Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα - εν οικω. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα - εν οικω. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

23/1/22

Δωσε αιμα μοιρασου τη ζωη

Χαρα τιμη καθηκον



 

Γιορτη!

19/6/21 
Εκανε κοντα εναμιση χρονο να ερθει αλλα χαλαλι. Τεραστια η χαρα!


 

Το Κρινακι μας



Εστιατοριο Κρινακι Οια Σαντορινη Γιωργος Σοφια μαγεια 




 

10/8/18

Συννεφιες

Τι να τα κανεις τοσα μαχαιροπηρουνα στο συρταρι οταν δεν χρειαζεσαι ποτε πανω απο ενα η δυο...

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για μαχαιροπηρουνα στο συρταρι

10/6/18

ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ




Συννεφιασε αποτομα. Μεσοκαλοκαιρο.. Ξαφνικα. Επιασε αρωτητα να σκοτεινιαζει. Συννεφα πυκνα βαμμενα οινοπνευμα. Οχι το λευκο της εντριβης, της ιασης. Το αλλο. Το μπλε. Το φτηνο. Που 'ναι μονο για να αναβει φωτιες η δουλεια του. Πηρε μαζι κι αερας. Υποπτα ελαφρυς. Φορτωμενος υγρασια. Περιεργο αφου, στις πυρκαιες λενε μη ριχνεις νερο, φουντωνουν. 

Θαμνοι και δεντρα στο δρομο, αριστερα και δεξια σε ρολο χορου αρχαιου θεατρου. Με το κουνημα τους επιτεινουν δυσειωνα τα δρωμενα. Λες και χαιρετουν καποιον ξεπροβοδισμα. Λες και παραμεριζουν να περασει ο πρωταγωνιστης. Πιο κει, ενα φοινικας γερνει προς το χωμα απ το απροσδοκητο βαρος. Πιο περα ενα κυπαρισσι αταραχο μετρα το ματαιο φαινομενων και μη. 

Ειναι θεμα χρονου ν αρχισουν αστραπες και βροντες. Για συντομη καλοκαιρινη μπορα ειχαν μιλησει καποιες ειδησεις. Ε ρε γαμωτι, και δεν εβλεπα ειδησεις καθολου τελευταια. 
Τωρα, αναζητειται απο μηχανης θεος.

7/1/17

Του αϊ Γιαννη

Και μονο γι αυτο θα ημουν κιολας ευτυχης και πληρης. Ηδη εχω κανει το χρεος μου στον κοσμο. Τον εκανα καλυτερο με τους δυο θησαυρους με τους οποιους τον πλουτισα. Σημερα παλι, που ο ενας τους εχει τη γιορτη του, σκεφτομουν ποσο πολυ νιωθω περηφανος και για τους δυο τους. Και με την ευκαιρια, ευχαριστω απο καρδιας και ολους οσους με βοηθησαν σε τουτον τον μεγαλο σκοπο. Χρονια σου πολλα κι ευτυχισμενα αγορακλα μου, καμαρι μου, χαρα μου.

10/11/16

Blobby..



Μοναχικος ηλικιωμενος ανδρας που ζει παρεα με το γκριζο..

9/11/16

λατρεια μου


Πατερας για φιλημα!

('74)
"Εβλεπα τους φιλους και γνωστους μου στη γειτονια να παιρνουν φυλλα πορειας και να φευγουν.. Πηγα τοτε στο αστυνομικο τμημα και ρωτησα, εγω γιατι δεν ελαβα φυλλο πορειας? Μ εστειλαν τοτε σε μια διευθυνση..."
Δεν το ηξερα. Σημερα μολις για πρωτη φορα(!) ακουσα τον πατερα μου να μας το διηγειται.. Ενιωσα τοσο περηφανος..

