“Φασισταριό κι εσείς; Ναι, ναι, κι εμείς – μάλλον”

Ένεκα που το εθνικό μας μενού αυτή την εποχή είναι το «Όλα στα κάγκελα» (μόλις πιάσουν οι αέρηδες, θα ξαναγίνει το “Όλα στα κάρβουνα”), παραθέτω μερικά αποτρόπαια ερωτήματα ενός πορτοφάγου (χωρίς πολλά κάγκελα), ξέροντας εκ των προτέρων την αμετάκλητη ετυμηγορία του σοφού λαού. Έχουμε και λέμε:

* Μπορώ να μισώ τα εγκληματικά αποβράσματα της ΧΑ και να θυμώνω και με τους κάθε λογής τραμπούκους χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να κάνω κριτική στις θέσεις και στον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να ονειρεύομαι μια υγιή και δίκαιη αστική δημοκρατία χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να απαντώ όταν με προσβάλλουν χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να σβήνω οποιονδήποτε άγνωστο «φίλο» μού κάνει κήρυγμα στο FB χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να μην αισθάνομαι αλληλεγγύη προς οποιονδήποτε αναρχικό χωρίς να θεωρηθώ φασισταριό;

* Μπορώ να μην θεωρώ εξ αρχής πως όποιος αυτοκτονεί έχει δίκιο σε όσα πιστεύει;

* Μπορώ να συζητάω για αδικίες στην προ μνημονίου εποχή χωρίς να χαρακτηριστώ αντιδραστική;

* Μπορώ να κριτικάρω την επαναστατική ρητορική χωρίς να χαρακτηριστώ βολεμένη;

* Μπορώ να μην θεωρώ οπωσδήποτε φίλο μου τον εχθρό του εχθρού μου;

* Μπορώ να αντιπαθώ εξίσου τη διχαστική ρητορική του Σαμαρά και του Τσίπρα;

* Μπορώ να σέβομαι τον πολιτισμό χωρίς να χαρακτηριστώ Ρόκα-Παρμεζάνα και Ρεσώ;

* Μπορώ να μην επιθυμώ διακαώς την Ενότητα της Αριστεράς χωρίς να χαρακτηριστώ μαύρη αντίδραση;

* Μπορώ να μιλάω περί Ορθού Λόγου και να μην ταυτίζομαι με τον Απόστολο Δοξιάδη;

* Μπορώ να αμφισβητώ την ορθότητα των αποφάνσεων του Ζίζεκ χωρίς να χαρακτηριστώ αγράμματη;

* Μπορώ να αμφισβητώ την ορθότητα των αποφάνσεων του Βαρουφάκη χωρίς να χαρακτηριστώ νεοφιλελεύθερη;

Ε;


Υπόγεια διαδρομή 

ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ?

Τι κάνετε εκεί ψηλά σύντροφοι ? Όλα καλά? Εμείς εδώ κάτω τα νέα μας ίδια.
Της γης οι κολασμένοι παραμένουμε πάντα. Με λίγες παραλλαγές.

Δηλαδή είμαστε κολασμένοι με αυτοκίνητο, κινητό, τηλεόραση φλατ, ιντερνετ , μερικές πιστωτικές υπερφορτωμένες, ένα δάνειο στο κόκκινο, και τώρα τελευταία αρχίζει ένα ζόρι και μας τα παίρνουν όλα πίσω. Στο αυτοκίνητο δεν έχουμε να βάλουμε βενζίνη, το κινητό το έχουμε απλήρωτο, οι πιστωτικές μπήκαν κι αυτές στο κόκκινο μαζί με το δάνειο, το μόνο που κρατάει ακόμα είναι η τηλεόραση και το ιντερνετ.

Φυσικά αυτό συμβαίνει σε μια μερίδα κολασμένων γιατί μια άλλη μεγαλύτερη μερίδα στον κόσμο παραμένει όπως ακριβώς τους ξέρατε. Σκλάβοι. Δούλοι. Αφεντάδων. Όσο για τον καπιταλισμό και τα ξένα μονοπώλια που ρουφάνε το αίμα του λαού όπως μας έχετε πει χιλιάδες φορές μέχρι να το εμπεδώσουμε, δίκιο είχατε το ρουφάνε μια χαρά. Ανενόχλητοι. Χωρίς το περίφημο αντίπαλο δέος που τελικά πήρε τα μπογαλάκια του και μας άφησε με τη γεύση της αποτυχίας στο στόμα. Μια αποτυχία που έγινε το αγαπημένο άλλοθι του εχθρού για να μας δείχνει συνέχεια με το δάχτυλο.

Το αμέσως επόμενο νέο μας όμως δεν είναι και τόσο ευχάριστο.

Αφού καταναλώσαμε τη ζωή μας να αγωνιζόμαστε για μια λέξη που τη λέγανε «διεθνισμός» ξαφνικά βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι σε μια νέου είδους λέξη η οποία εκ πρώτης όψεως μοιάζει εξαδέλφη της προηγούμενης «παγκοσμιοποίηση» Πως εσείς ονομάζετε τους εαυτούς σας διεθνιστές και αγωνίζεστε για τον αγώνα της παγκόσμιας εργατιάς? Ε, οι άλλοι δεν αγωνίζονται πια για τον επικράτηση του παγκόσμιου κεφαλαίου. Το έκαναν πραγματικότητα. Μας προσπέρασαν σύντροφοι. Πρέφα δε πήραμε.

Ενώ εσείς οραματιζόσασταν τη κατάργηση των συνόρων ω του θαύματος πρόλαβαν και τα κατάργησαν εκείνοι με το δικό τους τρόπο.
Ενώ μιλάγατε για τη κατάργηση των εθνικιστικών προκαταλήψεων αυτοί ετοιμάζονται να δημιουργήσουν ένα έθνος σ΄ολο το κόσμο.
Δηλαδή με λίγα λόγια βιώνουμε το παγκόσμιο όνειρο αλλά με προεκτάσεις εφιάλτη.


Πως είπατε? Το ξέραμε? Κι αυτό τι σημαίνει πως απαλλασσόμαστε από την ευθύνη της ανικανότητας να το σταματήσουμε? Τα πράγματα είναι απλά.
Μεταξύ του οράματος μιας πανανθρώπινης κοινωνίας και του σχεδιασμού μιας κοινωνίας όπου μια τάξη ανθρώπων θα κατέχει και θα εξουσιάζει τα πάντα, από ότι βλέπω, διορθώστε με αν κάνω λάθος, ο σχεδιασμός αυτής της τάξης ήταν τελικά ισχυρότερος και ικανότερος από τα οράματα σας.
Και εφόσον οι κολασμένοι παραμένουν κολασμένοι και τώρα περισσότερο παρά ποτέ εγκλωβισμένοι, δυο πράγματα συμβαίνουν. Η γουστάρουν τελικά να είναι έτσι και να πηγαίνουν όπου τα αφεντικά τους τους ορίσουν, ή οι οραματιστές «σωτήρες» τους ήταν τελικά ανίκανοι.

Είμαστε όμως στο σήμερα.
Κι όσο εγώ να κάνω λάθος τα γεγονότα δεν κάνουν.
Παγκόσμια δικαιοσύνη δεν έγινε, παγκόσμια τράπεζα όμως ναι.
Παγκόσμια επανάσταση δεν έγινε, παγκόσμιος στρατός όμως σιγά σιγά πάει να γίνει.

Τελικά τα οράματα του Λένιν συνθλίβονται κάτω από τα οράματα του Όργουελ. Η λέξη σύντροφος έγινε μια κουραστική γενικότητα, σύντροφοι αποκαλούνται και οι υπάλληλοι της τρόικας, τον Τσε τον κρέμασε στο γραφείο μέχρι και ο Καρατζαφέρης και οι παχυλοί σβέρκοι των κομματόσκυλων του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού βγήκαν στη φόρα και μόλις κάνουμε κιχ μας δείχνουν τη φωτογραφία τους για να το βουλώνουμε.

Ένας ιδεολογικός αχταρμάς χωρίς αρχή και τέλος όπου η δεξιά και μάλιστα η ακροδεξιά αναβιώνει και η αριστερά είναι μόνιμα στημένη στο τοίχο να απολογείται. Όχι κύριοι αυτό δεν είναι ανθρώπινο ελάττωμα. Είναι πολιτική ανικανότητα ή στη χειρότερη περίπτωση προδοσία.
Οι «νεόφερτοι» κολασμένοι δεν ξέρουν από τα παλιά κι ίσως παθαίνουν ένα εσωτερικό μπλοκάρισμα όταν ακούνε για τον διεθνισμό σας. Γιατί τον συγχέουν με τη παγκοσμιοποίηση των άλλων και δεν μπορούν να διακρίνουν που ξεκινάει η ουτοπία και που το καταλήγει η κοροϊδία. Σίγουρα υπάρχει το βαθύτερο νόημα, το μελλοντικό όραμα ενός επίγειου παραδείσου, όμως εδώ στη τοπική κόλαση που λέγεται Ελλάδα συμβαίνουν γεγονότα πρωτοφανή που δεν μπορείτε να σταματήσετε και αφορούν τους έλληνες. Εχετε να απαντήσετε σε μεγάλα ερωτήματα. Και σ΄αυτά τα ερωτήματα δεν έχετε βρει απαντήσεις που να πείθουν.

Την ώρα που ξεπουλιέται η Ελλάδα, που οι νέοι αισθάνονται το χαλί να φεύγει κάτω από τα πόδια τους και την ευρωπαϊκή μπότα να τους συνθλίβει, ζητούν να βρουν την εθνική τους ταυτότητα. Σκαλίζουν την ιστορία να βρουν ξανά τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Νοιώθουν πως πρέπει να προστατέψουν πράγματα ιερά που έμαθαν από τους παππούδες, από τους πατεράδες πως πρέπει να τα φυλάξουν. Σ΄αυτούς τους νέους πρέπει να μιλήσετε με μια νέα γλώσσα, να τους κάνετε να νοιώσουν πως κατανοείτε αυτή την επιθυμία τους για μια ελεύθερη πατρίδα. Δεν μπορούν να σας μιλάνε για την Ελλάδα και να τους απαντάτε μόνιμα για το βαθύτερο μελλοντικό σας όραμα, στιγματίζοντας την αυθόρμητη επιθυμία τους για εθνική αξιοπρέπεια και μεταφράζοντας ψυχρά την επιθυμία τους να φωνάξουν είμαστε έλληνες σαν ανεγκέφαλο εθνικισμό.

Στην οργουελική κοινωνία που ο άνθρωπος αρχίζει και νοιώθει μια αναγούλα ακούγοντας τη λέξη παγκοσμιοποίηση πως θα μπείτε μέσα στη καρδιά του , στο μυαλό του, στον αγώνα του επιμένοντας σε θέσεις, πρακτικές και οράματα που ήδη έχουν αναιρεθεί, ήδη έχουν χάσει το προορισμό τους.
Οι άνθρωποι νοιώθουν ότι εξαφανίζονται σαν οντότητες. Νοιώθουν ήδη την ισοπέδωση της ατομικότητάς τους μέσα σε μια συλλογική υποταγή. Η ίδια η ατομικότητα που κατάντησε να γίνει ένας καταστροφικός φιλοτομαρισμός και ισοπέδωσε αξίες ,οράματα κι επαναστάσεις τώρα κάνει τα πρώτα βήματά της πάλι να ξεφύγει και να βρει το ουσιαστικό της ρόλο από την αρχή. Και φοβάται να ξανοιχτεί πέρα από το κατώφλι της. Φοβάται να ανοιχτεί ξανά σε παγκόσμιες περιπέτειες. Ψάχνει να βρει την ελπίδα της ελευθερίας , της αναγέννησης, στη γειτονια της. Ο έλληνας έχει ανάγκη να υπάρξει σαν έλληνας πρώτα κι ύστερα σαν παγκόσμιος πολίτης.

