Τιποτα τυχαιο!

  Τι συμπτωση! Και εγω και ο Σταυρος υπηρετησαμε στο 16ο ΤΤΧ στην Καρωτη..!

«Με την ευρύτερη περιοχή του Διδυμότειχου με συνδέουν ωραίες μνήμες, γιατί θα πρέπει να σας πω ότι από εδώ πήρα το απολυτήριο μου, από το 16ο Τάγμα Τεχνικού στην Καρωτή."

Σταυρος Θεοδωρακης

Αυτο

 

Ταβερνα ο κρητικος "Έκανα ότι μπορούσα"

 Ταβερνα ο κρητικος "Έκανα ότι μπορούσα"

λεει αυτος ο σπουδαιος Ανθρωπος.

Και το λεει, τοσο απλα, τοσο σεμνα κι ας περιλαμβανει αυτο το "οτι μπορουσα" χιλιαδες ωρες κουρασης κι ιδρωτα. Το να γινεσαι θυσια για τους αλλους με μονο ανταλλαγμα να νιωθεις εσυ μεσα σου καλα, αυτο το "απλο" ειναι μια αρετη που σου γεμιζει την καρδια οπως καμμια αλλη. Μια αρετη που σε κανει να μην υπολογιζεις ουτε κουραση, ουτε θυσιες.

Κι αν δεν μπορουν ολοι να καταλαβουν την αξια αυτης της αρετης κι αυτου του συναισθηματος που τη συνοδευει, και μονο υπολογιζουν παντα σε βαση συμφεροντος κερδος-χασουρα, καθε ενας τετοιος σπουδαιος Ανθρωπος γινεται κι ενας ακομα λογος αυτη η αξια, αυτη η αρετη, αυτη η χαρα να "διδαχθει' και σ αλλους με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Το να περνας δηλαδη απ αυτη την εφημερη ζωη αφηνοντας οσο μπορεις μοναχα αγαπη ακομα κι αν πρεπει γι αυτο να κουραστεις, να μοιραστεις, να στερηθεις, να θυσιασεις. Δημητρη σ ευχαριστουμε για το μαθημα ζωης!

16/2/21 Στα λευκα!

 

Ζέστα πολλή

Οταν μαγειρευεις απο καρδιας εν μεσω χιονια

 

παραγκα π κοκκινια

 Ολο τον κοσμο μπορεις να γυριζεις συνεχως, δυση και ανατολη, αρκει να ξερεις να δινεις σημασια στα απλα και στα ουσιωδη.

Ακομα και σε μια τετοια φτωχικη "Παραγκα" (Π Κοκκινια) ειναι τοσο ευκολο, ακομα σημερα το 2020, ενα απλο "παμε για ενα κεμπαπ" να μεταμορφωθει σε ενα αληθινο "παμε να ταξιδεψουμε..". Αρκει, αρκει να ξερεις πως να ανακαλυπτεις.

Πελασγια με CBF125 Αυγ '20

Για καποιον που αγαπας οσα (χλμ) κι αν κανεις αξιζει παντα.

 

Σοφία..

 Λιακαδα. Στο καφενειο της γειτονιας. Πλησιαζω εναν γεροντα που καθεται μονος εξω. Τον χαιρετω και τον ρωταω "Τι κανετε?" Μου απανταει, "Τελειωνω"...

Και χρονια μου πολλα.

 Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις? Ναι σιγα. Καθε μερα αρχιζουν τα καλυτερα!

Οι Υπαρξιστες των 50's

Ο πατερας μου(ορθιος απο αριστερα),ο Σιμος(με μουσι και σκουφο) και η "ιπταμενη παραγκα" (Σαρρη 29) των υπαρξιστων στα θρυλικα παρτυ της οποιας απάγγελλαν ποιήματα που είχαν γράψει, χόρευαν και συζητούσαν περί Υπαρξισμού. Ο "all the world is my country" πατερας μου δουλευε τοτε στο διπλανο τυπογραφειο του Κρυσταλλιδη (αρ.23). 

Υπαρξιστες των 50s: το πρώτο γνωστό παράδειγμα ανεξάρτητου νεανικού κινήματος στη μεταπολεμική Ελλάδα, πρόδρομος των χίπις.. Ειπα και εγω απο pπου πηρα τα γονιδια... :) 

H εποχη της ιπταμενης παραγκας του Σιμου εδω 

Καλημερες

Ποιοι και γιατι

Οι άνθρωποι ξεχνούν. Φοβούνται να το ομολογήσουν, αλλά το κάνουν. Περισσότερο, όμως, φοβούνται αυτά που πρέπει να θυμηθούν: Ποιοι είναι και γιατί έγιναν έτσι.