Μπαρμπα Γιωργης και Κυρα Σταυρουλα


Ο παππους μου ηταν απο τη Μυτιληνη απο τα μερη του ζωγραφου Θεοφιλου. 
Ορφανο απο πατερα η μανα του απο την πεινα της εποχης και επειδη δεν μπορουσε να μεγαλωσει μονη τα παιδια της, μετα το '22, μικρο παιδακι, τον εστειλε να τον μεγαλωσει μια εξαιρετικη οικογενεια στο Βολο. 
Το '40 βρεθηκε στο Αλβανικο μετωπο. Απο κει ερειπιο καποτε γυρισε με τα ποδια ξυπολητος στην Αθηνα ψαχνοντας για καποιους συγγενεις. Τη ζωη του πολλες φορες τη γλυτωσε κυριολεκτικα στο παρα τριχα. Με τα πρωτα του χρηματα καποτε καταφερε να νοικιασει μια καμαρη και δυο πραγματα ηταν τα πρωτα που εκανε. Αγορασε εναν πινακα ζωγραφικης και πηγε θεατρο! Αργοτερα βρεθηκε για δουλεια στη Λαρισα, μαγειρας. Εκει γνωρισε και παντρευτηκε τη γιαγια μου, ορφανη κι εκεινη και μεγαλωμενη απο εναν παπα σ ενα δωματιακι στο πισω μερος της εκει εκκλησιας. 

Μαζι, με θυσιες καταφεραν να αγορασουν, ενας θεος ξερει πως, ενα οικοπεδο και να χτισουν με τα χερια τους τα πρωτα καμαρακια το ενα διπλα στ αλλο. Στην κατοχη οι Γερμανοι επιταξαν το σπιτι τους. Για την αντισταση η γιαγια μου μετεφερε στον κορφο της παρανομο υλικο και χειροβομβιδες συνηθως απο και προς την εκκλησια. Κι οι δυο μαζι βοηθησαν κοσμο και κοσμακη να τη σκαπουλαρουν. Δεκαετιες ολοκληρες ο μπαρμπα Γιωργης κρυφα συντηρουσε μια οικογενεια φουκαραδων χωρις να το γνωριζει κανεις απο μας. Καταφεραν να επιζησουν και να προκοψουν. 
Εκαναν δυο κορες και εναν γιο. 18 χρονων εχασαν το γιο τους σε τροχαιο εξω απο την πορτα του σπιτιου τους. Καθε χρονο της ζωης του ανημερα κεινης της καταστροφικης μερας δεν ετρωγε, μονο εκλαιγε ο αλυγιστος. Κκες (χροοονια τα κουπονια στο σπιτι), αργοτερα παπανδρεικος, 1,60 ολος κι ολος, μαστορατζα τρελη, εργατικος του θανατα, οικογενειαρχης αφοσιωμενος, χαρηκε παιδια εγγονια δισεγγονα. 
Μαγειρας, παγοπωλης, μεταφορες με τρικυκλο, (δε δουλεψε ποτε για αλλο αφεντικο εκτος απο τα τελευταια του μεροκαματα ως εργατης σε χυτηρια), ασταματητος ως τα τελευταια του. Σε κεινο το θρυλικο τρικυκλο του φορτωνε καθε καλοκαιρι ολους μας στην καροτσα και μας πηγαινε 2-3μηνες διακοπες στην λυομενη παραγκα που ειχε ολομοναχος φτιαξει. Περηφανευονταν πως καθε χρονο βιδωνε ξεβιδωνε για να τη στησει πολλες εκατονταδες βιδες. 

