπέραση στο Facebook, μαχαιριά στην καρδιά. Ένα κομμάτι σου θα ’θελε να μπορεί να τους μισήσει όλους αυτούς που έχουν την τύχη να παραθερίζουν όσο εσύ ψήνεσαι στο τσιμεντένιο τσουκάλι της Αθήνας, αλλά δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, γιατί κι αυτοί τσίμα-τσίμα μπορεί να βγάλανε τρεις-τέσσερις μέρες ελεύθερο κάμπινγκ και να ’χουν ταράξει τη σκέτη τη μακαρονάδα τη σκορδάτη (2 ευρώ κόστος η κατσαρόλα) στο πετρογκάζ. Και λες, ας το φχαριστηθούν μωρέ, δεν αξίζει να κακιώσω για την τρελή τους τη χαρά – κι εγώ στη θέση τους θα ’χα φωτογραφίσει μέχρι τη χημική τουαλέτα.

Ξέρω ότι σ’ έχει κουράσει το μακροβούτι της επιβίωσης, το άντε να βγει κι αυτός ο κερατάς ο μήνας, κι όχι πάλι ΔΕΗ το στανιό μου, τι διάολο, η Σεξωγήινη είμαι, που ρούφαγε τις μπαταρίες; Και να οι φάκελοι να πληθαίνουν ώσπου το συρταράκι στο τραπέζι του χολ φρακάρει και δεν κλείνει, και κάθε φορά που πας να πεις, δε γαμιέται, θα βγω για ένα ποτάκι, κοιτάς το μισάνοιχτο συρτάρι με το χαρτομάνι των Ερινυών κι αλλάζεις γνώμη, κι ας το ’χεις ψιλοσιχαθεί αυτό το χύμα κρασί απ’ το περίπτερο, σκέτο χημικό το άτιμο, αλλά και τι να κάνεις; Με 3 ευρώ το εναμισόλιτρο, τουλάχιστον φτουράει.

Ξέρω ότι είναι μέρες που λες, τι νόημα έχει να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, να κάνω ντους για να φύγει το δρωτάρι που έλιωσα όλο το βράδυ απ’ τη ζέστη και με σκίσανε και τα καριόλικα τα κουνούπια, τι νόημα έχει να πάω στη "δουλειά" (λέμε τώρα) απ’ όπου ζήτημα να πληρωθούνε τα δισέγγονά μου, χώρια που μ’ ένα πεντακοσάρι το μήνα κι αυτό όποτε τους καυλώσει, δεν το λες ακριβώς δουλειά, αλλά μπουρδέλο μπαταχτσίδικο. Ούτε τα δόντια σου δεν έχεις κουράγιο να πλύνεις, γιατί μέσα σ’ όλα τ’ άλλα τώρα τελευταία σ’ έχει πιάσει μια ουλίτιδα γάμησέ τα, και κάθε φορά που τα βουρτσίζεις φτύνεις μισό καντάρι αίμα σαν τον χτικιάρη. Δεν τρως σωστά, το ξέρεις και το ξέρω, αυτά τα τρία σουβλάκια του τάλιρου ό,τι θες έχουν μέσα εκτός από βιταμίνες. Η μάνα σου θα σε σταύρωνε, και θα σε κυνηγούσε με τα φρούτα της λαϊκής, και κατά βάθος ήταν ωραία τότε που ’ταν γεμάτο πάντα το ψυγείο μ’ ένα σωρό φαγιά σε τάπερ και κάποιος νοιαζόταν κι ανησυχούσε για σένα νύχτα-μέρα, κι ας γκρίνιαζες. Μα δεν γίνεται να γυρίσεις πίσω, κάλλιο νηστικός παρά στο παιδικό δωμάτιο να μικραίνεις ώσπου να γίνεις μια σταλιά, σαν ανάμνηση των πέντε σου χρόνων.

