Ανταποδοση

Ποτιζε το το φυτο χωρις 

να του απαιτεις ντε και καλα πολυχρωμα κι ευωδιαστα λουλουδια. 

Η ανταποδοση, 

μπορει καποιος καρπος να ειναι 

ή μια καλη σκια καυτων μεσημεριων 

ή εστω το οτι εζησε λιγακι απ τα δικα σου χερια.

αδιεξοδος

Παντα ιδια

παντα ιδιος

καποτε, βολευε

καποτε αρχισε ο νους να πονα

Παντα τα ιδια

παντα ολα ιδια

καποτε θεριευε

καποτε αρχισε να βρεχει σφοδρα

Εκτοτε φιδια

μουνια και αρχιδια

και κρυο πολυ

μ ακομα, σε καθε στροφη

αλλου να στραφεις να μην εχεις
αγαπης επαιτης

περιεργη που 'ν' η ζωη..

Εστω τοσο

Κοιτα, λεει μετα τη βροχη οταν βγαινει ουρανιο τοξο

οι τυχεροι που θα το δουν

και τρεξουν να μπουν στη σκεπη του

ευλογημενοι θα ναι

και θα εχουν μια υπεροχη ζωη. 

Κι αν η βροχη τους βρει μεσα στη θαλασσα να κολυμπουν

μεγαλυτερη ομορφια δεν εχει

Μας συνεβει κι εμας καποτε ολο αυτο, θυμασαι;

Η μηπως οχι ολο παρα μονο το μισο; 

Και παλι ομως, ηταν υπεροχα, δεν ηταν;

Βολτα

Τι να κανεις τωρα
εγω εφτιαξα ενα παγωμενο τσαι
μια το βραδυ και σου μιλαω
Πιες και συ μια γουλια
τι, δεν θα σε πιανει υπνος;
δεν πειραζει αγαπη μου
ετσι κι αλλιως μαζι ξενυχταμε
πιες να δροσιστεις λιγακι
να ξεφουσκωσουν μια γουλιτσα οι καημοι
κανει ζεστη, δεν κανει;

Σημερα πηγα για μπανιο
ναι μπηκα, να μη σου χαλασω το χατηρι
ηταν ζεστο το νερο
κι ο ηλιος εκαιγε
δεν μου βαλες αντιηλιακο και καηκα
κι η αμμουδια ηταν χτενισμενη ολοισια απο την τελευταια Του βροχη
τιποτα αιχμηρο να προεξεχει
κριμα που δεν την ειδες, πολυ θα την χαιροσουν

Δεν εκατσα πολυ
καμμια ωρα αντε δυο
κοσμος ουτε λιγος ουτε πολυς
αδιαφορος σου φανηκε
δεν ενοχληθηκες καθολου
κι ετσι
περασαμε ωραια

Δεν πηγα μετα για τσιπουρο μεζε
δεν πειναγα δεν ειχα ορεξη
γυριζοντας μ επιασε παλι αυτη η μελαγχολια
που δεν τα καταφεραμε

Πηγαινε με καπου ωραια τωρα
ξημερωνει, παμε μια βολτα;
που ξερεις, μπορει να συναντηθουμε.

Ενσυναισθηση

Αυτη η γαμημενη ελλειψη

εχει κατσικωθει στο σβερκο μου

και με τυραννα

ολο κρακ και κρακ σπαει το ηθικο μου

να γυρισω δεξια πονω

να στριψω αριστερα πονω

μονο ευθεια αντεχω

να σε αντιμετωπιζω

κι εσυ να κλαις καπου μακρυα

κρατωντας μισος για τον ερωτα μου

οπως για την αρρωστια σου

αποζητωντας με ταυτοχρονα για να μην πονας
αποζητωντας σε  ταυτοχρονα για να μην πονω

οπως αποζητιεται ο θεος οταν τελειωνει ο χρονος

και το τιποτα πεθαινει στα γελια
κι ολο ποναμε

να προλαβεις

να προλαβω

καποια κωλοζωη απιαστη

και κρακ και κρακ και κρακ και κρακ...

Οστρακο

Όταν φοβάμαι σφαλίζω

και τότε, 

με άδεια χέρια δεν μ' ανοίγεις.

Μόνο αν μου μπήξεις βαθιά το μαχαίρι.. 