Η αγαπη του η κυρα Σταυρουλα του στο πλευρο του γιωργη της κερι αναμενο. Το σπιτι τους ανοιχτο μια ζωη σαν τις καρδιες τους σ ολους, φιλους και γνωστους. Η λουλου του η σκυλιτσα του αδυναμια του τρελλη. Οταν πεθανε κοντεψε να παθει χρονια μελαγχολια. Οι δυο κορες, η μανα μου και η θεια μου εζησαν στο πλευρο τους ως τα βαθια γεραματα τους. Εφυγαν με διαφορα λιγων μηνων ο ενας απ τον αλλον. Η γιαγια σε "αφασια" πριν φυγει κι ομως το ενιωθε, το ηξερε, οτι προηγουμενως ειχε φυγει ο Γιωργος της, οσο κι αν της λεγαμε διαφορες δικαιολογιες που δεν τον εβλεπε. Δεν ξερω τι μου ρθε να τα γραφω ολα αυτα. Κατι διαβασα νομιζω εδω στο Φμπ, κατι για αγωνες ζωης, για ηρωες, κατι τετοια μου φαινεται..

Οι Υπαρξιστες των 50's

Ο πατερας μου(ορθιος απο αριστερα),ο Σιμος(με μουσι και σκουφο) και η "ιπταμενη παραγκα" (Σαρρη 29) των υπαρξιστων στα θρυλικα παρτυ της οποιας απάγγελλαν ποιήματα που είχαν γράψει, χόρευαν και συζητούσαν περί Υπαρξισμού. Ο "all the world is my country" πατερας μου δουλευε τοτε στο διπλανο τυπογραφειο του Κρυσταλλιδη (αρ.23). 
Υπαρξιστες των 50s: το πρώτο γνωστό παράδειγμα ανεξάρτητου νεανικού κινήματος στη μεταπολεμική Ελλάδα, πρόδρομος των χίπις.. Ειπα και εγω απο pπου πηρα τα γονιδια... :) 
H εποχη της ιπταμενης παραγκας του Σιμου εδω 






12/9/16

Εστω τοσο

Κοιτα, λεει μετα τη βροχη οταν βγαινει ουρανιο τοξο
οι τυχεροι που θα το δουν
και τρεξουν να μπουν στη σκεπη του
ευλογημενοι θα ναι
και θα εχουν μια υπεροχη ζωη. 
Κι αν η βροχη τους βρει μεσα στη θαλασσα να κολυμπουν
μεγαλυτερη ομορφια δεν εχει
Μας συνεβει κι εμας καποτε ολο αυτο, θυμασαι;
Η μηπως οχι ολο παρα μονο το μισο; 
Και παλι ομως, ηταν υπεροχα, δεν ηταν;

Βολτα


Τι να κανεις τωρα
εγω εφτιαξα ενα παγωμενο τσαι
μια το βραδυ και σου μιλαω
Πιες και συ μια γουλια
τι, δεν θα σε πιανει υπνος;
δεν πειραζει αγαπη μου
ετσι κι αλλιως μαζι ξενυχταμε
πιες να δροσιστεις λιγακι
να ξεφουσκωσουν μια γουλιτσα οι καημοι
κανει ζεστη, δεν κανει;

Σημερα πηγα για μπανιο
ναι μπηκα, να μη σου χαλασω το χατηρι
ηταν ζεστο το νερο
κι ο ηλιος εκαιγε
δεν μου βαλες αντιηλιακο και καηκα
κι η αμμουδια ηταν χτενισμενη ολοισια απο την τελευταια Του βροχη
τιποτα αιχμηρο να προεξεχει
κριμα που δεν την ειδες, πολυ θα την χαιροσουν

Δεν εκατσα πολυ
καμμια ωρα αντε δυο
κοσμος ουτε λιγος ουτε πολυς
αδιαφορος σου φανηκε
δεν ενοχληθηκες καθολου
κι ετσι
περασαμε ωραια

Δεν πηγα μετα για τσιπουρο μεζε
δεν πειναγα δεν ειχα ορεξη
γυριζοντας μ επιασε παλι αυτη η μελαγχολια
που δεν τα καταφεραμε

Πηγαινε με καπου ωραια τωρα
ξημερωνει, παμε μια βολτα;
που ξερεις, μπορει να συναντηθουμε.