Θα πρέπει να αναλύσετε πιο σοβαρά τι βιβλία επιλέγουν να διαβάσουν οι νέοι περισσότερο. Γιατί τους γοητεύουν τόσο νέες μυθολογίες. Γιατί ανατρέχουν σε συγκεκριμένους ιστούς μέσα στο δίκτυο. Γιατί αφήνονται να παρασυρθούν από θεωρίες συνομωσίας και σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Είναι πανεύκολο να τους βγάλετε χαζούς όλους ή παρασυρμένους από ψεύτικες υποσχέσεις. Είναι πολύ δύσκολο όμως να παραδεχτείτε πως είναι εκεί γιατί δεν τους πείθετε να είναι εδώ.

Τρέχουν σαν λαγοί και πάτε σαν χελώνες. Ο αόρατος εχθρός μεγάλωσε, έγινε γίγαντας μέσα σε μια συνεχόμενη «αορατότητα». Ήταν το κεφάλαιο. Οι πλουτοκράτες. Τα γεράκια. Τα μαύρα κοράκια. Βαριά λόγια. Βαριά συνθήματα. Βαριά τραγούδια. Αυτές οι βαριές λέξεις όμως δεν είναι γεννημένες για να μεγαλώσουν σε χέρια ανίκανων γραφειοκρατών. Είναι λέξεις οργής, λέξεις που τις πνίγει το δίκιο. Λέξεις που έχουν ανάγκη να δικαιωθούν τώρα. Αμεσα.

Ο καπιταλισμός είναι πολύ μορφωμένος κι η αριστερά συνεχίζει να είναι απλά παραμορφωμένη. Παραφουσκωμένη από μια παλιά περηφάνια. Παραφουσκωμένη από χοντροκομμένους σβέρκους που ζητούν πλέον από το κοσμάκη να είναι αυτό που του ζητάνε κι οι άλλοι. Να πιστεύει χωρίς να καταλαβαίνει. Να πράττει χωρίς να ρωτάει. Να ακολουθεί χωρίς εξηγήσεις. Η αριστερά λειτουργεί κάνοντας χρήση πλέον του κληρονομικού της δικαιώματος στη διακυβέρνηση των διαμαρτυρόμενων μαζών, λες κι η διαμαρτυρία η αντίδραση οι τρόποι αντιμετώπισης του κακού έχουν ένα στάνταρ που κανένας δεν μπορεί να παρακάμψει.

Όχι κύριοι η αντίδραση της μάζας, η επανάσταση, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Κι ο άνθρωπος μονάδα που αποφασίζει να γίνει ανυπάκουος, που αποφασίζει να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο δεν είναι υποχρεωμένος να τραβήξει το δικό σας κλήρο. Μάλλον δεν έχετε ακόμα καταλάβει πως εσείς πρέπει να αγωνιστείτε για να σας βάλει στη κληρωτίδα. Κι ο μόνος τρόπος να το καταφέρετε είναι να αφουγκραστείτε τι στ΄αληθεια ζητάει. Δεν μπορείτε να λειτουργείτε συνέχεια μιλώντας. Πρέπει κάποια στιγμή να ακούσετε.

Η νέα τάξη πραγμάτων έχει φτιάξει λαούς που θα φοράνε μόνοι τους το περιλαίμιο και θα ακολουθούν οικειοθελώς τον αφέντη αμίλητοι, κι όχι αυτό δεν είναι στη φύση του ανθρώπου. Αυτή η φρίκη δεν είναι η φυσική κατάληξη των πραγμάτων. Δεν είναι η μόνη δυνατή εξέλιξη στην ιστορία του ανθρώπου. Αυτό είναι ο καλά σχεδιασμένος κόσμος του αόρατου εχθρού που τελικά τόσο πολύ υποτιμήσατε και που δεν είναι καθόλου αόρατος. Είναι συγκεκριμένος, έχει τακτικές συγκεκριμένες κι έχει στόχο συγκεκριμένο. Μας το φωνάζει στη μούρη που το πάει κι εμείς ψάχνουμε στα χρονοντούλαπα της ιστορίας για να βρούμε τι να απαντήσουμε.

Μόνιμα απροετοίμαστοι. Ιδέες, οράματα, που τάραξαν το κόσμο για έναν αιώνα έγιναν κούφιοι, ανούσιοι λόγοι σε προεκλογικές εξέδρες. Οι αυθόρμητες θυσίες χιλιάδων ανθρώπων έγιναν αγώνας για ένα πόντο παραπάνω στη κολωνίτσα της εταιρείας δημοσκοπήσεων...

Το συλλογικό κίνημα των κολασμένων πρέπει να υπάρξει αλλά πρέπει να μάθει να μιλάει, να περπατάει από την αρχή. Πρέπει να βρει τρόπους που δεν έχουν προβλέψει οι αόρατοι. Πρέπει να βρει τρόπους να μορφώσει από την αρχή τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Αυτό όμως που είναι τώρα δεν είναι τίποτα. Η μάλλον είναι κάτι χειρότερο από το τίποτα. Είναι η εναπόθεση των ελπίδων σε έναν ιδεολογικό παρασιτισμό.

Δεν είναι η βία που με τρομάζει. Δεν είναι οι άνθρωποι που φωνάζουν ακόμα κι αν είναι λάθος που με τρομάζουν. Εκείνο που πραγματικά με φοβίζει είναι η πολιτική αποχαύνωση εκείνων που θα έπρεπε να είναι πιο ξύπνιοι από όλους. Είναι το να βλέπω τον αόρατο εχθρό να είναι τόσο μα τόσο καλά οργανωμένος και τις μόνες φωνές αντίδρασης απέναντί του να έχουν γυρισμένα επιδεικτικά τις πλάτες στους μηχανισμούς που θα μπορούσαν να του φέρουν ένα τουλάχιστον γερό χαστούκι στη μούρη.

Η ανίκανοι είμαστε τελικά ή αδιάφοροι.

Εγώ δεν είμαι αδιάφορη, ούτε εκείνος, ούτε κι ο άλλος. Υπάρχουν πολλοί μη αδιάφοροι. Υπάρχουν πολλοί που νοιάζονται, σκέφτονται και ονειρεύονται ακόμα μια καλύτερη Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν θα βρουν στέγη κάπου ή αν θα παραμείνει ανεκμετάλλευτος ο προσωπικός τους αγώνας. Ξυπνήστε πριν αρχίσουν να εξαφανίζονται οι μονάδες.

Εκτός κι αν είστε τόσο πολύ περιχαρακωμένοι στη μικρή σας αυλή που δεν μπορείτε καν να αφουγκραστείτε πλέον αυτούς τους μικρούς παλμούς ζωής μέσα στη συνολική πολτοποίηση και τα μηνύματα που προσπαθούν να σας στείλουν συνέχεια. Ο φόβος μου είναι μην τυχόν τα λαμβάνετε αλλά σας είναι παντελώς αδιάφορο να τα τσεκάρετε μήπως κι αυτός ο κερατάς έχει κάποιο δίκιο. Η παραδοχή ενός λάθους είναι το μεγαλύτερο βήμα για ένα νέο ξεκίνημα.

Πάντως μέχρι να σκεφθείτε που κάνετε λάθος αν το σκεφθείτε, κάποιες άλλες δυνάμεις έχουν εξαπολύσει γενική μάζωξη. Και ω του θαύματος, με αρκετή επιτυχία θα έλεγα.

Η συνέχεια επί της οθόνης.


vasiliskos

ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Ολος ο κόσμος χρωστάει στην Ελλάδα είπε ο Γκοντάρ κι εγώ διάβαζα σκεπτική τα λόγια του και σκεφτόμουν διάφορα όνειρα που έκανα από παιδί...

Θυμήθηκα τότε που προσπαθούσα να καταλάβω γιατί η Ελλάδα χρειαζόταν να ειναι κάτι άλλο εκτός από ένα μεγάλο παγκόσμιο πανεπιστήμιο..
Γιατί θα έπρεπε να προσπαθεί να γίνει ανταγωνιστική στη μάχη του παγκόσμιου κέρδους και να μην ήταν απλά ένας τόπος σπουδών..

Χίλια "αν" έμπαιναν μπροστά στις σκέψεις μου για να μου απαντήσουν.
Θα μπορούσε να ήταν έτσι "αν..."

Σκεφτείτε αυτό το μικρό κράτος να ήταν αλλιώς. Να ήταν γεμάτο από τη μια άκρη ως την άλλη Πανεπιστήμια, Σχολές, βιβλιοθήκες, μουσεία, ερευνητικά κέντρα και κάθε πολίτης του κόσμου να έλεγε "αν το παιδί μου πάει πολύ καλά στις σπουδές μπορεί να τα καταφέρει να κάνει μεταπτυχιακά στην Ελλάδα...,"
Να ήταν διαχωρισμένο μέσα στη παγκόσμια Τάξη, πως όταν θέλεις να καταθέσεις τα λεφτά σου πας στην Ελβετία κι όταν θέλεις να καταθέσεις τις γνώσεις σου πας στην Ελλάδα.

Το ξέρω, αυτά δεν ήταν όνειρα, ήταν ουτοπίες..

Ομως δεν έβγαιναν από κάποιο εθνικιστικό παραλήρημα, ήταν απλή λογική. Θεωρούσα πάντα πως στη σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία, έλειπε το σπουδαιότερο, ένα μέρος που θα διαφύλαττε τη γνώση. Και δεν μπορουσα να βρω καλύτερο τόπο από τούτον εδώ.

Μικρός, στη μέση όλων , με μια γη πανέμορφη , με μια θάλασσα γύρω γύρω ν΄αστράφτει, μ΄ενα ήλιο να ζεσταίνει τις καρδιές χειμώνα καλοκαίρι, και χιλιάδες μυρουδιές να ξυπνάνε τις αισθήσεις και να γαληνεύουν το πνεύμα...

Ναι όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι... αν

Ολος ο κόσμος χρωστάει στην Ελλάδα, αλλά πιο πολύ απ΄ολους της χρωστάμε εμείς όλοι οι νέοι-έλληνες, που ενώ ξεπουλήσαμε κάθε ψίγμα αξιοπρέπειας και περηφάνειας σε ντροπιασμένες κυβερνήσεις, μπορούμε ακόμα και κοκορευόμαστε πως είμαστε έλληνες.

Της χρωστάμε γιατί ακόμα και μέσα από το ραγιαδισμό μας μας έδινε πάντα τη δυνατότητα να έχουμε κληρονομική περηφάνεια , έτσι τεμπέλικα το σκεφτόμασταν και το σκεφτόμαστε ακόμα...
Το ότι επέζησε ακόμα αυτό το μικρό κράτος και ονομάζεται ακόμα Ελλάδα, είναι ήδη ένα θαύμα κόντρα στους καιρούς,

Ισως δεν μπορούμε να βελτιώσουμε τη παγκόσμια δίνη που καταφθάνει γοργά και θέλει να σαρώσει, να συνθλίψει το ανθρώπινο πνεύμα, μπορούμε όμως σαν προσωπική επανάσταση αν θέλετε, ο καθένας μας να αναρωτηθούμε επί τέλους αν είμαστε ικανοί να αντλήσουμε λίγη γνώση από αυτήν που κρύβεται σε κάθε πέτρα που πατάμε.