Μα τι να με κάνεις τότε, 

τότε πεθαίνω 

2310

Ύψος 2310

χιονισμένη κορυφή απάτητη μόλις που κατακτήθηκε

 το οξυγόνο τόσο λιγοστό

διαδρομή 6χ365

χιονοστιβάδα που τελευταία στιγμή δεν εξερράγη το στήθος
άθλος

πόσο με φόβιζε εκείνη η ομίχλη λίγο πριν

μη σ' έχανα

ο ορίζοντας απέραντος τώρα

αγνάντι παγωμένο, αμέτρητο, απροσδιόριστο, άγνωστο  

ξημέρωμα
 6μέρωμα 

μόνος και μαζί περνά η ώρα

Αποστασιοποιήσεις

Ποιός το 'χει ξαναδεί μολύβι ν' αντιστέκεται,

ν' αρνείται, 

ν' αντιμιλά σε κάθε λέξη, 

τι λέω, σε κάθε γράμμα πιο σωστά να πω

Κάθε μου ένα αγαπώ να μου το μουτζουρώνει

κι ύστερα, 

κι ύστερα να δικαιολογείται πως, 

πως απ' το δάκρυ πνίγηκε και γίνηκε η μουτζούρα.

Η τ' άλλο, 

τ' άλλο που συμπληρώνει, 

πως να με προφυλάξει τάχα προσπαθούσε από το μάταιο, 
ας γελάσω..

Μα ποιος του έδωσε επιτέλους το δικαίωμα, 

ο εγωισμός, ο φόβος ή το γραμμένο τ' αύριο;

Κι εν πάση περιπτώσει, δικαιωμά μου βρε αδερφέ, 

για χρόνια τώρα με λάθη να σου γράφω 

Έτσι

Στα ξαφνικά θέλω να 'ρθείς απόψε

να εισβάλεις λύση στα σκοτεινά  αδιέξοδά μου

με  πυροβολισμούς να σπάσεις τα λουκέτα 

 και με κλοτσιές τις πόρτες μου σα μπάτσος να γκρεμίσεις  

Να μου ουρλιάξεις τα δικαιώματά μου τα ανύπαρκτα επάνω σου

Να με συλλάβεις

Να με οδηγήσεις στο κρυφό σου το κελί

και να με ξεγυμνώσεις απολύτως με τη βία 

μακρυά από κάθε ψέμα, δισταγμό και όριό μου

να κλέψεις κάθε μου μετάνοια σαν θεός μου

να με ξαπλώσεις κεραυνός ηδονικός

στο έδαφος σου 

Ανάσα να πάρω απόψε μη μ' αφήσεις.

Να πάθω έρωτα  

Ύστερα ως λύση εσύ ν' αυτομολήσεις.

'Ετσι να πάρει νόημα το για πάντα

Αποποίηση

Ήρθε απρόσκλητη

Βολικώς αναπάντεχα

Τέτοια αγένεια και κακό

Σαν φιλί προδοσίας 

Από εκεί που θα το περίμενες πως και πως

Και ξέπεσαν σε θρήνο

Ζωντοχήρες οι ελπίδες και οι βλέψεις

Με το που της επετράπει

Τόση πυγμή κι ενέργεια

Η κακιά η τύχη

Κακιά στιγμή εις το αέναον

Για τα αιώνια θύματα ευτυχώς.

Τις νυχτες

Απο ενα μισανοιχτο για παντα σου τρυπωνω 

και κουρνιαζω και χουχουλιαζω 

και τυλιγομαι την ελπιδα ζεστα, 

ζεστα και ανακουφισμενα.

Ωω λαριλα ριλαρο

Ωω λαριλα ριλαρο

Στης ζωης το πανηγυρι

μυστικο μου παραθυρι

το κρυφο σου το σχολειο

κι εχω μαθει να βουταω

κι απ τα ζορια να το σκαω

μ ενα τροπο μαγικο

κρατησε το, φυλαχτο

σ αγαπαω σ αγαπω

και ας ειναι τραγικο

σ αγαπαω σ αγαπω

Ο λαριλα ριλαρο

Αν ησυχία

Έγειρα.

Ήταν ήσυχα,  

ζεστά μα όχι πολύ.

Η νύχτα γυάλιζε

σα βλέμμα παραπονεμένο.

Είπα,

καλά θα κοιμηθώ απόψε.

Ήταν τα φώτα απ' έξω χαμηλά.

Ο δήμος συμμετείχε.

Οι περαστικοί άφαντοι κι αυτοί

και τα σκυλιά χαμένα.

Μύριζε νυχτολούλουδο ναρκωτικό.

Όλα, όπως έπρεπε ήταν.

Μονάχα αυτή δεν έλεγε να πάψει

Πάλι για σένα  με φωνές

Παραλειπόμενα λες από χθες

Με χαστούκιζε, με πόναγε, με ενοχοποιούσε.

Με κλωθογύριζε με νεύρα, με μετρούσε.

Μούσκεμα τα σεντόνια

Τινάγματα στα πόδια

Στο στήθος ταραχή

Γεμάτο το τασάκι.