10/9/16

Επιλογή

Με αφορμη τις σκεψεις μου ως πατερας για το τολμημα,  το αγορι μου, ο γιος μου να σπουδασει με πανακριβο κοστος, οχι καμμια απο τις λεγομενες θετικες επιστημες που χουν κυριο στοχο την επαγγελματικη αποκατασταση αλλα κλασσικες σπουδες ωστε να γινει πρωτιστως καλυτερος.. ανθρωπος. 


2/7/16

Λογος

Να διεκδικεις παντα το δικαιωμα σου να μιλας, να εξηγεις, να εκφραζεσαι χωρις περιορισμους αλλων, να εχεις το χρονο σου, να μεταδιδεις τις σκεψεις σου οσο πιο αναλυτικα εσυ κρινεις κι εχεις αναγκη οχι εκεινοι. Και μην υποκυψεις ποτε στα κολπα τους, σ αυτους που απο αδυναμια πετανε τη μπαλλα στην εξεδρα για να αποφυγουν, ή στηνουν παγιδες στο λογο τους ή που δε σκεφτονται αυτα που τους λες αλλα μοναχα τους νοιαζει το δικο τους τροπαρι . Μην υποκυψεις ποτε και σ οσους σου λεν πως.. τους κουραζεις ή πως το παιζεις καπως.. Αστους στο λιγο τους. Εσυ να τα θελεις ολα! Να μην αρκεισαι στα μετρα τους και στο λιγο. Να θες να σε κατανοουν αληθινα, να μαθαινουν σε βαθος τι σκεφτεσαι, τι νιωθεις, τι αισθανεσαι, θα σου ειναι παντα πολυτιμο γιατι  αυτο και εσενα τον ιδιο θα κανει πιο πολυτιμο, και εσυ θα νιωθεις ομορφα αλλα και εκεινους θα φερνει παντα πιο κοντα στις αληθειες σου. Γιατι γι αυτες θα σ αγαπουν αληθινα οσοι σ αγαπησουν.

Πρόσφατα έμαθα ότι ο σπουδαίος λογικός αναλυτής και σοφιστής Διοδώρος Κρόνος, λέγεται ότι έσβησε από τον καημό του, όταν σε μια επίδειξη και αγώνα λόγου δεν μπόρεσε να αναλύσει και να αποφύγει τη διαλεκτική παγίδα που του είχε στήσει ο αντίπαλος. Δεν μπόρεσε, δεν πρόλαβε, εκείνη τη στιγμή. Εφυγε λοιπόν ο Διόδωρος από την εορτή, που μέρος της ήταν ο διαλεκτικός αγών, κάθισε και έγραψε μια πραγματεία, στην οποία ανέλυε το πρόβλημα επαρκώς, ύστερα μελαγχόλησε και πέθανε....!

Χαχα τελικα ειμαι και λιγο κρητικος!

Μολις (!) εμαθα οτι η γιαγια του πατερα μου, η προγιαγια μου δηλαδη λεγοταν στο επιθετο Μαυροματακη και προφανως ηταν κρητικια. Ζουσε βεβαια στην Κωνσταντινουπολη οπου και συναντηθηκε με τον πελοποννησιο προπαππου μου Γιαννη (εκεινος εργαζοταν στους ελλ.σιδηροδρομους και εκαναν τοτε το δρομολογιο ως την πολη) και ετσι γνωριστηκαν κι εσμιξαν και εγιναν ζευγαρι. Οποτε λοιπον εχω και ριζες απο Κρητη που παντα λατρευα με ενα ιδιαιτερο εσωτερικο κι ανεξηγητο εν πολλοις παθος ! Αχ ποση χαρα!
Σημερα απου τις εμαθα 
τις ριζες μ' απ την Κρητη
σημερα νιωθω πιο ψηλος
ωσαν τον Ψηλορειτη

Εδα που μου ξηγηθηκε 
που ετσα αγαπω τη νησο
εδα κι εγω θα τοιμαστω
για να τηνε τιμησω

Ευθυς θα την επισκεφθω
προσκυνημα θα καμω
και τα ιερα της χωματα
με δακρυα χαρας να ρανω