Αν είμαστε ικανοί να ανακαλύψουμε επί τέλους τους αληθινούς λόγους που ο Γκοντάρ εννοούσε όταν έλεγε όλος ο κόσμος χρωστάει στην Ελλάδα.
Οι παλιοί γέρασαν, κι έχουν χάσει σχεδόν το τρένο, όμως εσείς οι νέοι, έχετε βιβλιοθήκες έστω και φτωχικές, έχετε τρόπο "να μορφωθείτε"

Μπορεί να σας σκλαβώσουν τη ζωή αλλά ίσως με πολύ κούραση και αγώνα καταφέρετε αν θελήσετε να δημιουργήσετε το δικό σας πόλο αντίστασης. Κι αυτός είναι η γνώση. Αν δεν μας άφησαν χωράφια να καλλιεργήσουμε , ξέχασαν κάτι , το χωράφι μας που λέγεται μυαλό, ορίζουμε εμείς πως θα το καλλιεργήσουμε.

Από http://vasiliskos2.blogspot.com/

Βασιλική ευχαριστούμε για τις υπέροχες σκέψεις.

Το δωρο...

Αναδημοσίευση από το blog του Σπύρου Γιανναρά

Μπήκα όπως κάθε βράδυ στο μετρό, βρήκα ελεύθερο κάθισμα και κάθισα. Απέναντί μου καθόντουσαν δύο νεαρά μελαμψά παιδιά από την Ινδία ή το Πακιστάν, γεγονός που μάλλον εξηγούσε το γιατί σε ώρα αιχμής τα δυο αντικριστά τους καθίσματα παρέμεναν αδειανά. Μου χαμογέλασαν ζεστά, προσφέροντάς μου ένα βουβό, αλλά εύγλωττο καλωσόρισμα. Ενιωσα αμήχανα, αλλά εντούτοις τους κοίταξα στα μάτια, ανακαλύπτοντας δυο φωτεινά και προσηνή πρόσωπα. Δεν ξέρω γιατί αλλά μόλις το μάτι μου έπεσε στο μακρύ περίτεχνο κομποσχοίνι που ο ένας εκ των δύο είχε τυλιγμένο στην παλάμη, δεν βάσταξα και είπα, δείχνοντάς το με το χέρι: πολύ όμορφο κομποσχοίνι…

Εκείνος στράφηκε στον διπλανό του, που του μετέφρασε την ξεκάρφωτη φράση μου, κι αμέσως το ξετύλιξε από το χέρι και μου το προσέφερε. Πάρε το, συμπλήρωσε ο άλλος. Εμεινα άναυδος. Η αφοπλιστική κατάδηλη ειλικρίνεια της δωρεάς δεν άφηνε περιθώρια άρνησης του δώρου· κανένα περιθώριο ανούσιας υπακοής στις επιταγές της τυπικής δυτικοευρωπαϊκής «ευγένειας». Τα δύο παιδιά ήταν πολύ πρόχειρα ντυμένα, φτωχικά με τα σημερινά μικροαστικά δεδομένα. Ηταν φανερό ότι το δώρο προερχόταν από το υστέρημά τους.
Θυμήθηκα τα λόγια του ταχυδρόμου του Ταρκόφσκι: «το δώρο πρέπει να είναι θυσία για να είναι δώρο». Συνειδητοποίησα ντροπιασμένος πως όχι μόνο δεν είχα τίποτε – παρά την τεράστια τσάντα που κρατούσα – να τους προσφέρω, αλλά και τίποτα που θα μου έλειπε αν το έδινα. Τίποτα που να μπορεί να λειτουργήσει, να κοινωνηθεί ως δώρο.

Δεν ένιωσα απλώς βαθιά απογοητευμένος από τον εαυτό μου, αλλά ότι βρίσκομαι, ως γέννημα θρέμμα της Δύσης ενώπιον ενός υπέρμετρα ανώτερου, πανανθρώπινου πολιτισμού. Τότε έκανα άλλη μια απέλπιδα σκέψη: όλοι εμείς ετοιμαζόμαστε να πάμε στις κάλπες με μοναχικό εφόδιο τις ατομικές, εγωτικές μας απαιτήσεις για μια πιο εύκολη καταναλωτική ζωή. Ανίκανοι να κάνουμε το παραμικρό δώρο.

Εδώ δουλεύω, μου είπε ο νεαρός καθώς περνούσαμε από τον σταθμό του Θησείου. Το βράδυ, το κρύο πολύ. Χαμογέλασα πονεμένα και σηκώθηκα. Εμένα κάνει παγωνιά μέσα μου, σκέφθηκα.

Αποχή και Εκπαίδευση

" Το δικαίωμα του εκλέγειν κατακτήθηκε με μακροχρόνιους αγώνες.
Στις χτεσινές εκλογές ένας στους δύο ψηφοφόρους αδιαφόρησε για το διακαίωμα αυτό. Πέταξε εύκολα στα σκουπίδια τη στοιχειώδη, αλλά και βασική, δυνατότητά του συμμετοχής στα κοινά, έκφρασης της πολιτικής βούλησής του.

Ζώντας στα σχολεία κοντά στους νέους μπορούμε να ξέρουμε πως ο βασικός λόγος της αποχής ( ας μιλήσουμε για τους νέους) είναι η αδιαφορία, η αποστασιοποίηση. Όχι η συνειδητή πολιτική στάση, η οποία, άλλωστε, θα εκφραζόταν με προσέλευση στην κάλπη και την επιλογή του λευκού ή ακόμα και του άκυρου.

Και όσοι δουλεύουμε στην εκπαίδευση, καλά θα ήταν να επωμιστούμε τις δικές μας ευθύνες για το φαινόμενο αυτό. Όσο κι αν δεν είναι αποκλειστική η δική μας ευθύνη. Όσο κι αν δεν είναι θεσμοθετημένη η μέσα από μας επίλυση ενός τέτοιου προβλήματος. Όσο κι αν ο ρόλος μας είναι (;) να διδάσκουμε Φυσική ή Αρχαία ή Μαθηματικά.

Εκεί το σχολείο πρέπει να ξεχωρίζει. Στην εκπαίδευση. Στην καλλιέργεια αξιών που θα καθιστούν τους μαθητές πολίτες του αύριο υπεύθυνους, συμμετοχικούς, ενεργούς, πολίτες με ευαισθησίες, κοινωνική συνείδηση, αίσθημα αλληλεγγύης και συνεργατικότητας, κριτικούς, με γερή ηθική, ψυχική, κοινωνική αρματωσιά. Και έχει πολύ χρόνο να τα προσπαθήσει. Έξι ολόκληρα χρόνια το παιδί θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να μυηθεί στις αξίες αυτές.

Κι όσο αυτός ο προβληματισμός δεν έρχεται "από πάνω", ας σκεφτούμε εμείς, οι "από κάτω", ας αποφασίσουμε και ας πράξουμε. Από αύριο θα είμαστε στα σχολεία μας, κοντά στα παιδιά μας. Από αύριο, πέρα από τα προγράμματα, θα είμαστε εμείς κι η ευθύνη μας. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ας συζητήσουμε κι από 'δω, ας συμφωνήσουμε σε κάποια στοιχειώδη κι ας βάλουμε αμέσως μπροστά την εφαρμογή τους. Περισσότερη συζήτηση μέσα κι έξω απ' τις τάξεις; Έμπνευση; Εμπλουτισμός των προς διδασκαλία αντικειμένων με ελκυστικά στοιχεία; Ζωντάνεμα της σχολικής ζωής; Καθιστώντας το σχολείο χώρο οικείο δημιουργίας, συνεύρεσης, ουσιαστικής γνώσης; Επανατοποθέτηση στόχων; Ενθάρρυνση συνεργασιών, ομαδικότητας, συμμετοχής, αυτενέργειας; Τόνωση της αισιοδοξίας, της αγωνιστικότητας; Εκδηλώσεις, άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία;

Η αδιαφορία είναι απλωμένη και έχει γερές ρίζες. Αυτό από μόνο του δεν είναι μια πρόκληση για να αντιδράσουμε; Ας μη μένουμε στα λόγια. Τι έχετε να προτείνετε; Σε τι απ' αυτά θα μπορούσατε να συμβάλετε, ώστε να προχωρήσουμε στην πράξη;

Γράψτε μας τις σκέψεις σας "

www.lykeio6o.blogspot.com/

Σκεψεις κι αποψεις του καθηγητη Κου Μανεση απο το εξαιρετικο μπλογκ του 6ου Λυκειου Καλλιθεας.

Αποψεις του φιλου synea

Είδαν κι απόειδαν τα ΜΜΕ των μεγαλοεργολάβων και των νταβατζήδων της πολιτικής ζωής και στο τέλος, αφού δεν κατάφεραν να χειραγωγήσουν το ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν να δημιουργήσουν από το πουθενά το κόμμα των ¨οικολόγων πράσινων¨.

Με καθημερινές δημοσκοπήσεις και μέσα σε λίγο διάστημα το έφτασαν να διεκδικεί την…τρίτη θέση στην κατάταξη της προτίμησης των ψηφοφόρων!
Ευτυχώς όμως που οι δημοσκοπήσεις, όσο και όπως να πλασαριστούν σαν ουδέτερες και αμερόληπτες, έχουν ημερομηνία λήξης και με το άνοιγμα της κάλπης ο κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του.
Εμένα πάντως μεταξύ των άλλων μου άρεσε εκείνος ο ¨αναρχοεπαναστάτης¨ κύριος Καφετζόπουλος που δεν έχανε ευκαιρία να δηλώνει σε κάθε στιγμή -χωρίς να τον ρωτάει κανένας- ότι το κόμμα του είναι μια δύναμη που πολιτεύεται ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ…
Κατάλαβες;
Όχι δηλαδή όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ που ¨υποθάλπει και στηρίζει τη βία, τους κουκουλοφόρους και κάθε είδους παρανομίες¨.
Άστα ρε ¨ακάλυπτε¨ και δεν σε παίρνει.
Νομίζεις πως ξεχνάμε το λιβανιστήρι που πήρες με την εκλογή του ΓΑΠ στη θέση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και εν μέσω πολλών θυμιατών και υποκλίσεων του φώναξες: <<ΓΙΩΡΓΟ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ>>;
Σαν ηθοποιός καλός είσαι, γιατί δεν περιορίζεσαι στον τομέα σου παρά κάθεσαι και ασχολείσαι με ρόλους που δεν σου ταιριάζουν;
Εσύ είσαι πρωταγωνιστής, γιατί θέλεις να μετατρέπεσαι σε κομπάρσο και να γίνεσαι μαριονέτα των δολοπλόκων της πολιτικής σκηνής;
Τελικά, αν οι ¨οικολόγοι πράσινοι¨ εκλέξουν έστω και ένα ευρωβουλευτή, αξίζουν συγχαρητήρια στους ¨μπομπολοβωβούς¨ για την ικανότητά τους να πείθουν ένα κομμάτι του λαού ότι τα μπετά είναι οικολογικά προϊόντα και βοηθάνε στην ανάπτυξη του πράσινου!
Αυτά λίγο πριν από την κάλπη, με την ευχή τα κόμματα του δικομματισμού να συγκεντρώσουν -και τα δυο μαζί- το 51% των προτιμήσεων του λαού και με αυτό το ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΟ ποσοστό να συγκυβερνήσουν τη χώρα!

Μεινε μεσα!

STAY INSIDE from Stathis on Vimeo.

Αν και αυτή η, μικρού μήκους, ταινία δημιουργήθηκε πριν από 11 μήνες δεν είχε τύχει να την ξαναδώ. Δεν έχω λόγια να την περιγράψω. Προφητική έως ένα βαθμό (αν κάνει κάποιος τον παραλληλισμό με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου), σατυρική, με σκηνοθεσία που, πραγματικά, σε καθηλώνει. Δείτε τη και θα καταλάβετε!