Μαζι με τα αγγελουδια μου

Προσπαθωντας ολες τις στιγμες που βρισκομαι μαζι τους, οσο λιγες κι αν ειναι ή μου φαινονται αυτες, ακομα και στα απλα της καθημερινοτητας να δειχνω-μαθαινω-βαζω στα αγγελουδια μου την παραμετρο "ποιοτητα". Εδω ειμαστε μαζι  στο "Λιρα Εκατο" στην Καλαμακιου (πραγματικα λιρα εκατο μαγαζι, οπως φαινεται και στις φωτο αλλωστε..) και μετα, χαλαρα, για καφεδακι στο μοναδικο PIRΕΕ στο λιμανι. Ενας εκπληκτικος industrial minimal art bar gallery πολυχωρος για καφε, ποτο, αναγνωση, προβολες, θεατρικα, εκθεσεις κλπ, κλπ. Μια Zεν οαση μολις ενα στενο πισω απο τον χαμο του λιμανου.

και μετα στο

Το ταξίδι του DNA - (Κι αν δεν εισαι αυτος που νομιζεις?)

Αφυλακτοι δρομοι

Μια φορά κι ένα καιρό, βράδυ ήταν, μια παρέα ξέκοψε από το δρόμο που πήγαιναν οι υπόλοιποι όχι ηθελημένα. Συνεπαρμένοι από μια έντονη συζήτηση μέσα στο αυτοκίνητο απλά δεν είδαν τη ταμπέλα που είχαν βάλει στόχο να στρίψουν. Οταν σταμάτησαν να μιλάνε κατάλαβαν πως δεν είχαν ιδέα που βρισκόντουσαν. Λϊγη ώρα πριν ταξίδευαν σ΄ενα μεγάλο φωτισμένο αυτοκινητόδρομο με προορισμό μια μεγάλη πόλη. 

Χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι κανείς βρέθηκαν σε ένα παλιό δρόμο που τον σκέπαζαν τα δέντρα και στην άκρη του δρόμου φαινόντουσαν κάτι μικρά φωτάκια. Εφτασαν σε ένα μικρό χωριουδάκι βγαλμένο από κάποια άλλη στιγμή του χρόνου, όπου επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Σταμάτησαν το αυτοκίνητο και κατέβηκαν γιατί σε τόση ησυχία η μηχανή ενός αυτοκινήτου έμοιαζε παραβίαση ασύλου.

Ταμπέλα πουθενά. Κοιτώντας γύρω είδαν ένα μοναδικό σπίτι να έχει φως και χτύπησαν τη πόρτα . Ανοιξε ένας άνθρωπος που έμοιαζε με γέρο ναυτικό και χωρίς να τους ρωτήσει καν τι ήθελαν τους είπε,  "περάστε, σας περίμενα" Το φοβερό ήταν πως σε κανέναν από τα παιδιά δεν έκανε εντύπωση αυτό που είπε ο γέροντας. Λες κι ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου.  Το σπίτι του γερο-ναυτικού όμως δεν είχε ούτε μια πυξίδα. Ούτε μια ζωγραφιά θάλασσας. Απλά το βλέμμα του είχε το βάθος των μεγάλων ταξιδιών κι όλος ο χώρος μύριζε θάλασσα.

Ολα τα πράγματα μέσα σ΄αυτό το σπίτι είχαν μια συνηθισμένη μορφή, γνώριμα  αλλά ο τρόπος που τα είχε τοποθετήσει, ο τρόπος που τα μεταχειριζόταν άλλαζε τη χρησιμότητά τους.  Εβλεπες  μια παλιά ξύλινη πιατοθήκη γεμάτη βιβλία και μια βιβλιοθήκη γεμάτη παλιά πιάτα και μ' ένα περίεργο τρόπο ένοιωθες πως έτσι ήταν η σωστή τους θέση...

Οταν η παρέα έφυγε από εκείνο το σπίτι είχε καταφέρει να μάθει τη χρησιμότητά της.  Η παρέα μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε για λόγους πεζούς όπως διαλύονται οι παρέες. Ομως στη συνέχεια της ζωής τους κανείς δεν ξέχασε το πορτραίτο που σκιαγράφησε ο γέροντας για τον καθένα τους. Τους είχε δωρίσει μια φανταστική πυξίδα , μια πορεία σ΄ενα δάσος που μύριζε θάλασσα, ένα δώρο για τη συντροφιά εκείνης της βραδιάς.