θα την ποτισω μια ολια
κι αγαπη και φιλια
και ορκο θα της ορκιστω
για αιωνια λατρεια

Για δες που σμιξαν Πειραιας 
και Κρητη στη ζωη μου
κι αυτο θα ειναι απε μπρος
το δυνατο χαρτι μου

Για δες που σμιξαν Πειραιας
και Κρητη σα ζυμαρι
κι αυτο θα ειναι απε μπρος
μεγαλο μου καμαρι

Ερε πολιτικαντηδες
μαυρογιαλουρ' τσομπανοι
κανεις σας δε φοβουμαι μπλιο
σας φερνω το φιρμανι

Κι οτι κι αν τυχει στη ζωη 
με Κρητη πια ζωσμενος
θα μαι στις κουζουλαδες σας
διπλα ξασφαλισμενος

Και σεις γυναικα και παιδια
χαρειτε και γλεντηστε
και τη μεγαλη μας χαρα
στο κοσμο μαρτυρειστε

Που μαστε τωρα δυο φορες
και τρεις κι οχτω και δεκα
πιο δυνατοι και πιο τρανοι
με τη λεβεντογεννα

Για δες που σμιξαν Πειραιας 
και Κρητη στη ζωη μου
κι αυτο θα ειναι απε μπρος
το δυνατο χαρτι μου

Για δες που σμιξαν Πειραιας
και Κρητη σα ζυμαρι
κι αυτο θα ειναι απε μπρος
μεγαλο μου καμαρι.

Ξεφορτωμα


Μου ελεγε φιλος για εναν θειο του ο οποιος οταν πατησε τα εβδομηντα συναισθανομενος προφανως για το.. προς τα που βαδιζει πλεον, αποφασισε να δινει στους αλλους καθε τι που ειχε στην ιδιοκτησια του. Ετσι πχ ελεγε σε καποιον " Τι; Θα θελες να ειχες ενα τετοιο ρολοι? Να οριστε λοιπον, παρτο" και το εδινε. Ετσι απλα εδινε χωρις μα και μου, χωρις ανταλλαγματα, χωρις τιποτα. Καπως ετσι σιγα σιγα ξεφορτωνονταν τα παντα. 
Κι οσο ξεφορτωνονταν τοσο ενιωθε και περισσοτερο, απελευθερωμενος και δυνατος και πλουσιος και γαληνιος και ευτυχης. Δε μου εμοιασε καθολου κακη ιδεα μια τετοια αποφαση ετσι οπως τ ακουσα, τελικα.. Ειδικα δε, για τα μη υλικα πραγματα (βεβαιοτητες, εγωισμους, "συμφεροντα", μικροψυχιες κλπ κλπ), 
θα πρεπε ισως κανεις να ξεκινουσε το νωριτερο δυνατο, το απολυτως νωριτερο δυνατο.