Παναγιωτης Παπαχατζης απο το "προχειρο τετραδιο".

Ανενταχτοι περικυκλωμενοι.

Μια αγαπημενη φιλη, εγραψε στην τελευταια της αναρτηση πως, ο κυκλος του blog της ( vasiliskos.blogspot.com) εκλεισε .
Δεν θελω να πω τιποτα αλλο γι αυτον τον ανθρωπο (αλλωστε εχω στειλει στην ιδια μερικες σκεψεις μου σχετικα, με αλλο τροπο ) παρα μονο πως, οποιος ειχε τη χαρα και την τιμη να την διαβασει-γνωρισει, την ειχε. Κι εγω την ειχα. Κι οχι μονο αυτο αλλα και η ιδια με ειχε τιμησει με το να με εχει στα "μπλογκ φιλων" της. Οι υπολοιποι ...
Δεν γνωριζω ποτε θα ξαναδουμε λογια δικα της στο διαδικτυο. Μακαρι γρηγορα.
Σαν ενα μικρο ευχαριστω μοναχα, θα παραθεσω εδω σ αυτην μου την αναρτηση, μερικα δικα της λογια σχετικα με το ποιος ειναι, τι αγαπαει και τι πολεμαει εδω και τοσο καιρο στα υπεροχα γραπτα της.
Βασιλικη, σ ευχαριστουμε κι ελπιζουμε να εισαι πολυ γρηγορα κοντα μας ξανα.


ΟΙ ΑΧΥΡΑΝΘΡΩΠΟΙ...
"Και για να λέμε τα πράγματα ξεκάθαρα
Δεν αντέχω να βλέπω τις υποκριτικές αγανακτήσεις. Τα υστερικά ξεσπάσματα που φωνάζουν ντροπή βγαλμένα από στόματα που όλη τους τη ζωή είναι αναιδώς απόντα από παντού!
Μου τη δίνει να φωνάζουν όσοι σωπαίνουν και όχι μόνο σωπαίνουν αλλά έχουν και μια φυσική απέχθεια στα «κατώτερα πλάσματα». Αυτή η επιλεκτική κριτική ενός ελάχιστου σκατού μέσα στο απέραντο αποχωρητήριο που ζούμε. Υπάρχουν άνθρωποι που χλευάζουν κάθε τι που ξεφεύγει από τα μουράτα πρότυπά τους. Παθαίνουν μια αναφυλαξία ακόμα και να πλησιάσουν τους υποβαθμισμένους πληθυσμούς. Και στους υποβαθμισμένους πληθυσμούς στο μυαλό αυτών των υπανθρώπων ξέρετε τι συμπεριλαμβάνεται?
Το 80% της κοινωνίας. Ολων των κατηγοριών. Η φτωχολογιά, οι άποροι, οι άρρωστοι, οι άνθρωποι με ειδικά προβλήματα και όλες τους οι υποκατηγορίες. Για να μην αναφέρω ότι άτομο που δεν πρέπει καν να πλησιάσουν σε χιλιόμετρα απόσταση, αυτοί οι καραγκιόζηδες θεωρούν κι έναν εργάτη που είναι ιδρωμένη η φανέλλα του μετά από το 10ωρο μεροκάματο, η την αγρότισσα που έχει ροζιασμένα χέρια και δεν κάνει το τακτικό της μανικιούρ! Μας σιχαίνονται όλους εμάς!!!!
Περισσότερο κι απο το να βλέπανε σκουλήκια! Το αχυρένιο μυαλό τους δεν μπορεί να συλλάβει τίποτα από αυτό που ονομάζουμε ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ.
Αυτή η κατηγορία λοιπόν να το βουλώσει γιατί ήδη έχει κάνει πολλά για να γίνει ο κόσμος στα χάλια που είναι.
Η άλλη η κατηγορία τώρα. Οι τρομερά απύθμενα φιλοσοφημένοι!
Οι περισσότεροι είναι των ίδιων προδιαγραφών με τα παραπάνω μηχανήματα.... συγνώμη ανθρώπους ήθελα να πω μόνο που έχουν και μόρφωση......Οποιος δεν είναι κάτι από τα δύο παραπάνω δε πειράζει ας φωνάζει , ας κρίνει καλά ή άσχημα . Εχει το δικαίωμα. Και καλά κάνει. Αλλά αυτό το είδος ανθρώπου με τη κατσούφικη μούρη και την άδεια καρδιά δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για ΤΙΠΟΤΑ. Και κάτι ακόμα. Οι λέξεις κακία και καλωσύνη είναι πολύ βαρειές για να χρησιμοποιουνται έτσι ανέμελα στο κάθενα που θέλει να ψιλοφιλοσοφήσει. Είναι βαρειά κληρονομιά και οι δύο. Παρακαλούνται η μη έχοντες συγκεκριμένα βιώματα που να αποδεικνύουν ότι έχουν γνωρίσει για τα καλά, τα δυο αυτά κορίτσια , να περιορίζονται σε φράσεις που να αρχίζουν από το «νομίζω πως», «ίσως», «ενδέχεται να...». Θαθελα να συνεχίσω να μιλήσω για τη φιλανθρωπία στην βαθύτερή της έννοια, αλλά από σεβασμό και μόνο δεν θα το κάνω γιατί ούτε στο ελάχιστο δεν μπορώ να πλησιάσω το μεγαλείο της".



"ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΟΙ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ?
Ορισμός : Ανθρωποι που ψάχνουν κάτω από τις εκκλησίες να βρουν τα ερείπια της ταυτότητάς τους. Δεν είμαι διαφημιστής της πατρίδας μου. Δεν φτιάχνω πλάνα για το πως θα εκμεταλλευτώ καλύτερα το όνομά της , από οποια μεριά κι αν είναι, για ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ. Στις δύσκολες εποχές που περνάμε χαίρομαι αφάνταστα που είμαι ΑΝΩΝΥΜΗ, ΑΣΗΜΑΝΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑ. Αυτό με κάνει να νοιώθω λιγώτερη ντροπή, και μου δίνει τη δύναμη να παλεύω με τη μόνη ειλικρινή μάχη που μπορεί να κάνει κανείς. Με τον ευατό του σκεφτόμενη ΚΑΙ τους υπόλοιπους.
Και το τονίζω αυτό το ΚΑΙ γιατί ο κόσμος έχει γεμίσει από εκείνους που σκέφτονται μόνο τον ευατό τους αλλά ανάλογα με το τι τους έχει πει ο μάνατζερ τους διαλέγουν μια απο τις δύο τάσεις. Να σκέφτομαι τον ευατό μου και να φαίνεται απεξω ότι σκέφτομαι τους άλλους, ή να σκέφτομαι τον ευαυτό μου τελεία και παύλα?
Ε λοιπόν βαρέθηκα αυτό το παιχνίδι. Βαρέθηκα όλο το σκηνικό που έχει στηθεί γύρω από αυτό. Αποφάσισα να μάθω τι πρέπει ν΄αγαπάω, να δω μέσα απ΄ολη αυτή τη σαπίλα, τι κρύβεται κάτω απ΄τα βράχια, τι έχει μείνει που πρέπει να φυλαχτεί, οποιοδήποτε κι αν είναι το κοστος γιατί δεν ειναι μόνο κληρονομιά δική μου δική σου, είναι κληρονομιά του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Ο πέτρινος λοιπόν είναι εκείνος που στα ερείπια της πατρίδας του, πίσω από τα ασύστολα ψέμματα της πολιτείας και της θρησκείας που τον κρατάνε δέσμιο καπελωμένο αιώνες τώρα, που τον έχουν μετατρέψει σ'αυτό το εκτρωματικό ανρθωπάκι που γυρνάει φοβισμένο μαζεύοντας μίζες, γλύφoντας, προσκυνώντας ζητώντας ελεημοσύνη, προσπαθεί να πλησιάσει ξανά τα ανώτερα ιδανικά που εδώ σ'αυτό το τόπο κανανε τις πέτρες να λάμψουν και τη ψυχή να πετάξει χαρούμενη. Η κοσμοθεωρία των προγόνων μας δεν ήταν ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, και όσους το πάνε προς τα εκεί κι αυτούς θα τους απορρίψω. Ηταν μια μοναδική αντίληψη του κόσμου και της θέσης που καταλάμβανε ο άνθρωπος σ'αυτόν. Εξω του και μέσα του.
Οταν με ρωτούν μα καλά πιστεύεις στους αρχαίους θεούς? Αρνούμαι και να απαντήσω γιατί ξέρω που πάει το θέμα.
Τι σημαίνει πιστεύω στους αρχαίους Θεούς? Εννοείτε αν τους πιστεύω όπως αυτόν τον θεό που μας δείχνουν τώρα? Κάποιον που φοβάμαι, τρέμω τη τιμωρία του και νοιώθω ενοχές για το κάθε τι που κάνω και σκέφτομαι? Τέτοιοι θεοί δεν υπάρχουν στον δικό μου Πάνθεον.
Οι δικοί μου θεοί ήταν εκπροσωποι μιας ιδιαίτερης αντίληψης που ονομαζόταν έρωτας με τη φύση, τη ζωή, το πνεύμα, την ομορφιά. Ηταν οι συμπαντικές έννοιες που συμβόλιζαν την επαφή του ανρθώπου με τη χαρά της ζωής και της γνώσης. Ηταν η έμπνευση για να καλλιεργήσεις σπόρους θαυμαστούς και να νοιώσεις ότι η ζωή δεν είναι αναγκαστικό συμβάν αλλά ένα θαύμα. Η ιδεολογία μου περικλείεται σε κάτι απλό. Αν έχω αγάπη και φροντίδα για ότι με περιβάλλει δεν το κάνω για να πιάσω πόρτα στην άλλη ζωή και να μου δώσει την άδεια ο κάθε φύλακας να μπω στον όποιο κλειδωμένο παράδεισο , το κάνω γιατί ΕΔΩ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΕ ΟΤΙ ΜΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ, κι αν το κάνω αυτό η επιβράβευση του δημιουργού μου είναι ότι θα ζήσω με ομορφιά και γαλήνη ψυχής. Αυτοί είναι ο θεός μου που που τον έχετε σκεπάσει με απειλές και φοβέρες.
Η μοναδική μου πίστη είναι σε όλα αυτά που μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο να σέβεται τον εαυτό του και στους υπόλοιπους. Φτάνει πια με τα παραμύθια. Καιρός να μεγαλώσουμε.
Κι οποιος θέλει ακόμα να μείνει μικρός και να τον παρασέρενει ο κάθε απατεώνας κουνώντας μπροστά στα μάτια του τις όποιες καραμελίτσες ας το κάνει. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι όμως όλοι να κάνουμε το ίδιο. Και όσοι μεγαλώσαμε το πληρώνουμε ακριβά τη κάθε μέρα. Είμαστε αποκλεισμένοι από παντού και παλεύουμε σαν ελάχιστα έντομα σε μια αχανή σφηκοφωλιά αλλά χαλάλι".


"ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΥ.