Μάτι δεν έκλεισα ξανά

Σε τούτα τα στιχάκια

Σιγα

Σιγα να μπαινεις, 

οταν λειπω

στην καρδια μου

με υπομονη και ολο καλοσυνη

δεν ειναι απο παραφροσυνη 

εκει που παω

πονωντας παω

Σιγα να μπαινεις 

καθε που 

θα με γυρευεις

με προσοχη, ν αγγιζεις τ αφημενα

δεν ειναι μη, νομιζεις ξεχασμενα

τα αγαπω

κι ειναι για σενα

Σιγα κι αθορυβα 

ετσι και εγω
θα επιστρεψω
σα νιωσεις τιναγμα ανεπαισθητο στο στηθος

θα μαι το δακρυ που επανω του θα σταξει 

για να σου πει
 ολα ενταξει

κι εγω ας λειπω

Του όλου η ανάγκη.

Που πάει και κρύβεται το ευτυχισμένο τέλος όταν χάνεται;
Γιατί να χάνεται εντελώς, η ζωή δεν το πιστεύει.
Το 'χουν απαραίτητο να υπάρχει και η ευχή και η ελπίδα και τ' όνειρο.
Το μόνο σίγουρο.
Όμως, που να το ψάχνει ο ατυχώς ερωτευμένος;
Να το γυρεύει να το βρει σε δύσβατες ποιες ατραπούς;
Μήπως σ' ανωριμότητες ή στα τετελεσμένα;
Στην αυτοκριτική να είναι που εμφιλοχωρεί;
Σε στερεότυπα, παπούτσια λάθος φορεμένα;
Ή να λουφάζει αγαπά μέσ' σ' ενοχές κι απωθημένα;
Κρυφτό να παίζει με την απόγνωση του εραστή;
Ή κάπου εκεί ψυχομαχεί στου σκοταδιού το βάθος
που έχουν το εγώ και το μοιραίο και το πάθος;
Σενάρια που ακόμα απλά δεν έχουνε γραφτεί;
Κι αν έτσι,
το ρόλο τότε ποιος κρατά του πρωταγωνιστή;
Ποιος του κομπάρσου και ποιος του σκηνοθέτη;
Ουφ, πόσα μυστήρια και πόσα ερωτηματικά που κρύβει του όλου η ανάγκη..

Τώρα ησυχία.

Έλεγαν πάντα.

"Πριν τη γέννηση ησυχία, μετά το θάνατο ησυχία, ας έχει τουλάχιστον φασαρία το ενδιάμεσο.

Και είχε.

Πολύ.

Μα κάποτε, σαν να ξοδεύτηκαν πυροτεχνήματα θαρρείς και σβήσαν.
Κορφές απάτητες που πλέον πατηθήκαν και δε λογίζονται άλλο κορφές.
Να φταίει αυτός, εσύ να φταις;

Εξαντλημένος έγειρε στο επερχόμενο.

"Απόκαμα" σκέφτηκε. 

Θρέψης σκέψη ούτε μια δεν είχε πια απομείνει.

Τυλίχτηκε σε μια κουβέρτα λευκή πικέ νοσοκομείου.

Σε στάση εμβρύου κάποια αγωγή σαν να περίμενε να δράσει ή κι όχι.

Μια νοσοκόμα Ελπίδα πέρασε κάποια στιγμή.

Τον άγγιξε στο μέτωπο να δει πως πάει κι αν έχει ακόμα πυρετό.

Κρύο το μέτωπο, κλειστά τα μάτια. Μονάχα αυτό.

Βγήκε απ' το δωμάτιο.

Δεν ξαναφάνηκε.

Άγνωστο τι απέγινε ο έρωτας.

Ούτε εκείνη.

Κανείς δεν ασχολήθηκε έκτοτε.

Ποτέ.

Τώρα ησυχία.

Δαχτυλιδιού κατάληξη

Κείνο το δαχτυλίδι, πως να 'ναι τώρα άραγε;
Ξεχασμένο
παραπεταμένο
σ' αμφιβολίες ο χρυσός του να θαμπώνει
σε δισταγμούς η όποια αξία του να παλιώνει
σε ανασφάλειες η τιμή του να υποφέρει
να μαραζώνει και να λιώνει.
Δεν είχε την τύχη βλέπεις
από χέρι έρωτα ούτε καν εξοργισμένου
κάπου,
κάπου έστω να 'χει πεταχτεί.
Σ' ένα σοκάκι σκοτεινό
σ' ένα φρεάτιο βρωμερό
σε κάποιου βούρκου το βυθό.
Ακόμα και στο.. άγνωστο που.
Ακόμα και εκεί
μια κάποια τύχη αξιοπρεπή ίσως να είχε.
Στο συρτάρι της όμως
μάταια ν' αραχνιάζει
γίνεται μοίρα χειρότερη να έχει;

Σαββατοκύριακων σχέση

Τις Kυριακές μού φεύγεις πάντα σιωπηλή, 

Τι έχεις;

Την τελευταία μου λέξη αποχωρίζεσαι αμίλητη και χάνεσαι.