Ξέρω ότι έχεις ξεράσει και τα γαμημένα τα στριφτά. Ποτέ δεν ήσουν καλός στρίφτης, μια ζωή σε κράζανε οι κολλητοί όταν έπαιζε καμιά φούντα, γιατί όλο λούφαρες και στρίβαν εκείνοι, αλλά είναι ντιπ κουλά τα ρημάδια τα χέρια σου, και παρ’ όλο που κλείνεις ένα χρόνο που άλλαξες, ακόμα είναι αγώνας να στρίψεις ένα ρημαδοτσίγαρο που να μην είναι σαν σαλιωμένο ταμπόν, χώρια που σου μένει ο μισός καπνός στο στόμα και το σκασμένο όλο σβήνει και σου ’χει κάνει και τα ακροδάχτυλα καφέ σαν του παλιού ρεμπέτη. Κι ώρες-ώρες θυμάσαι τα Marlboro Lights που κάπνιζες ίσαμε δεκαπέντε χρόνια, και πώς ξεπαρθένευες το πακέτο με μια κίνηση κι έβγαζες το πρώτο τέλειο τσιγάρο και τ’ άναβες, και σου ’ρχεται να βάλεις τα κλάματα – αλλά όταν έχουν πάει τέσσερα ευρώ, δεν παίζει με την καμία να τα ξαναρχίσεις, γιατί θα σου φεύγουν ένας σκασμός λεφτά και μετά να δεις κλάμα.

Ξέρω ότι αναρωτιέσαι συχνά τι έφταιξε, τι δεν έκανες σωστά, και στα τριάντα πέντε σου είσαι μόνος – δίχως ταίρι, γιατί από φίλους άλλο τίποτα. Βέβαια θα μου πεις, σιγά και τους σχεσάκηδες τους φίλους μου, κι αυτοί οι πιο πολλοί μπακούρια είναι, όπως κι ο περισσότερος κόσμος που βολοδέρνει στα chat room με την ελπίδα και στέλνει μηνύματα με καρδούλες και emoticons και κάνει και poke μπας και… Μα η ερωτική μοναξιά των άλλων δεν σε παρηγορεί – είπαμε, δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος. Μόνο που φοβάσαι ότι μπορεί να μην τον βρεις ποτέ τον άνθρωπό σου, κι αυτό σε ισοπεδώνει χειρότερα κι απ’ το άγχος για τα φράγκα, γιατί άντε πες ξαφνικά πέφτει απ’ τον ουρανό ένα πεντακοσάρικο στην κεφάλα μου (τι ωραία που θα ’ταν, ε;) και ξαφνικά μπορώ να την κάνω για διακοπές εδώ και τώρα. Αλλά τι αξία έχει να φύγεις μόνος σου; Και πόσο πιο ωραία θα ’ταν να ’παιρνες μαζί και το κορίτσι ή το αγόρι σου, και να μοιράζονται οι ηδονές του νησιού όπως της πόλης οι πίκρες…

Ξέρω ότι η όλη φάση με τη Χρυσή Αυγή και τα κόμματα και τη σκυλοφαγωμάρα την εμφυλιακή σ’ έχει εξουθενώσει ακόμα κι αν την παρακολουθείς πίσω απ’ τη γρίλια, με μισόκλειστα μάτια γιατί δεν αντέχεις πια την τόση φρίκη κι ασχήμια. Κι ότι αναρωτιέσαι, τι θα γίνει, ρε πούστη μου, πού θα πάει αυτό το πράμα, δεν θα τους μαντρώσουν κάποια στιγμή τους κερατάδες, αλλά και πες ότι πατάς το μαγικό κουμπάκι και οι Χρυσαυγίτες τηλεμεραφέρονται στον Άρη (καθ’ όσον και Άριοι) – τι, μετά θα ξημερώσει μια καινούργια μέρα και οι υπόλοιποι θα κάνουν τη χώρα τζιτζί παραδεισένια; Τρίχες. Αυτό που σε διαολίζει είναι ότι νιώθεις πως όλα αυτά δεν είναι πια στο χέρι σου (αν ήταν και ποτέ), κι ότι όσο κι αν σε πνίγει η δυσφορία, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για ν’ αλλάξεις τον κόσμο (εδώ καλά-καλά κάλτσες βαριέσαι, πια, να αλλάξεις). Και δεν αντέχεις κι άλλην ανημπόρια.

Ξέρω ότι είναι μέρες που νιώθεις τόσο χάλια, που ανεβάζεις στο Facebook ένα κομμάτι τόσο γαμάτο που δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το λατρεύει, μόνο και μόνο για να μαζέψεις μερικά like, κι ας είναι από φίλους και γνωστούς τα πιο πολλά, και κοιτάς κάθε τόσο να δεις αν έπιασες τα 20, που είναι το πλαφόν της ικανοποίησης, όπως το εικοσάρι στο σχολείο. Κοίτα να δεις η γαμημένη η κρίση που σε ξανάκανε σπασικλάκι που φωτίζεται η καρδιά του με το "μπράβο".