"(Επί τέλους αποφάσισα να το αναρτήσω)
Γυναίκα, αλαφροίσκιωτη.
Ερευνώ την αλήθεια μέσα σ΄αυτό που ονομάζεται μυθος.
Και το μύθο σ΄αυτό που ονομάζεται πραγματικότητα.
Ανήκω σ΄εκείνο το είδος ανθρώπων που τα φανατικά θρησκευόμενα άτομα τους απορρίπτουν σαν «βλάσφημους».
Οι άθεοι τους απορρίπτουν «σαν γραφικούς».
Οι προχωρημένοι εσωτεριστές τους απορρίπτουν «ως υπερφίαλες προσωπικότητες».
Οι επιστήμονες εννοείται ότι απορρίπτουν και τελεία.
Τα κομματόσκυλα δεν το συζητάμε είμαι απλά ένας απολιτικος απολιτιστος.
Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι ευτυχώς με αποδέχονται, ως έχει.
Δεν ανήκω λοιπόν σε κανένα κόμμα, σωματείο, λέσχη, στοά, γεφύρι, καντούνι, κλαμπ, πυρήνα, άτομο, ή συνεταιρισμό!
Στη μόνη λέσχη που έχω γραφτεί είναι το videoclub της γειτονιάς μου.
Γιατί αν ανήκα κάπου θα σήμαινε ότι έχω «κατασταλάξει» ότι βρήκα το σωστό και ότι όσοι δεν το πιστεύουν αυτό το «σωστό μου» είναι βλάκες. Πάντα φοβόμουν τους ανθρώπους που έχουν μόνο βεβαιότητες, απαντήσεις και ελάχιστες ερωτήσεις.
(Συνήθως οι άνθρωποι που έχουν απάντηση σε όλα δεν μπορέσαν να κάνουν ποτέ τη σωστή ερώτηση αλλοιώς θα τους είχε γυρίσει ο κόσμος ανάποδα θέλοντας και μη.)
Αγαπώ το διάβασμα (μέχρι σημείου να διαβάζω στριμωγμένη σα σαρδέλα στο μετρο με το βιβλίο να στηρίζεται μετα βίας στο χέρι μου, και να χάνω πολλές φορές τη στάση...)
Μεγάλο μου ελάττωμα η αφηρημάδα μου σ΄αυτό το κόσμο και η συγκέντρωσή μου σε κάποιον άλλο. Ρωτήστε το Βασίλη τι σοκ έπαθε μόλις είδε πως περνάω απέναντι τη λεωφόρο. Απορεί πως δεν με έχουν λυώσει ακόμα!
Αγαπώ το κινηματογράφο μέχρι αηδίας, το ίδιο και τη μουσική.
Οσο αγαπώ τα παραπάνω τόσο αδιάφορη είμαι για το χρήμα (όχι δεν είναι τρόπος του λέγειν.. σας διαβεβαιώνω ότι είναι αμοιβαία η περιφρόνηση μεταξύ μας, εγώ ποτέ δεν το έψαξα κι εκείνο ποτέ δε με βρήκε!). Ενα αυτοκινητάκι ήταν η μοναδική μου περιουσία κι όταν το έλυωσα σ΄ενα στουκάρισμα στην εθνική μετά έμαθα να χρησιμοποιώ πάλι τα πόδια μου. Τι ευλογία εκείνο το τρακάρισμα...
Η αγαπημένη μου ασχολία είναι οι περίπατοι συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη ζώνη του λυκόφωτος την οποία έχω σε μεγάλη εκτίμηση και η οποία καταλαμβάνει περίπου το 90% των όσων υπάρχουν γύρω μας το δε μόλις 10% είναι αυτό που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι είναι η μία και μοναδική αλήθεια!! (πλάκα δεν έχει?). Αλλά δεν χρειάζεται να το πούμε για δύο λόγους πολύ σοβαρούς. Πρώτον αν κουνηθείς από τη καρέκλα της σιγουριάς μπορεί να πέσεις άσχημα πόσο μάλλον αν σε σπρώξουν..... και δεύτερον οποιος δεν έχει περπατήσει στα μονοπάτια της απλά λέει ηλίθιους όσους το ισχυρίζονται οπότε τι να λέμε έτσι για να πιάνουμε ανούσια κουβέντα? Η ουσία ειναι ότι υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση.
Ο Γιουγκ έλεγε πως αν κάποιος μιλάει με το θεό είναι δικαίωμα του και σεβαστό. Αν όμως πει ότι ο θεός του απάντησε, στείλτε τον σε μένα. Συμφωνώ απόλυτα.
Ομως υπάρχει και το άλλο σκέλος. Αν κάποιος δεν μπορεί να δει κάτι παρά πάνω από αυτά που του πλασάρουν είναι σεβαστό αλλά αν επιμένει να μη βλέπει ακόμα κι αν όλα φωνάζουν για το αντίθετο τότε στείλτε τον στον κ.Γιώργο που είναι ένας εξαίρετος οφθαλμίατρος!
Λυπάμαι αν απογοητεύσω πολλούς φίλους με τα παραπάνω αλλά εγώ δε φταίω. Η μανούλα μου που μ΄εκανε ζαβό. Υπομονή, τόσοι άνθρωποι «σώφρονες» υπάρχουν γύρω. Δε χάθηκε ο κόσμος αν γεννιέται που και που και κανένας αστάθμητος παράγων!
Πιστεύω σε πολλούς θεούς αλλά σε ένα παντροκράτορα που είναι «το παν». Δηλαδή αν δεν ήταν ο υπέρτατος θεός το ΠΑΝ ποιός θα ήταν? Το μισό?
Επίσης μια και τοφερε η κουβέντα, γοητεύομαι να σκέφτομαι ότι ο Πάνας τριγύριζε και στην Αρκαδία γιατί από την Αρκαδία είμαι κι εγώ.
Πιστεύω επίσης σε πολλούς υιούς που ήρθαν εδω κάτω να μας ανοίξουν τα μάτια αλλά στου κουφού τη πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Γι΄αυτό και οι επαγγελματίες αποκοιμιστές των κοπαδιών βρίσκουν όποιον θέλουν και τον κάνουν θεό. Οταν έχεις ένα κοπάδι από κάτω που ζητά απεγνωσμένα κονσέρβα απαντήσεις που να του καθησυχάζουν τη κάθε φοβία που κουβαλάει μέσα του, χαζός είσαι να μην κατασκευάσεις μια αλήθεια έτσι στο πρόχειρο και να βγάλεις και κανα φράγκο από την ιστορία?
Τώρα βέβαια θα ρωτήσετε είναι δυνατόν να πιστεύεις στη ζώνη του λυκόφωτος αλλά να μην πιστεύειες στα παραμύθια που τσαμπουνάνε εδώ και χρόνια στο κοσμάκη?
Εδώ σε θέλω μάστορα να δεις πως γίνεται.
Αγαπώ την Ελλάδα και δυστυχώς ακόμα δεν έχω καταφέρει να της αποδείξω πόσο την αγαπώ. Ολη τη ζωή μου ένοιωθα σαν να πατώ πάνω σ΄ενα ιερό τόπο που κατοικείται από ανίερο πλήθος, αλλά μόνο τελευταία αρχίζω να αντιλαμβάνομαι αμυδρά πόσο ιερός ήταν ....
Αυτά εν ολίγοις και ότι απορία καλοδεχούμενο το σχόλιό σας ή το mail.
Και μη ξεχνάμε το σύνθημα.
«Ερεύνα ότι πιστεύεις!»".

Τρια απ'ολα.

Η γενναιότητα του στρατιώτη Βολφ

Θα πρέπει εδώ να διαπιστωθεί
Η γενναιότητα του στρατιώτη Βολφ
Ο οποίος κρεμάστηκε απ΄ το ταβάνι
Όταν του αποκάλυψαν πως πολεμούσε για
Μια εικονική πατρίδα
Κάτω από τις διαταγές ενός κλωνοποιημένου Στρατηγού
Με σφαίρες από πλαστικό
Φιλικό στο περιβάλλον
Με άρματα μάχης από καουτσούκ
Κινούμενα με ηλιακή ενέργεια
Είπαν πως δεν κάτεχε τα νέα όπλα
Άλλοι πως κιότεψε
Και κάποιοι βιάστηκαν
Να του κολλήσουν τη ρετσινιά του ντικγιντάγκα
Διαλύθηκαν ήσυχα
Ωστόσο δυσαρεστημένοι
Για την αδικαιολόγητη αύξηση της τιμής
Των οπωροκηπευτικών


η μανούλα

και πρόσεχε
είπε η μανούλα
να σηκώνεις το χέρι
να λες μάλιστα κυρία
να μη κοιτάζεις κρυφά κάτω απ΄την έδρα
να είσαι το καλό παιδί της τάξης
και κυρίως να είσαι σοβαρός
ακούς;
σοβαρός
ποιος ξέρει
κάποια μέρα
μπορεί να γίνεις ποιητής


αχάριστο νόμισμα

Ανακάλυψα μια τρύπα στη τσέπη
από κει θα πήδηξες αχάριστο νόμισμα
δε σου ’φταναν θαρρείς η ζεστή μου φόδρα
τα χάδια απ’ τα δάχτυλά μου
άντε τώρα να σε προλάβω έτσι που τρέχεις
στάσου
πας ίσια στον υπόνομο
στρίψε αριστερά σου λέω
αχάριστο νόμισμα
δεν άξιζες την αγάπη μου
ονειρευόσουν χρηματοκιβώτια βαριά
χαρτογιακάδες χαρτοφύλακες
τα πιο φτηνά σου όνειρα δεν τα ‘κανες ακόμα
ήθελες λέει να γίνεις τσεκ
ή κάρτα ανάληψης
έστω δωροεπιταγή
αχάριστο νόμισμα
σε κάποια χαραμάδα σφηνωμένο θα σε βρω
διάλεξε την ποινή σου
θες να σε ρίξω στ’ αλογάκια
ή στα μηχανάκια του καφέ;


Aπο το νεο και ωραιο μπλογκ: "εικοσι τεσσερα πρελουδια δωδεκα σπουδες κι εφτα πικρα τραγουδια". Μετα απ'αυτα τα υπεροχα πρωτα δειγματα γραφης, εμεις, απλως να ευχηθουμε, καλη αρχη και... καλες διαδρομες.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ !

Το τηλεκοντρόλ δεν κάνει ζημιά αν το πετάξεις, δεν είναι καδρόνι
και δεν κατεβαίνεις σε πορείες με παντόφλες!
Ντύσου μαλάκα! Κάνει κρύο έξω.
.
.

spy-innerscapes.blogspot.com

Μια φορα κι εναν καιρο (για μικρους και...μεγαλους).

-Μια φορά κι έναν καιρό,

ζούσε ένα λουλούδι που αντί για πέταλα είχε αγκάθια! Κι όμως. Ήταν το ομορφότερο λουλούδι που είχαν δει ποτέ οι άνθρωποι. Όλοι το θέλανε, μα κανείς δεν τολμούσε να το πλησιάσει. Κι όσοι το έκαναν, έχουν ακόμη τα σημάδια του.
- Μα γιατί μαμά ήταν όμορφο; Αφού είχε αγκάθια!
-Γιατί ήταν διαφορετικό. Αυτό, δεν μπορούσες ούτε να το κόψεις, ούτε να τ΄αγγίξεις, μα ούτε και να το μυρίσεις. Το θαύμαζες γι' αυτό που ήταν και τ' αγαπούσες επειδή υπήρχε. Μόνο γι' αυτό. Δεν μπορούσες να το κάνεις δικό σου. Αυτό, το έκανε ξεχωριστό κι αυτό, το έκανε το πιο όμορφο. Καταλαβαίνεις αγάπη μου;
-Ναι μαμά..

απο το εξαιρετικο blog "iliosavra".

ΜΟΝΑΞΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΥΛΛΑ

ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙΡΟ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ

ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΟ ΘΑΜΠΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ

ΚΟΙΤΑΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ

ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ.................

.

ΒΛΕΠΕΙΣ ΘΕΑΜΑΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΦΟΡΟΥΣ

ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ

ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΙ ΙΔΙΟΣ ΣΟΥ ΠΟΜΠΟΣ.....................

.

ΑΚΟΥ ΚΟΙΝΟ

ΛΑΘΟΣ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Ο ΝΟΥΣ

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΚΟΣΜΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ

ΚΟΛΑΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ......