Μπέρτα κόσμου ξένου τυλίγεσαι  όπως τις καθημερινές

Και μένει αυτό το σ αγαπώ σαν εκκρεμές πως βιάζεσαι.

Τις Κυριακές τι έχεις;

Μονάχα πρόσκαιρα μου παραδίδεσαι μέσα στον πόλεμο σου.

Ήλιος ζεστός, παροδικός ανάμεσα σε συννεφιά βαριά ο καιρός σου.

Για λίγο έρχεσαι κι έπειτα αχός μόνο βαρύς  ο λογισμός σου. 

Για μένα,
αποσπερίτη Κυριακών τι μένεις;

Τις Κυριακές μου φεύγεις πάντα σιωπηλή.

Φεύγει το λίγο με καημό και τρέμω να τ αγγίξω.

Σαν τελευταία φορά κάθε φορά μ' αποτελειώνεις, που να μιλήσω;

Η τελευταία έξη πάντα μετέωρη στο σύμπαν μας
τις Κυριακές να με πληγώνει . 

Πες μου αγάπη μου τις Κυριακές τα δειλινά τι έχεις;

Ποιος σου είπε;

Ποιός σου είπε πως 

εγώ 

να σε νικήσω ήθελα;

Να έχω λάφυρο τι;

Να γιορτάσω ποια νίκη έπειτα; 

Πως;

Και με ποιον;

Κι ο εαυτός μου ο ίδιος 

θα μ' είχε σιχαθεί 

νικητή σου βλέποντας με.

Κι αν υπάρχει θεός

θα μ' αποστρέφονταν κι αυτός

που για τέτοια ήττα 

ο υπεύθυνος εγώ θα ήμουν.

Και για τιμωρία, 

τις νύχτες 

θα μου 'σβηνε φεγγάρι και αστέρια

να μη μπορώ να ευχηθώ 

ποτέ ξανά 

για σένα επιστροφή.

Θα μου 'σβηνε και τον ήλιο 

όλα τα πρωινά 

να σε ψάξω να μη μπορώ άλλο
σε καμιά προσευχή.

Και το άπειρο θα το 'κοβε κι αυτό 

στης σκληρής καρδιάς τα μέτρα.

Έτσι για σιγουριά..

Μα κι αν δεν υπάρχει,

όλοι τους, φίλοι και γνωστοί,

όλοι κρυφά

θα γέλαγαν 

πίσω απ' την πλάτη μου 

για την κατάντια.

Και εχθροί 

θα απαξίωναν κι αυτοί 

που τόσο μικρός αντίπαλος 

θα τους είχε τύχει.

Άγνωστοι μονάχα στο δρόμο μου

 ίσως να χαίρονταν το νικητή επιπόλαια,

καθώς, 

καταραμένοι κι άτυχοι αυτοί, 

την τύχη να σε γνωρίσουν 

ποτέ δεν είχαν. 

Ποιος σου είπε λοιπόν πως 

να σε νικήσω ήθελα;

Να μ' αγαπήσω, 

προσπαθούσα μόνο.

Μέρες φωτιάς

Και να που ήρθαν οι μέρες
να σταθείς απέναντι με τη φωτιά
να σου ζεστάνει την καρδιά ή να σε κάψει

Με ότι πόθησες, για ότι αγωνίστηκες,
η δική σου η δύναμη αναμετριέται τώρα
θα λιγοψυχήσεις ή θα το γευτείς;

Ότι σου αρνήθηκε, ότι σου στερήθηκε, ότι σου κρύφτηκε, ότι μέσα σου βρυχήθηκε,
σου απλώνει χέρι, επιτέλους να το αγγίξεις.
Θα το τολμήσεις ή μήπως δεν το θέλεις άλλο πια και τ' αρνηθείς
κι άλλο δικό σου νέο δρόμο τραβήξεις;

Για ότι μέσα σου έχει κλάψει
Για ότι σπουδαίο γύρω σ' έχει συναρπάσει
Για ότι μονάχα στ' όνειρο έχει υπάρξει
Για ότι λαχτάρησες τρελά ν' αλλάξει

Να που ήρθε η ώρα
κι είναι στο χέρι σου όλα τώρα
Στο δικό σου χέρι όλα τώρα
Στο δικό σου χέρι όλα πια.

κι η φωτιά καίει.