Και ξέρω τέλος, ότι κάποια βράδια που δεν σε πιάνει ύπνος, αναρωτιέσαι κατά πόσον δεν φταίει εν τέλει ούτε η κωλοδουλειά, ούτε η αφραγκία, ούτε η πολιτική αστάθεια, ούτε καν το ότι τελευταία φορά έκανες σεξ επί κυβέρνησης Παπαδήμου κι ότι μπορεί να γεράσεις μόνος – αλλά μήπως η ίδια η ζωή δεν έχει νόημα, είναι μάταιη, κι έπειτα από κάποια στιγμή, και κάποιο βαθμό απελπισίας, η καλύτερη φάση είναι να την κάνεις με ελαφρά και γεια σας.

Κι όλα αυτά τα ξέρω διότι, παρά τις όποιες αποκλίσεις, μοιάζουμε πολύ εμείς οι δύο. Ό,τι σκέφτεσαι το ’χω σκεφτεί, ότι νιώθεις το ’χω νιώσει, ό,τι σε βασανίζει με βασάνισε κι εμένα. Ξέρω κι εγώ το σεντόνι το λαμαρινάτο που σε πλακώνει, και τα ματωμένα ούλα του σκορβούτου (ναι, το παθαίνεις και σήμερα αυτό, μην κοιτάς που ακούγεται σαν κάτι που εξέλειψε με τον Κολόμβο), και τη μαύρη σκέψη-δίνη με τον πειρασμό του αφανισμού στο βάθος.
Γι’ αυτό και θα σ’ το πω, με κεφαλαία κιόλας κι ας μοιάζει σαν να φωνάζω: ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ!

Λύσεις υπάρχουν, κι ευτυχία προσβάσιμη, και ζεστές καρδιές που θα βρούνε τη δική σου και θα της πάρουν την παγωμάρα και το βάρος. Το ότι δεν έχεις το κουράγιο να τις ψάξεις σήμερα, και λες αυθαίρετα πως δεν υπάρχει τίποτα για σένα, δεν τις ακυρώνει τούτες τις ηδονές του μέλλοντός σου. Είναι σαν να μου λες ότι επειδή έκλεισες τα μάτια εξαφανίστηκε ο ήλιος.

Μπορεί η τωρινή σου τραγωδία σ’ ένα χρόνο από τώρα να ’ναι κωμική αφήγηση που θα μοιράζεσαι στον καναπέ, μπλέκοντας τα γυμνά σου πόδια με του περίφημου άλλου σου μισού, που σε περίμενε κι ας μην το περίμενες εσύ. Η φύση αποστρέφεται το κενό, κι αν λοιπόν νιώθεις την καρδιά σου άδεια, σε παρακαλώ να πιστέψεις πως μια μέρα θα γεμίσει απότομα, μ’ έναν ήχο σαν να ρουφάει την αγάπη απ’ το μεδούλι.

Κι αν το πράγμα σοβαρεύει, και δεν αντέχεις πια να βγεις ούτε ως το σούπερ μάρκετ, μην αποκλείεις να σε ταλαιπωρεί καμιά καταθλιψούλα ύπουλη, σαν αυτή των Χριστουγέννων, απ’ την επιβεβλημένη χαρά του καλοκαιριού που για χίλιους δυο λόγους δεν μπορείς να μοιραστείς. Μα ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, μη φοβάσαι – η κατάθλιψη είναι πια σαν την τερηδόνα: τη βλέπεις και την ακούς παντού, κι επειδή εγώ είμαι και παλαίμαχος, πίστεψέ με, μ’ όλο τον ζόφο της περνάει, θεραπεύεται, και φεύγει το αγκωνάρι που σου πλακώνει την ψυχή.

Πάνω απ’ όλα, θέλω να επιμείνω στην ελπίδα, αυτή που στον μύθο της Πανδώρας μένει κλεισμένη στο κουτί. Ορισμένοι ερμηνεύουν πως και η ελπίδα ήταν ένα απ’ τα δεινά, κι ότι ελπίζοντας δίχως λόγο και ρεαλιστικές προσδοκίες απλώς ξεγελάς τον εαυτό σου. Μα εγώ διαφωνώ – αρκεί να δεις μια φωτογραφία απ’ το Άουσβιτς, και τους επιζώντες του, και καταλαβαίνεις ότι και η πιο μεγάλη απελπισία κι ερήμωση δεν πιάνουν μία μπρος στο μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης.