.

ΣΤΑ ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΣΟΥ ΜΙΛΑ

ΚΙΤΡΙΝΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΣΙΝΙΕ ΞΕΦΤΙΛΑ

ΠΟΥΛΑΕΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΥΛΛΑ

ΟΤΑΝ ΠΟΖΑΡΕΙ ΣΤΟ ΦΑΚΟ................................

.

ΓΛΥΚΙΑ ΑΚΙΝΗΤΗ ΘΟΛΗ ΝΙΡΒΑΝΑ

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΕΡΩΤΕΣ ΜΑ ΕΧΕΙΣ ΠΛΑΝΑ

ΕΧΕΙΣ ΟΘΟΝΗ ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΝΑ

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΦΙΛΙΚΟ.....................................

.

ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕΣ

ΤΟΝ ΙΣΤΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΞΕΘΩΡΟ ΕΝΑ ΡΑΚΟΣ ΠΟΥ ΦΥΛΑΧΤΗΚΕ

ΑΠΟ ΕΣΘΗΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ....

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΞΩΜΕΙΝΕ

ΜΙΛΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠ ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΚΟΠΑΔΙ

ΠΙΣΩ ΣΟΥ Η ΜΕΡΑ ΣΒΥΝΕΤΑΙ

ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΠΗΖΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.......

Τα απαγορευμενα Θρησκευτικα ! Καντε τα δωρο στη δασκαλα του παιδιου σας.

Μέρες που είναι αποφάσισα να ξεσκονίσω λίγο τα θρησκευτικά μου. Μη βιαστείτε να αλλάξετε σελίδα προτού ρίξετε μια ματιά. Δείτε το ως αφιέρωμα στον απελθόντα αρχιεπίσκοπο και τον όποιο διάδοχο του. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

«Ποιο είναι το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών, δε θα υπήρχε ούτε το πλήθος των εξαθλιωμένων» (Γρηγόριος Νύσσης 4ος μ.Χ. αιώνας).

«Η αποστέρηση του εργατικού μισθού είναι στην πραγματικότητα βαρύτερη από φόνο» (Χρυσόστομος, Εις την προς τους Εβραίους κε΄, γ, Patrologia Graeca).

«Είναι απίθανο να συσσωρευτεί τεράστιος πλούτος δίχως αμαρτία, δίχως την εξαθλίωση και τον πόνο των άλλων» (Αστέριος επίσκοπος Αμασείας τέλη 4ου μ.Χ. αιώνα).

«Ο επιδιδόμενος σε αρπαγές και πλουτισμό είναι λύκος κι όχι άνθρωπος» (Χρυσόστομος).

«Όσα αποκτήθηκαν άδικα, από κλεψιά, αρπαγή, πλεονεξία, δεν τα συγχωρεί αυτομάτως η μετάνοια (ακόμη κι αν ο φταίχτης μετανιωμένος γίνει μοναχός) αλλά απαιτείται η επιστροφή στους αδικηθέντες». (Νικόδημος Αγιορείτης).

«Δεν μπορεί ο Θεός να γίνει συνένοχος ληστών και αρπακτικών» (Μέγας Βασίλειος).
«Ο κληρικός που θα δεχτεί προσφορές, δωρεές, με των φτωχών τα χρήματα μολύνεται κι αυτός» (Αναστάσιος Σιναΐτης 7ος μ.Χ. αιώνας).

Θα φανεί ίσως παράξενο αλλά τα παραπάνω δεν είναι κομμουνιστική προπαγάνδα.
Είναι χριστιανικές διδαχές.
Βεβαίως, αυτά τα …θρησκευτικά δε διδάσκονται, δεν ακούγονται μήτε ψιθυρίζονται σε σχολεία, σε δήθεν θρησκευάμενες ομάδες, ούτε καν στις συγκεντρώσεις της ιεραρχίας.
Ηχούν μαρξιστικά τουλάχιστον, στο βάθος θυμίζουν «Μανιφέστο».
Αντανακλούν την οργή που οφείλει ο κάθε χριστιανός να νιώθει και να εκφράζει ως «φυσική», όταν βλέπει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο καθώς ο πλουτισμός είναι «αφύσικη ροπή του ανθρώπου». Εδώ όμως τα πράγματα σκουραίνουν για τους κληρικούς. Άντε ν’ αποδεχτούν Θεό που θεωρεί τον άνθρωπο «φύσει άνθρωπο» μόνο σε μιαν αταξική κοινωνία και χωρίς καμιά ιδιοκτησία.

Στην «πεζή πραγματικότητα μας», οι ανώτατοι κληρικοί, στο πνεύμα του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», επιλέγουν την υποκρισία. Επιτίθενται από άμβωνος σε όσους «δε σέβονται τους θεσμούς» θεωρώντας τους εαυτούς τους ως τον ύψιστο θεσμό. Μιλούν για τη «φτώχεια του λαού». Όχι, όμως, με πνεύμα «Σαμαρείτη», αλλά εκείνου που απλά παπαγαλίζει κάτι που δεν καταλαβαίνει . Γιατί αυτό το υποκριτικό κήρυγμα προέρχεται εκπρόσωπους του 1 εκατομμυρίου στρεμμάτων (και πλέον) της εκκλησιαστικής περιουσίας και του αμύθητου πλούτου σε καταθέσεις, ομόλογα, χρεόγραφα, ακίνητα και μετοχές.

Αρκετοί κατά καιρούς έχουν επισημάνει αυτή την υποκρισία:
«Ποιος δε βλέπει, ω Έλληνες, τον αφανισμόν, οπού εις την Ελλάδα προξενεί τη σήμερον το ιερατείον; (…). Υποχρεώνετε τους Έλληνες αντί να μισήσουν την τυραννίαν και να προσπαθήσουν να ελευθερωθούν, εξ εναντίας να την αγαπώσι (…). Ώ αναίσχυντοι! Αυτοί οι αμαθέστατοι, αφού ακούσουν ελευθερίαν, τούς φαίνεται μια αθανάσιμος αμαρτία (…)
Άλλο βιβλίον δεν ευρίσκετο, ειμή τα πονήματα των ιερέων. Κάθε φιλόλογος άλλον δεν ημπορούσε να αναγνώση, ειμή τα θαύματα και τους βίους των αγίων, και οι ταλαίπωροι Έλληνες, αγκαλά και φιλελεύθεροι, υστερημένοι όμως από το φως της φιλοσοφίας, έγιναν σχεδόν δούλοι κατά συνήθειαν, μεθυσμένοι δε από την αμάθειαν και δεισιδαιμονίαν, υπήκουον και εφοβούντο τους τυράννους των, χωρίς να ηξεύρουν το διατί.
Ένας αφορισμός του αρχιερέως ετρόμαζεν τόσα μιλλιούνια ανθρώπων! Ώ δεισιδαιμονία, πόσον φοβερά είσαι ανάμεσα εις τα ανθρώπινα πάθη...Ώ συ μιαρά Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως! Η λύσσα σου διά τα χρήματα είναι απερίγραπτος (…) Αλλά πού να διηγηθώ, όσα η μιαρά των ψυχή εφευρίσκει. Φθάνει λοιπόν να ηξεύρετε ότι, όσα και αν κάμνωσι, τα κάμνωσι διά χρημάτων (…) (Αποσπάσματα από «Ελληνική Νομαρχία» του «Ανωνύμου Ελληνος»).

Μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία του ιερατείου επιβεβαιώνει όλα τα παρακάτω.

Η σύμφυση του ηγετικού ιερατείου της εκκλησίας, με το πολιτικό κατεστημένο είναι προσδιορισμένη από την πρώτη στιγμή της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και του αυτοκέφαλου της ελληνικής εκκλησίας.
Ήδη, από τη γέννηση του ελληνικού κράτους, με το βασιλικό διάταγμα της 15ης/3/1833 «Απεφασίσθη ομοψήφως ότι η Εκκλησία του Βασιλείου της Ελλάδος, πνευματικώς μεν μη γνωρίζουσα κανέναν αρχηγόν ή κεφαλήν της, παρά μόνο τον θεμελιωτήν της Εκκλησίας, τον Ιησούν Χριστόν, πολιτικώς δε έχουσα και γνωρίζουσα αρχηγόν της τον Βασιλέα της Ελλάδος (…)».

Η ιστορία του ιερατείου είναι μακρά όπως και ο σκοτεινός και αντιδραστικός ρόλος του. Έφτασε στο σημείο να αφορίσει (!) μέχρι και την Επανάσταση του 1821. Το Μάρτη του 1821 όταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου έχει ξεδιπλωθεί στη Μολδοβλαχία το ιερατείο, θέλοντας να διατηρήσει τα προνόμιά του και να ευχαριστήσει τον σουλτάνο, συσκέπτεται και υπό την καθοδήγηση του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ αποφασίζει ότι:
«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…)
Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)Διά τούτο , ... να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους.

Ο 20ος αιώνας είναι γεμάτος από παρεμβάσεις της εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Οι ηγέτες της επέλεξαν πάντα να ευλογούν τη μεριά της αντίδρασης.
Ακόμη και μέσα στην ίδια την αστική τάξη, τασσόταν με την πιο αντιδραστική της μερίδα. Το 1916 ο αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος καλεί το «ποίμνιο» να ρίξει το λίθο του αναθέματος «Κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου, φυλακίσαντος αρχιερείς και επιβουλευθέντος την Βασιλείαν και την πατρίδα, ανάθεμα έστω». Αφού, λοιπόν, κράτησε την παραπάνω στάση απέναντι στο Βενιζέλο, είναι κατανοητή η στάση που τήρησε έναντι των προοδευτικών κινήσεων που είχαν αργότερα φορέα όχι την αστική, αλλά την εργατική τάξη.

Η ηγεσία της εκκλησίας υπήρξε γνήσιος συνεχιστής της «κληρονομιάς» της Ιερής Εξέτασης απέναντι σε ό,τι προοδευτικό γέννησε ο χώρος του πνεύματος στην Ελλάδα και ότι, επίσης, συνταυτίστηκε πολιτικά με τις εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που καταδυνάστευσαν το λαό.
Από τους 7.000 περίπου κληρικούς της εποχής της Κατοχής, πάνω από τους μισούς πήραν ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ενώ όμως οι απλοί κληρικοί, ως γνήσια παιδιά του λαού, έδιναν το πατριωτικό «παρών», το ιερατείο ήταν όχι απλώς «απόν», αλλά αποτελούσε και στήριγμα των κατακτητών και της εγχώριας αντίδρασης.
Ο αρχιεπίσκοπος της εποχής, ο Δαμασκηνός, διορίστηκε από την κατοχική «κυβέρνηση» του Τσολάκογλου. Ευλογούσε τους «Κουίσλιγκ», δηλώνοντας ότι «αποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν την οποίαν αναλάβατε», ενώ χαρακτήριζε τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές σαν «μέτρον ανάγκης».
Από την πλευρά τους, οι επικεφαλής του Αγίου Όρους έστειλαν μέχρι και επιστολή προς τον Χίτλερ, με την οποία καλούσαν την «Υμετέρα Εξοχότητα» (σ.σ: τον Χίτλερ) να «αναλάβη υπό την υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν» το Άγιο Όρος. Μητροπολίτες, όπως ο Φλωρίνης, ο Εδέσσης, ο Αιτωλοακαρνανίας, ο Φθιώτιδας, υποδέχονταν τα Ες-Ες με δοξολογίες υπέρ «του μεγάλου γερμανικού έθνους» και με κηρύγματα ότι «τάσσεται ο ελληνικός λαός παρά τω πλευρώ των δυνάμεων του Άξονος».
Φυσικά, υπήρχαν και Μητροπολίτες που τίμησαν το σχήμα τους, όπως ο Κοζάνης Ιωακείμ ή ο Ηλείας Αντώνιος, που στάθηκαν δίπλα στο ΕΑΜ. Μόνο που αυτούς η Ιεραρχία τους κυνήγησε και τους καθαίρεσε…
Ας επιστρέψουμε στον Δαμασκηνό που το 1948 ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων. Ένα χρόνο αργότερα, δήλωνε «υπερήφανος» για την «εθνικήν κολυμβήθραν» της Μακρονήσου όπου «μεγαλούργησαν» πολλοί αρχιμανδρίτες. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά χρόνια αργότερα, το 1984, το ένα τρίτο περίπου των μελών της Ιεράς Συνόδου είχε προϋπηρεσία στο στρατό κατά την περίοδο του Εμφυλίου.