Μέσα στη πολυπλοκότητα και το απρόβλεπτο της ζωής η βραδιά εκείνη δεν ξεχάστηκε ποτέ. Γιατί τελικά για να καταλάβει κανείς μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να έχει πάρα πολλά. Αρκεί τα λίγα που έχει να τα τοποθετήσει στη σωστή θέση για να βγαίνει νόημα. Εκείνο το βράδυ η νεαρή παρέα έμαθε πως να βάζει φρένο στην αγωνία της ερμηνείας του κάθε τι.  Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να δει κάποιος το εμφανές , αυτό το ασταμάτητο γιατί . Ενα βουνό, είναι απλά ένα βουνό που σε καλεί να το γνωρίσεις.  Σκαρφάλωσε χωρίς πολλά μπαγκάζια για να ανεβαίνεις εύκολα, στη κορυφή και μπορεί να δεις όλο το πανόραμα που απλώνεται γύρω η απλά θα πάρεις πολύτιμο καθαρό αέρα.

Το σίγουρο βέβαια είναι πως για να έχεις την τύχη να δεις το σπίτι του ναυτικού, πρέπει να βγεις από τη προκαθορισμένη πορεία σου. Δίπλα στους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους και τα διόδια, απλώνονται οι αφύλαχτοι δρόμοι. Ενα παραστράτημα από τη στάνταρ διαδρομή δεν είναι δα κι έγκλημα....

Σπουδαίο πράγμα οι αφύλαχτοι δρόμοι. Οσους και να φράζουν, κάποιοι είναι ελεύθεροι ακόμα.

Τρια πραγματα μας μενουν

Τρια πραγματα μας μενουν να διεκδικησουμε ως λαος με ρεαλισμο, σοβαροτητα κι οραμα για ενα καλυτερο μελλον. Την παραμονη μας στο ευρωπαικο περιβαλλον, το σωσιμο οσων (εστω και λιγων) μπορουν να σωθουν και το στρωσιμο στη δουλεια για να χτιστει μια νεα χωρα απ την αρχη! Ολα τ αλλα μου φαινονται κουφια λογια..

Στέλιος Βάσκος. Απίστευτο κατόρθωμα !

Τι μυστήριος και ανεξήγητος μπορεί καμία φορά να γίνει ο κόσμος, ακόμα και για τους ιδιοφυέστερους των πολιτικών μας. Εκεί που νομίζουν ότι όλα τα έχουν σκεφθεί και προβλέψει, εμφανίστηκε εκ του μη όντος, από το πουθενά, ένας περίεργος άνθρωπος ανάμεσά τους.
Για να πούμε την αλήθεια, τρανταχτά στοιχεία για το ότι ο Στέλιος Βάσκος είναι άνθρωπος, δεν υπάρχουν. Το αντίθετο μάλιστα. Αν ήταν άνθρωπος, πως είναι δυνατόν να έχει κάνει αυτά που έχει κάνει;

Πέρυσι ανέβηκε σε ένα ποδήλατο. Πήγε μία βόλτα από τα Τρίκαλα στην Πόλη, και γύρισε για καφέ στην Θεσσαλονίκη, μετά από 1350 χλμ συνεχόμενης ποδηλασίας, χωρίς καμία στάση, χωρίς να πατήσει το πόδι του στο έδαφος ούτε για τα απαραίτητα, για τα οποία ήταν διασωληνωμένος. Μα είναι δυνατόν ; Αναφωνούν κάποιοι. Είναι δυνατόν να έχει γίνει κάτι τέτοιο και να μην το έχουμε μάθει ;

Αν είσασταν στα Τρίκαλα κυρίες και κύριοι, θα τα είχατε μάθει όλα, διότι ο Στέλιος είχε μαζί του πολυπληθή συνοδεία από την πόλη των Τρικάλων. Όλα τα Τρίκαλα παρακολουθούν τι κάνει ο Βάσκος. Αν όμως έχετε την ατυχία να μην ζείτε στα Τρίκαλα, τότε το πιθανότερο είναι ότι τίποτα δεν μάθατε. Μα, είναι δυνατόν σε μία χώρα που ασχολείται μέχρι το τι χρώμα μπικίνι φόρεσε η Λούλα Μπούλα, να μην έχει μαθευτεί κάτι τέτοιο; Είναι, πως δεν είναι. Είναι και παραείναι.

Τώρα, στις 5 το πρωί της 5ης Ιουνίου, αυτή τη στιγμή που πάλι τρέχει ο Βάσκος, πόσοι το ξέρουν εκτός Τρικάλων; Ξεκίνησε ο άνθρωπος στις 3 Ιουνίου, στις 12 το μεσημέρι από το κέντρο της πόλης των Τρικάλων, μέσα σε πλήθος κόσμου. Μετά από μία αδιάκοπη και υπεράνθρωπη προσπάθεια 40 συνεχόμενων ορών έφτασε στα Βουλγαροτουρκικά σύνορα, αφού πρώτα πέρασε από την Σόφια.
Ξεπέρασε το καψόνι που του έκανε η Ελληνική Τροχαία βγάζοντάς τον από την συμφωνημένη διαδρομή και κάνοντάς τον να διανύσει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα ακόμα. Ξεπέρασε και τις μεγάλες ανηφόρες και τους δυνατούς κόντρα ανέμους στη Βουλγαρία, και τώρα τον έχουν σταματήσει οι Τούρκοι στα σύνορα για ελέγχους.
Μόλις ολοκληρωθούν, ο Στέλιος Βάσκος θα συνεχίσει για τον δρόμο της επιστροφής. Για να δούμε αν θα έχουμε τα καλά τα περσινά της πλήρους σχεδόν σιωπής από τα ΜΜΕ, η θα μάθει φέτος κάτι παραπάνω ο κόσμος για έναν Έλληνα υπεραθλητή, μοναδικό και για τα παγκόσμια δεδομένα, που τρέχει για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Αστεγος το Πασχα.