Γι’ αυτό κι ο Θωμάς ο Ακινάτης στη λίστα με τα θανάσιμα αμαρτήματα έβαζε και την ακηδία – την παραίτηση, την απελπισία, την πεποίθηση ότι ο Θεός σ’ έχει εγκαταλείψει και δεν μπορεί πια να σε σώσει. Κι όχι, δεν θα σ’ αρχίσω στα θεοτικά – θα σου πω μονάχα να ορίσεις για Θεό τη δύναμή σου, και να μην την προδώσεις ενδίδοντας στην απόγνωση μιας στραβής ημέρας ή μιας ζόρικης νύχτας.
Κι αν σε φάσεις σου ακούγομαι σαν βιβλίο αυτοβοήθειας και σου ’ρχεται να με σιχτιρίσεις κι εμένα και την αβάσιμη αισιοδοξία μου, σκέψου μονάχα πόση σπατάλη ενέργειας απαιτεί η απαισιοδοξία, κι ότι όντως, την πρώτη χείρα βοηθείας θα σ’ τη δώσει ο ίδιος ο εαυτός σου. Αρκεί να πιστέψεις πως τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο, κι ότι δεν είσαι ο αδικημένος της ζωής κι ο άτυχος της αγάπης. Η κλάψα είναι για τα μωρά που δεν έχουν δύναμη ακόμα να πάρουν τη ζωή, εύκολη ή δύσκολη, στα χέρια τους.
Και να ’σαι σίγουρος πως οι δρόμοι μας θα ανταμώσουνε, αν δεν έχουν ανταμώσει ήδη. Είμαι αυτός που ζήλεψες κάποτε, όπως ζήλεψα κι εγώ εσένα, και ίσως για μια στιγμή, στο πεζοδρόμιο της Στουρνάρη, να ευχηθήκαμε ν’ αλλάζαμε ζωές, μπας και λιγόστευαν τα βάρη.

Κι ωστόσο τα αντέξαμε, τα κουβαλήσαμε, τα φέραμε ως εδώ.
Και δεν πρόκειται να τα αφήσουμε να μας πλακώσουν.




protagon

15/5/13

Αφυλακτοι δρομοι


Μια φορά κι ένα καιρό, βράδυ ήταν, μια παρέα ξέκοψε από το δρόμο που πήγαιναν οι υπόλοιποι όχι ηθελημένα. Συνεπαρμένοι από μια έντονη συζήτηση μέσα στο αυτοκίνητο απλά δεν είδαν τη ταμπέλα που είχαν βάλει στόχο να στρίψουν. Οταν σταμάτησαν να μιλάνε κατάλαβαν πως δεν είχαν ιδέα που βρισκόντουσαν. Λϊγη ώρα πριν ταξίδευαν σ΄ενα μεγάλο φωτισμένο αυτοκινητόδρομο με προορισμό μια μεγάλη πόλη. 

Χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι κανείς βρέθηκαν σε ένα παλιό δρόμο που τον σκέπαζαν τα δέντρα και στην άκρη του δρόμου φαινόντουσαν κάτι μικρά φωτάκια. Εφτασαν σε ένα μικρό χωριουδάκι βγαλμένο από κάποια άλλη στιγμή του χρόνου, όπου επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Σταμάτησαν το αυτοκίνητο και κατέβηκαν γιατί σε τόση ησυχία η μηχανή ενός αυτοκινήτου έμοιαζε παραβίαση ασύλου.

Ταμπέλα πουθενά. Κοιτώντας γύρω είδαν ένα μοναδικό σπίτι να έχει φως και χτύπησαν τη πόρτα . Ανοιξε ένας άνθρωπος που έμοιαζε με γέρο ναυτικό και χωρίς να τους ρωτήσει καν τι ήθελαν τους είπε,  "περάστε, σας περίμενα" Το φοβερό ήταν πως σε κανέναν από τα παιδιά δεν έκανε εντύπωση αυτό που είπε ο γέροντας. Λες κι ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου.  Το σπίτι του γερο-ναυτικού όμως δεν είχε ούτε μια πυξίδα. Ούτε μια ζωγραφιά θάλασσας. Απλά το βλέμμα του είχε το βάθος των μεγάλων ταξιδιών κι όλος ο χώρος μύριζε θάλασσα.