Φυσικά, δεν είναι μόνο το εν Ελλάδι ιερατείο που εκείνη την εποχή διακονούσε τη «μαυρίλα».
Το 1948 η Καθολική Ιεραρχία της Ελλάδος «καταδίκασε απεριφράστως τον άθεον κομμουνισμόν», ενώ ήδη από το 1944 ο Πάπας Πίος, συνεργάτης πολλών εγκληματιών ναζί, καταδικάζει τους κομμουνιστές, επειδή αρνούνται το «φυσικόν δικαίωμα της ιδιοκτησίας» και λίγο αργότερα απαγορεύει την ταφή των κομμουνιστών, εάν πριν το θάνατό τους δεν είχαν δώσει «δημοσία απόδειξη μετανοίας»…
Η ηγεσία της εκκλησίας υπήρξε σταθερός βραχίονας επιβολής της αντιδραστικής πολιτικής του μετεμφυλιακού κράτους.
Το επιστέγασμα της κοσμικής «μαυρίλας» που εκπροσωπούσε ήταν η στάση της κατά την περίοδο της χούντας. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης «θα αφήσει εποχή», με την περίφημη προσφώνησή του στη Δέσποινα Παπαδοπούλου, τη γυναίκα του δικτάτορα, που την παρομοίαζε με την Παναγία. Ήταν η περίοδος που ο Χριστόδουλος «ήταν τότε απορροφημένος στις μελέτες του».
Όμως, κάθε άλλο παρά «απασχολημένο» με το …διάβασμα ήταν το ιερατείο την επταετία. Γνώριζε πολύ καλά και από πρώτο χέρι τη βαρβαρότητα της δικτατορίας. Το ομολογεί, άλλωστε, ο ίδιος ο Ιερώνυμος, ο αρχιεπίσκοπος της χούντας. Στα απομνημονεύματά του κάνει λόγο για τις αναφορές που έφταναν στο γραφείο του για τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ - ΕΣΑ (αναφορές που προφανώς περνούσαν από τα χέρια τού τότε αρχιγραμματέα του και μετέπειτα αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου). Είναι χαμένος κόπος να αναζητήσει κανείς έστω και μια διαφοροποίηση από έστω και ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Εκκλησίας εκείνης της περιόδου απέναντι στους συνταγματάρχες του «Ελλάς - Ελλήνων - Χριστιανών».

H ηγεσία της εκκλησίας, υποδυόμενη την «εκπροσωπούσα» το Γένος, αναπαράγει και διαφυλάττει ως κόρην οφθαλμού το ιδεολόγημα περί «κοινής πορείας» μεταξύ αρχαίου ελληνικού πνεύματος και Ορθοδοξίας. Πρόκειται για χυδαία αντιστροφή της ιστορικής πραγματικότητας.
Η μόνη σχέση μεταξύ αρχαίας Ελλάδας και ιεραρχίας είναι ότι η δεύτερη υπήρξε απηνής διώκτης της πρώτης. Για την ιεραρχία, ακόμα και το όνομα «Έλλην» αντιμετωπιζόταν σαν ύβρις και τούτο όχι μόνο στα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του χριστιανισμού, αλλά και πολύ αργότερα. Είναι ενδεικτικό ότι ο Γεννάδιος, ο εκλεκτός Πατριάρχης του Μωάμεθ του Πορθητή, διακήρυττε μετά την άλωση της Πόλης το 1453 ότι «δε θα έλεγα ποτέ ότι είμαι Έλληνας, γιατί δε σκέφτομαι όπως άλλοτε σκέφτονταν οι Έλληνες».
Η στάση αυτή οφείλετο στο γεγονός ότι το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα, απέναντι στα θεοκρατικά κριτήρια ερμηνείας του κόσμου προτάσσει τη λογική και θέτει τις βάσεις της επιστήμης. Είναι η εποχή που η ελληνική σκέψη, διατυπωμένη από τον Πρωταγόρα, αντιμετωπίζει κριτικά τους θεούς: «Δεν έτυχε να τους δω (τους θεούς) για να ξέρω πώς είναι ή πώς δεν είναι».
Το κήρυγμα, επομένως, του Αποστόλου Παύλου αντιμετωπίζεται από τους Έλληνες ως «μωρία». Διαχρονικά, οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν σταθερό μέτωπο κατά του αρχαιοελληνικού πνεύματος (ενδεικτικό το έργο του Μεγάλου Αθανασίου «Λόγος κατά Ελλήνων» του 4ου μ.Χ. αιώνα ).

Η κυριαρχία του Χριστιανισμού ισοδυναμεί με μια μακρά περίοδο μέτρων εξόντωσης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Το έργο της καταστροφής, που ξεκίνησε επί Κωνσταντίνου και κορυφώθηκε επί Θεοδοσίου, συνεπάγετο σφαγές μη χριστιανών, κατεδαφίσεις αρχαίων ναών, αγαλμάτων και έργων τέχνης, εμπρησμούς βιβλιοθηκών, από απαγόρευση των τελετουργιών της παλιάς θρησκείας μέχρι κατάργηση των Δελφών και των Ολυμπιακών Αγώνων, κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας, επιβολή θανατικής ποινής κατά των Ελλήνων «ειδωλολατρών». Μέτρα που επικυρώθηκαν στη Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο (το 787) από τους «Αγίους Πατέρες», οι οποίοι και εξέδωσαν «ανάθεμα» (!) για «τοις τα ελληνικά δεξιούσι μαθήματα».
Το εκκλησιαστικό ιερατείο, πιστό στην «Προς Ρωμαίους» επιστολή του Παύλου να θεωρεί εχθρό του θεού όποιον εναντιώνεται στην εξουσία, πορεύτηκε ως κήρυκας του σκοταδισμού και της συντήρησης - και - στον τομέα της σκέψης.

Στη νεότερη Ελλάδα το ιερατείο έθεσε στο στόχαστρο τους «μαλλιαρούς» δημοτικιστές, τους οποίους η δικτατορία του Πάγκαλου, μετά από παρέμβαση της Ιεράς Συνόδου το 1925, εκδιώκει σαν «επικίνδυνους».
Ανάμεσά τους οι εκπαιδευτικοί Γληνός, Ιορδανίδης, Δελμούζος, Ρόζα Ιμβριώτη, Παπαμαύρος και Βάρναλης. Λίγο νωρίτερα, το 1866, ο Ροΐδης είχε εισπράξει τον αφορισμό δια της εγκυκλίου 5688 της Ιεράς Συνόδου για την «Πάπισσα Ιωάννα». Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του Ροΐδη «Προς τα σεβαστά μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος» μετά την αφοριστική εγκύκλιο: «(…) υμείς απ’ εναντίας έχετε μεταθέσεις να ζητήσετε, υπουργούς να παρακαλέσετε, εχθρούς να διαβάλετε, φίλους να τοποθετήσετε και άλλας σπουδαίας ασχολίας, αίτινες δεν αφίνουσι καιρόν εις διδαχήν του ποιμνίου (…)». Παρόμοια τύχη είχε και ο Λασκαράτος για τα «Μυστήρια της Κεφαλονιάς». Τα κατοπινά χρόνια, στο στόχαστρο μπήκε ο Καζαντζάκης και τα έργα του «Καπετάν Μιχάλης» και «Ο τελευταίος Πειρασμός».
Τα τελευταία «κατορθώματα» είναι νωπά:
Συλλαλητήρια για «να πάρουμε τα Σκόπια», «λαοσυνάξεις» για τις ταυτότητες καψίματα βιβλίων μη αρεστών «στο Θεό» και βέβαια η συνηγορία υπέρ της δικαστικής δίωξης κατά των δημοτικών τραγουδιών της Αποκριάς!!!
Είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η διάσταση μεταξύ λόγων (των πατέρων της εκκλησίας) και έργων (των επί της γης «εκπροσώπων» τους).

Τώρα θα πρέπει να έχει γίνει πλήρως κατανοητό γιατί τα λόγια που διαβάσατε στην αρχή έχουν καταχωνιαστεί σε βιβλιοθήκες κι αποτελούν περίπου τα «απαγορευμένα θρησκευτικά». Γιατί αν όλα αυτά τα γνώριζε το «χριστεπώνυμο πλήρωμα» που γεμίζει πλατείες υπέρ των δεσποτάδων, θα τις ξαναγέμιζε αλλά για να τους διαπομπεύσει. Είναι φανερό πως λέξεις όπως «υποκρισία» και «αμετροέπεια» ωχριούν για να αποδώσουν την πραγματικότητα.
Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα επιλογής. Το ιερατείο ήταν, είναι και (σίγουρα) θα συνεχίσει να είναι το μακρύ και πιο στιβαρό χέρι της αντιλαϊκής καθεστηκυίας τάξης. Σάρκα από τη σάρκα της σε τέτοιο βαθμό που το ερώτημα «ποιος άρχει και ποιος υπακούει εντολές;» είναι τόσο ανούσιο όσο και το περίφημο «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;».

Απο:χορευοντας με τους αμετανοητους.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΥΜΑ.

Είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα είδη που κυκλοφορούν.
Πρώτον γιατί είναι εξακριβωμένο ότι όλοι κάποτε θα τον/την συναντήσουν.
Δεύτερον γιατί όταν θα συναντηθείς μαζί του θα πάρεις χαμπάρι πολύ αργά το τι είναι. Τρίτον γιατί ποτέ δεν θα έχεις την ευκαιρία να τον/την καταδικάσεις, για ότι είναι,ε γιατί θα έχεις πείσει τον ευατό σου ότι κάτι εσύ δεν έκανες σωστά...

Είναι ο άνθρωπος ΘΥΜΑ.

Εχει γεννηθεί και υπάρχει σ'αυτό το κόσμο με ένα ιδιαίτερο στόχο.
Να μολύνει όποιον πέσει στο δρόμο του με εκείνο που ποιητικά θα ονόμαζα (ίσως και ειρωνικά) ΑΝΤΙ-ΖΩΗ.
Μπορείς να τον συναντήσεις σε οποιαδήποτε φάση.
Στη καφετέρια καθώς πίνεις ανέμελα το καφέ σου ένα ανέμελο απόγευμα. Στο σινεμά στο διπλανό κάθισμα. Στο σχολείο στο διπλανό θρανείο. Στους φίλους που στον κουβαλήσανε ένα βράδυ απρόσκλητο κι εκείνοι με τον ίδιο σκοπό που θα τον κουβαλήσεις κι εσύ αργότερα. Να τον ανακουφίσουν από τον πόνο που του έχει προκαλέσει αυτός ο κόσμος.