18/6/16

Πατερας


Ποσο δυσκολο και πολυπλοκο πραγμα να εισαι (σημερα) μπαμπας-γονιος. Ας πουμε,
Σε μια χωρα σχεδον διαλυμενη και με τρομακτικα ποσοστα ανεργιας στους νεους, αυτες τις μερες το αγορι μου να διαβαζει και να δινει μαθηματα (εξεταστικη) και αυτο κρατωντας με νυχια και με δοντια, καπου πισω στο μυαλο του, ασβεστες τις οσες ελπιδες οτι ολα αυτα καπου καπως καποτε θα του χρησιμευσουν στο μελλον.
Απ την αλλη η μικρη μου, τωρα κανοντας τα πρωτα πραγματικα δικα της βηματα στην κοινωνια, οταν σε διλληματα οπως πχ του, δινομαι στους αλλους χωρις δευτερη σκεψη η με μετρο ωστε να απολαμβανω και εγω τα οσα μου αξιζουν, επιλεγοντας το πρωτο να εισπρατει αντι επιβραβευσης αδικια απο τους "γυρω" και να στενοχωριεται.
Ετσι καπως μεσα σ ολα αυτα και σε χιλια αλλα τετοια ο πατερας-γονιος να πρεπει να ειναι παντα εκει, παρων, παντα με μια αγκαλια ανοιχτη, με μια συμβουλη ουσιας, με μια δυναμη να δειχνει δρομους και προοπτικες και να αφηνει τα μικρα του γλαροπουλια να επιλεξουν τα ιδια το προσωπικο τους πεταγμα. Και να ευχεται μετα να τους πανε ολα καλα στη ζωη. Και να χαιρεται οταν καλα ολα τους πανε. Και να ξαναβρισκει δυναμη να ξαναστεκεται στο πλαι τους οταν δεν πανε καλα. Και μονο να ξερει οτι, τουλαχιστον εκανε οτι μπορεσε ωστε να νιωσουν τη διαφορα του Ιωναθαν απο τους αλλους γλαρους και πώς τα μικρα του να πετουν, αυτα τα ιδια, στη δικη τους ζωη, ελευθερα, ανεξαρτητα και πληρη.

8/3/16

Γιορτη της γυναικας σημερα.

 Γιορταζουν οι γυναικες μου.
Υπεροχες μοναδικες κι οι τρεις. Ποση ομορφια ..!



3/12/15

Τα πρωτα παπουτσακια του γιου μου

Εχω μεγαλη χαρα αποψε. 
Πριν μερες προτεινα στους συναδελφους στη δουλεια να μαζεψουμε και να στειλουμε και εμεις οπως χιλιαδες αλλοι συμπατριωτες μας ρουχισμο, τροφιμα κλπ ειδη πρωτης αναγκης στους προσφυγες απ τη Συρια που καταφτανουν καθε νυχτα στις ακτες της Λεσβου. Σημερα λοιπον εφυγε ενα ποολυ μεγαλο "καραβανι" βοηθειας απο τη δουλεια. 
Απ οσα μπορεσα κι εγω να προσφερω, τα περισσοτερα ηταν φυσικα ειδη για ενηλικες αντρες. Ψαχουλευοντας τα πραγματα μου δεν αφησα γωνια αψαχτη. Εκει τα ειδα. Τα πρωτα παπουτσακια που φορεσε στη ζωη του το αγορι μου! Κοντοσταθηκα. Σκεφτηκα πως καποτε, θα ηταν πολυ συγκινητικο -που του τα χω τοσα χρονια φυλαγμενα- να τα δει. Ισως σε καποια γενεθλια του η σε καποια αλλη σημαντικη για κεινον στιγμη. Τα επιασα στα χερια μου, τα χαιδεψα τρυφερα, αναπολισα και λιγο.. Επειτα σκεφτηκα ενα μωρακι να βγαινει μουσκιδι ως το κοκκαλο απο τα παγωμενα νερα του Αιγαιου, να κλαιει να τουρτουριζει να πεινα.
 Γιαννακο μου σου ζητησα νοερα συγνωμη, τα πηρα τα εβγαλα φωτογραφια να την εχεις να θυμασαι την ιστορια τους, τα τυλιξα οπως επρεπε και τα εβαλα κι αυτα στο πακετο της αποστολης. Ενιωσα περηφανια να στερηθω κι εγω και εσυ ενα ενθυμιο ζωης. Ομως ηξερα οτι μια αλλη ζωουλα τα περιμενε. Δυο ποδαρακια τρυφερα που θα τα ειχαν αναγκη να κανουν τα πρωτα τους βηματακια στην πατριδα μας ψαχνοντας και κεινα για τη δικη τους πατριδα.

Γιαννακο μου, αγορινα μου, δεν σου το ειπα και ισως δεν θα στο πω ποτε. Ομως ειμαι απολυτα βεβαιος πως, οταν το μαθεις θα νιωσεις και εσυ την ιδια περηφανια.