Ολα τα πράγματα μέσα σ΄αυτό το σπίτι είχαν μια συνηθισμένη μορφή, γνώριμα  αλλά ο τρόπος που τα είχε τοποθετήσει, ο τρόπος που τα μεταχειριζόταν άλλαζε τη χρησιμότητά τους.  Εβλεπες  μια παλιά ξύλινη πιατοθήκη γεμάτη βιβλία και μια βιβλιοθήκη γεμάτη παλιά πιάτα και μ' ένα περίεργο τρόπο ένοιωθες πως έτσι ήταν η σωστή τους θέση...

Οταν η παρέα έφυγε από εκείνο το σπίτι είχε καταφέρει να μάθει τη χρησιμότητά της.  Η παρέα μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε για λόγους πεζούς όπως διαλύονται οι παρέες. Ομως στη συνέχεια της ζωής τους κανείς δεν ξέχασε το πορτραίτο που σκιαγράφησε ο γέροντας για τον καθένα τους. Τους είχε δωρίσει μια φανταστική πυξίδα , μια πορεία σ΄ενα δάσος που μύριζε θάλασσα, ένα δώρο για τη συντροφιά εκείνης της βραδιάς.

Μέσα στη πολυπλοκότητα και το απρόβλεπτο της ζωής η βραδιά εκείνη δεν ξεχάστηκε ποτέ. Γιατί τελικά για να καταλάβει κανείς μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να έχει πάρα πολλά. Αρκεί τα λίγα που έχει να τα τοποθετήσει στη σωστή θέση για να βγαίνει νόημα. Εκείνο το βράδυ η νεαρή παρέα έμαθε πως να βάζει φρένο στην αγωνία της ερμηνείας του κάθε τι.  Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να δει κάποιος το εμφανές , αυτό το ασταμάτητο γιατί . Ενα βουνό, είναι απλά ένα βουνό που σε καλεί να το γνωρίσεις.  Σκαρφάλωσε χωρίς πολλά μπαγκάζια για να ανεβαίνεις εύκολα, στη κορυφή και μπορεί να δεις όλο το πανόραμα που απλώνεται γύρω η απλά θα πάρεις πολύτιμο καθαρό αέρα.

Το σίγουρο βέβαια είναι πως για να έχεις την τύχη να δεις το σπίτι του ναυτικού, πρέπει να βγεις από τη προκαθορισμένη πορεία σου. Δίπλα στους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους και τα διόδια, απλώνονται οι αφύλαχτοι δρόμοι. Ενα παραστράτημα από τη στάνταρ διαδρομή δεν είναι δα κι έγκλημα....

Σπουδαίο πράγμα οι αφύλαχτοι δρόμοι. Οσους και να φράζουν, κάποιοι είναι ελεύθεροι ακόμα.

9/5/13

Σχεδία όνομα και πράμα!


Άμα είσαι άνεργος στην αρχή ψάχνεις για δουλειά. Αυτήν που έκανες και όσο περνάει ο καιρός ότι νάναι. Άμα βρεις έστω και τετράωρη, έστω και ανασφάλιστη, έστω και στου διαόλου τη μάνα, κάτι σώζεται. Άμα δεν βρεις τότε κάθε μέρα ανοίγει και μια μαύρη τρυπούλα στη ζωή σου που σoυ πίνει το αίμα ή