Μην ανησυχείς. Δεν θα πάθει τίποτα.
Είναι ο άνθρωπος που έρχεται πρώτος σε εικονικές απόπειρες αυτοκτονίας, σε εικονικές μάχες με αδίστακτους εχθρούς, σε εικονικά τραγικά πράγματα που μόνο σ΄αυτόν έχουν συμβεί. Είναι ο άνθρωπος που ότι βάσανο προσπαθήσεις να διηγηθείς έχεις φθάσει ήδη "αργά", γιατί σ'εκείνον έχει τύχει κάτι χειρότερο που δεν μπορείς να διανοηθείς.
Μη βιάζεσαι. Θα στο διηγηθεί εκείνος.

Αν δεν ένοιωσες ποτέ μίσος για ότι κακό σου έχουν κάνει θα το νοιώσεις αναδρομικά για ότι κακό έχουν κάνει σ΄εκείνον.
Στη συνέχεια θα φορτωθείς όλο το απαραίτητο σετάκι τύψεις-ενοχές για όλες τις στιγμές που δυστυχώς δεν τον καταλαβαίνεις.
Είναι εκείνο το συγκεκριμένο (ομολογείστε το) τόσο οικείο άτομο, που παραφυλάει σαν το λύκο μόλις ξεχαστείς και γελάσεις να σου αποδείξει πόσο υπερφίαλος είσαι που γελάς ενώ ο κόσμος καίγεται.
Εκείνος ο συγκεκριμένος τύπος που για να πηδήξει θα σε πείσει ότι έχει έξι μήνες ζωής ακόμα και θέλει να τις ζήσει μόνο μαζί σου. Και που φυσικά δεν θα καταλάβεις ποτέ ότι τους επόμενους έξι μήνες έχει ήδη βρει ποιό θα είναι το επόμενο ζωντόβολο.
Προσέξτε δεν το κάνει επίτηδες.
Είναι απόλυτα βέβαιος ότι φέρει τον σταυρό αυτού του κόσμου στον ώμο του... Και κουβαλάει όντως ένα μεγάλο σταυρό.
Τη δειλία του και το ψέμμα που έχει ονομάσει ζωή. Κουβαλάει τον αρνητικό εαυτό του που δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ κατά πρόσωπο κι έτσι θα τον πετάει όπου βρει αρκεί να μην τον ανέχεται.

Το ύπουλο είναι ότι αλλάζει μορφές σαν χαμαιλέοντας. Ανάλογα με τη μόρφωση, το χρήμα, την εμφάνιση που κουβαλάει ανάλογα είναι και τα θύματα.
Μπορεί ναναι ο φτωχομπινές που διπλαρώνει μια προίκα παριστάνοντας το πονεμένο παλικάρι που ο μελλοντικός πεθερός είναι καθίκι και τον μισεί χωρίς λόγο.
Μπορεί να είναι ο θλιμένος καλλιτέχνης που θα σε πείσει να πέσεις μαζί του από το παράθυρο της σοφίτας αλλά αυτός βέβαια τη τελευταία στιγμή θα σου αφήσει το χέρι. Μπορεί ναναι ο ασυγκράτητος επαναστάτης που θα σε βγάλει από τη μιζέρια της άχρηστης ζωής σου και μόλις βγεις εκείνος θα έχει αλλάξει γνώμη γιατί ήταν όλα ένα ψέμα.
Μπορεί ναναι ο μεθύστακας ,που έγινε μεθύστακας γιατί έτσι ήταν κι ο πατέρας του και σε βαράει επειδή τον βάραγαν κι αυτόν και να τις τρως και να του ζητάς και συγνώμη.
Η στην πιο απλή μορφή του είναι εκείνος ο γοητευτικός κυκλοθυμικός/κυκλοθυμική που έχεις καψουρευτεί για τα θλιμένα μάτια και την ευαίσθητη ψυχή που καταντάς να του/της λες συγνώμη εκατό φορές τη μέρα χωρίς να καταλαβαίνεις ούτε τι έφταιξες ούτε τι στραβό είπες.

Η αγαπημένη έκφραση στο συγκεκριμένο είδος θύματος είναι "άσε με θέλω να μείνω για λίγο μόνος/μόνη είμαι χάλια και δεν θέλω να βλέπω κανέναν ούτε και σένα.
Η συνηθισμένη αντίδραση σου βέβαια είναι να σκεφτείς πως να γίνεις Δον Κιχώτης του για να παλαίψεις να τον σώσεις από τους δράκους του.
Είναι το πιο έντεχνο σύστημα του να τη κάνει αλλά γαλλικά χωρίς να δίνει λογαριασμό για τις πράξεις του. Γιατί έχει ετοιμάσει τον απέναντι να κάνει κάτι που αυτός δεν θα κατορθώσει ποτέ.
Να αγαπήσει, να νοιώσει κάτι έξω από τον ευαυτό του.
Γιατί το συγκεικριμένο άτομο ένα πράγμα είναι σίγουρο ότι ποτέ δε κατόρθωσε να ασχοληθεί με τίποτα άλλο εκτός από τον ευαυτό του.
Η μαγκιά του όμως είναι ότι αντίθετα με άλλους εγωιστές, ατομιστές καθίκια και λοιπό συναπάντημα, αυτός θα δείχνει ότι ασχολείται με όλα τα άλλα εκτός από αυτό.

Είναι πολύ έξυπνο άτομο.
Μη το υποτιμήσεις ποτέ αυτό το παράγοντα. Είναι πανέξυπνος άνθρωπος.
Για αυτό ακριβώς έχει την ικανότητα να κάνει κάτι πολύ ιδιαιέτερο.
Πρώτον να αναγνωρίζει ποιοί είναι τα "αληθινά θύματα" και δεύτερον πως να ΜΙΜΕΙΤΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ που έχει πιάσει καλά το νόημα πότε και πως χρησιμεύουν.

Πρέπει τελικά να τον αποφύγουμε, να τον διορθώσουμε, να τον πλακώσουμε στο μπουνίδι? Τίποτα απ΄ολα αυτά νομίζω.Yπάρχει κάτι απλό.
Τον παίρνεις στην άκρη και του ψιθυρίζεις απλά στο αυτί."Φίλε σταμάτα τη παράσταση.
Μη κουράζεσαι, δε μας βλέπει κανένας"

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους τους κομπάρσους του εαυτού τους.

Με ευχαριστιες :Απο Vasilikos(Ανενταχτοι περικυκλωμενοι).

Αθανασία Κάρτα - Παρασκευοπούλου. Το προσωπο της χρονιας.

Φρεσκοδιορισμένη καθηγήτρια, μαθηματικός, σύζυγος, μητέρα, με την μεγαλύτερη κόρη ήδη στα 15 της χρόνια, η Αθανασία Κάρτα- Παρασκευοπούλου, ετών 36, μητέρα τεσσάρων ανήλικων παιδιών, της Αγγελικής, της Μαρίας, της Αναστασίας και του Κωνσταντίνου, έγινε σύμβολο της μεγάλης καταστροφής και σημείο αναφοράς του εθνικού θρήνου για όλα όσα χάθηκαν από τις φωτιές το καλοκαίρι του 2007.

Με τον σύζυγό της και τα παιδιά τους είχαν βρεθεί στο χωριό της καταγωγής τους, την Αρτέμιδα, για το Σαββατοκύριακο.

Όταν η φωτιά πλησίασε, και με την παρότρυνση του συζύγου της, ο οποίος έμεινε πίσω μήπως κατορθώσει και σώσει το πατρικό σπίτι, η Αθανασία εγκατέλειψε το χωριό μαζί με τα παιδιά της, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις φλόγες.

Οι συνταρακτικές περιγραφές περί της νεαρής γυναίκας που βρέθηκε απανθρακωμένη με τα τρία παιδιά της αγκαλιά - η 15χρονη Αγγελική βρέθηκε λίγα βήματα πιο πέρα δεν άφησαν κανένα ασυγκίνητο. Βρήκαν θέση ακόμη και στο πρωθυπουργικό διάγγελμα - ο Κώστας Καραμανλής μετείχε στο κοινό πένθος "για τη μάνα που χάθηκε στις φλόγες αγκαλιάζοντας τα παιδιά της", δηλώνοντας ότι νοιώθει "την ίδια οργή που διακατέχει και εσάς".

Η κηδεία της Αναστασίας, των παιδιών της, του αδελφού της και της πεθεράς της, που όλοι βρήκαν το θάνατο την ίδια μέρα με τον ίδιο τρόπο, ήταν η τελευταία συνταρακτική πράξη του δράματος. Στο αποκορύφωμα, η έκρηξη συγγενών και φίλων των θυμάτων εναντίον των εκπροσώπων του Τύπου, που είχαν ασεβήσει προς τον πόνο τους.

H ψηφοφορια στο skai.gr

Ο υπεροχος φωτεινος γλομπος

Κάποτε, ήταν μια γυμνή φωτεινή λάμπα κολλημένη χρόνια τώρα στον ίδιο τοίχο. Στην αυλή του παππού και της γιαγιάς. Στον καλοκαιρινό μας παράδεισο.
Κάτω από το φως της απολαμβάναμε πάντοτε όλοι μαζί το Μουντιάλ, παίζαμε μουτζούρη, κάναμε τις σκανταλιές μας, τρώγαμε το ξύλο μας, λέγαμε ιστορίες μυστηρίου, βλέπαμε καουμπόικα, ακούγαμε το γρύλλο, τρώγαμε τις χρυσαφιές τηγανιτές πατάτες από το τηγανάκι της γιαγιάς, καταλαδωνόμασταν από τη ριγανάδα, παλεύαμε για τη μερέντα, κάναμε τους ζογκλέρ με τα σταφύλια, μυρίζαμε το νυχτολούλουδο, κοιμίζαμε τα γατάκια και δεν υπήρχε αύριο. Εμείς, η γιαγιαδίστικη μυρωδιά, το φιδάκι για τα κουνούπια που σιγόκαιε στη γωνιά και ο γλόμπος.
Κάθε καλοκαιρινή νυχτιά, γύρω από τον γλόμπο ξετυλισσόταν η ιστορία ενός άλλου κόσμου, μικρούτσικου.
Εγώ το ήξερα καλά αυτό. Παρόλο που δε μπορούσα ποτέ να παρακολουθήσω το Μουντιάλ παραπάνω από 5'' δεν είχα και την παραμικρή διάθεση να παραχωρήσω την εξέχουσα θέση μου μπροστά στην τηλεόραση. Το ξύλινο σκαμνάκι μου μπροστά στην ποδιά της αγαπημένης μου γιαγιάς που μου εξασφάλιζε εισιτήριο διαρκείας στο τουρνουά χαδιού.
Αφού βολευόμουνα λοιπόν στον βασιλικό θρόνο, το βλέμμα άφηνε σιγά-σιγά την οθόνη και αναρριχόταν στον τοίχο ώσπου έφτανε στο γλόμπο.
Τα σαμιαμίδια, σύμβολο καλοτυχίας του σπιτικού, οργάνωναν επιχείρηση επισίτισης με κυρίως πιάτο διάφορες νυχτόβιες πεταλουδίτσες και άλλα ζουζούνια. Και όλα μαζί συνέθεταν ένα περίεργο μπαλέτο του μικρόκοσμου και επιδιδόντουσαν σε έναν υπέροχο αργό χορό γύρω από το φως.
Έτσι μια φορά το συνειδητοποίησα.
Σαν πρόλογος σε κάθε μου ταξίδι στα υπέροχα εκείνα χρόνια πριν αρχίσει να ξεδιπλώνεται το χαλί των αναμνήσεων στους διαδρόμους του μυαλού, ανάβει εκείνος ο υπέροχος γυμνός φωτεινός γλόμπος. Περιλούζει τις αισθήσεις μου με τη γοητεία του γνώριμου και την υπέροχη γιαγιαδίστικη μυρωδιά. Και το φως. Αχ ένα φως!

Απο τον "no matter"