όπως θα έλεγε κι ο Βαγγέλας ο σαλεπιτζής, σου γαμάει το κέρατο. Άμα έχεις οικογένεια, σόι που τους περισσεύουν λίγα ή βρεις άκρες με κάποια από τα κοινωνικά δίχτυα, κάτι πάλι σώζεται. Όμως όταν κουραστείς να ψάχνεις για δουλειά, ακόμα κι να έχεις στέγη, τροφή και ρούχα, νοιώθεις άχρηστος και ένοχος. Ακόμα και να είχες φίλους σιγά σιγά αποκόβεσαι. Αλλιώς αυτοί που κάνουν σχέδια και κυνηγούν τα φράγκα ή αυτοί που είναι σε φάση μεροδούλι μεροφάι, αλλιώς εσύ που είσαι πανί με πανί, άπλυτος, νηστικός και ατσίγαρος μέρες τώρα. Τα δύο όμως που όλο και πιο πολύ σε βαραίνουν είναι η ώρα που δεν περνάει και ότι νοιώθεις σαν καλαμιά στον κάμπο. Τέλος, αν δεν έχεις και σπίτι τότε είσαι σαν ναυαγός στη μέση του αγριεμένου πελάγους. Όλα αυτές οι λέξεις ακόμα κι αν είναι πετυχημένες για να περιγράψουν με όση το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια την υπαρξιακή κατάσταση ενός άστεγου/άνεργου, όλοι το ξέρουμε πως απέχουν παρασάγγας από την πραγματική ζωή. Άλλο είναι να το λες, να το γράφεις και να το βιντεοσκοπείς κι άλλο να το ζεις, κι αυτό και όλα τα πράγματα της ύπαρξης. Μαθαίνεις για κάποιον ναυαγό που παλεύει με τα κύματα, προσπαθείς να έρθεις στη θέση του, αλλά κατά βάθος το ξέρεις πως είναι αδύνατον να καταλάβεις τι τραβάει και να συμπάσχεις. Ίσως η τέχνη στις μεγάλες στιγμές της σου επιτρέπει να πάρεις μια μυρωδιά από το δράμα.Τι μπορεί να κάνει ο καθένας στην περίπτωση των ακραίων καταστάσεων, είναι το μέγα ζητούμενο από τότε που κατεβήκαμε από τα δένδρα και σταθήκαμε όρθιοι.

Ας πούμε κάποιοι Αθηναίοι σκέφτηκαν να φτιάξουν μια σχεδία για τους ναυαγούς των ημερών μας. Κι έφτιαξαν τη «Σχεδία», όνομα και πράγμα. Πρόκειται για ένα περιοδικό δρόμου. Που περιέχει και άρθρα σχετικά με την κατάστασή τους. Το περιοδικό αυτό άρχισε να πωλείται από διαπιστευμένους πωλητές από τις 23 Φεβρουαρίου. Στοιχίζει 3 ευρώ. Το 1,5 πηγαίνει στον πωλητή και για αρχικό κεφάλαιο παρέχονται στον πωλητή δωρεάν 10 τεύχη. Πουλιέται μόνο στους δρόμους.

Σε μία εκδήλωση που έγινε πρόσφατα με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, ο κ. Τζανέτος Αντύπας της "PRAKSIS", ανέφερε ότι ήδη 15 άστεγοι συμπολίτες μας που λαμβάνουν βοήθεια από τη μη κυβερνητική οργάνωση, αναλαμβάνουν πωλητές της "Σχεδίας", ενώ και εκείνος έκανε λόγο για επαναπροσδιορισμό του "αυτοσεβασμού, της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης αυτών των ατόμων, μέσα από τη νέα τους δραστηριότητα".
"Αυτή τη στιγμή", συμπλήρωσε, "στην Αθήνα υπάρχουν 1.200 άστεγοι και χιλιάδες άτομα που ζουν σε συνθήκες αστεγίας, χωρίς ρεύμα, χωρίς χρήματα να πληρώσουν το νοίκι τους που διαβιώνουν στοιβαγμένοι σε λίγα τετραγωνικά. Τέτοιες κινήσεις, προσφέρουν πραγματική βοήθεια".
Το εξαιρετικό που έχει αυτή η κίνηση είναι ότι δεν πρόκειται για μια χειρονομία φιλανθρωπίας με παθητικούς αποδέκτες. Εδώ οι συμμετέχοντες και αποκομίζουν ένα εισόδημα και μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει έχουν ένα στόχο και τους δημιουργείται η αίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που λειτουργεί με διαφάνεια και έχει ξεκάθαρους σκοπούς.

Λάκης Ιγνατιάδης

6/2/13

Τσου ρε Λάκη!



Παλιά ήμουν φαν μπορώ να πω των επιθεωρήσεών του. Οι χαρακτήρες που έπλαθε κάποτε ήταν καθρέφτης της ελληνικής πραγματικότητας. Η μάνα με τη γούνα πάνω στο τελεφερίκ είναι από κείνα τα κείμενα που δεν ξεχνάς ποτέ. Η εισβολή του στην τηλεόραση με τους εμβληματικούς "Δέκα μικρούς Μήτσους" αποτέλεσε την ακτινογραφία μιας δεκαετίας που το χρήμα, το λάιφ στάιλ και η γκλαμουριά σκίασαν τις ζωές πτωχών και πλουσίων. Εύστροφος, παρατηρητικός, οξυδερκής, έπλασε ήρωες εμπνευσμένους, αντάξιους με κείνους του παλιού ελληνικού σινεμά που άλλωστε λατρεύει. Γι’ αυτό και καλούσε τους ζωντανούς ήρωες του συχνά στις εκπομπές του. Κάποτε παρακολούθησα και ένα σεμινάριο γραφής που έκανε εδώ στο Μύλο και ήταν αληθινό μάθημα.
Μετά έκανε ένα άνοιγμα στο σινεμά ενώ άρχισε και ένα προσωπικό life style ελαφρώς κόντρα σε όσα υποστήριζε. Προσπαθούσε να συνδυάσει το ποιοτικό με το εμπορικό που λένε και στις ντεμεκιές του Σμαραγδή και στα μπουζούκια τα βράδια με λαϊκά σταρ για ξεκάρφωμα. Παράλληλα κάτι ιστορίες σε κότερα, το στρατιωτικό και το τρελόχαρτο που έγινε σίριαλ στα μεσημεριανά, αλλά και δηλώσεις επί παντός του επιστητού και καλεσμένος σε όλα τα πάνελ τα βράδια των εκλογών, αγαπημένος καλεσμένος του Γιάννη Πρετεντέρη. Είχε αρχίσει να δίνει γραμμή. Εκεί τον έχασα. Είχε περάσει την όχθη.
Ήρθε ο καιρός του Τσαντιριού. Το μεγάλο κοινό. Ο λαϊκισμός. Οι μεγάλες κουβέντες. Όσα ήθελε ο κόσμος να ακούει. Και όσα ήθελε ο Λάκης να περάσει. Και τα πάρε δώσε με τον καλό κόσμο. Αυτούς που κορόιδευε στα φανερά τους συναναστρέφονταν στα κρυφά. Και ένας λόγος στα όρια του χυδαίου. Με ανέκδοτα, σαλούς του τηλεοπτικού χωριού, εύκολα θύματα για κοροϊδία, διδακτισμό, κόντρες της συμφοράς με τον Κούγια, την Άτζελα, τον Καρβέλα και άλλα φαιδρά πρόσωπα της ελληνικής τηλεοπτικής σφαίρας, ηρωισμοί, ψευδοκουλτούρα, τραγουδιστικά ντελίρια και προπαγάνδα. Χοντροκομμένη προπαγάνδα για μια σειρά ζητήματα και ηθελημένη αποσιώπηση άλλων σοβαρών θεμάτων.
Το εκλεπτυσμένο χιούμορ και σάτιρα της εποχής της Ελεύθερης Σκηνής έδωσε τη θέση του σε έναν επιτηδευμένο λόγο που θέριευε μαζί με τα νούμερα, που χάιδευε αυτιά και δημιουργούσε την ψευδαίσθηση της κοινωνικής εγρήγορσης του μεγάλου κοινού. Τρίχες κατσαρές. Κάθε φορά που έπεφταν τα νούμερα μας αποχαιρετούσε με πόνο ψυχής για πάντα. Και κάθε φορά που έπεφταν αναδουλειές "υπέκυπτε" στις πιέσεις των κοινωνικών αναγκών και επέστρεφε. Όπως τώρα που επιστρέφει με καλεσμένο το Σάκη Ρουβά για να δέσει το σιρόπι της αφύπνισης με λίγο μπανιστήρι. Δεν έχει θέματα άλλωστε να θίξει; Ετοιμάζονται οι μαθητές για το πλατό, η Ανθούλα, τα τσίπουρα, τα νησιώτικα, ψάχνουν τον επόμενο σαλό στη λαϊκή αγορά της Καλιδρομίου. 
Ξέρω, δεν κάνει να λέγονται αυτά δημόσια, πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί στο δημόσιο λόγο, ιδιωτικά στις παρέες επιτρέπονται οι απόψεις... Θα μου επιτρέψετε, όμως, την άποψη που έχω πια για τους ανθρώπους να τη βγάζω από μέσα μου χωρίς ένοχες. Είναι το καλύτερο μέσο πρόληψης της ψυχοθεραπείας.