Φετος το Πασχα δεν ηταν τιποτα το εξαιρετικο για μενα. Δεν θα χω να θυμαμαι και πολλα απ αυτο. Ομως το μεγαλο Σαββατο αμεσως μετα το Χριστος Ανεστη επιστρεφοντας στο σπιτι για την μαγειριτσα και τα μεζεδακια που χε ετοιμασει η μανα, τον ειδαμε. Καθοταν στο παρκακι πανω σ ενα παγκακι κουλουριασμενος και τυλιγμενος με μια βρωμικη παμπαλαιη κουβερτα και σκεπασμενος με κατι χαρτοκουτα, παλια χαρτοκιβωτια καποιου σουπερμαρκετ.
Καθε τοσο εκανε να βολευτει λιγο καλυτερα. Στριφογυριζε μια σταλα και ξανα. Μια απο δω μια απο κει. Περιεγο που δε μπορουσε αποψε να βρει μια σταση που να τον βολευει αν σκεφτεις πως εκει ηταν το κρεββατι του τα τελευταια χρονια και λογικα θα πρεπε να γνωριζε με μιας πως να βολευεται πανω στις δυο σανιδες και την τσιμεντενια πλατη.
Ρωσος ειναι μου ειπε ο πατερας, μην κοιτας. Επι χρονια στην ιδια κατασταση μερα νυχτα στουπι. Χειμωνα καλοκαιρι σ αυτο το παγκακι τη βγαζει. Ειτε βρεχει ειτε χιονιζει αυτος εκει. Δεν ενοχλειται. Καμμια φορα του δινουμε κανενα διευρω να παρει κατι τις να βαλει στο στομα του αλλα αυτος τρεχει απευθειας κι αγοραζει το πιο φτηνο κρασι που θα βρει. Ηταν κι αλλοι δυο τρεις πιο παλια μαζι του. Πανε αυτοι ομως πεθαναν. Εμεινε μονος του πια. Κι οπου να ναι...
Ο κοσμος επεστρεφε απ την εκκλησια περνωντας ακριβως απο μπροστα του. Κανεις ομως δεν εδειξε την παραμικρη σημασια. Τον προσπερνουσαν σαν αορατο. Λες και δεν υπηρχε κανεις απολυτως εκει, εκει μπροστα στα ματια τους. Η μαγειριτσα περιμενε ζεστη και τα παϊδάκια τσιτσιριζαν στα τηγανια των σπιτιων. Φυγαμε κι εμεις κι ανεβηκαμε σπιτι. Η μανα αρχισε να σερβιρει. Ο πατερας μου αρχισε να καθαριζει καναδυο κοκκινα αυγα. Ασ'τα αυγα εσυ του λεει η μανα μου. Δεν κανει να τρως αυγα. Την ξερεις τη χοληστερινη που θα φτασει. Εκεινος της ειπε: βαλε μια μεριδα σ ενα ταπερ. Τι? τον ρωτα. Λεω βαλε μια μεριδα μαγειριτσα σ ενα ταπερ, ειναι για τον Ρωσο στο παγκακι. Εβαλε αμεσως μια μεριδα μπολικη αχνιστη και εβαλε κι ενα κουταλι και χαρτοπετσετες και ψωμι και τ αυγα και καμποσα κουλουρια. Ο πατερας μου τα κατεβασε του Ρωσου και σε πεντε λεπτα ηταν πισω. Τι σου ειπε? τον ρωτησα. Σηκωθηκε να φαει και μας εστειλε τις ευχες του μ απαντησε κι επειτα κατσαμε κι εμεις να φαμε. Χριστος Ανεστη ελεγαν στην τηλεοραση κι εγω σκεφτομουνα σαν ημουνα μικρος που μου λεγε η γιαγια μου "Αυτος ο αστεγος μπορει και να 'ναι ο Χριστος..." Α ρε γιαγια...

Αυτο θυμαμαι πιο πολυ απο το φετινο το Πασχα.

Η πεταμενη πολυθρονα

Εδω και πολλες ημερες μια πολυθρονα υπηρχε παρατημενη στη γωνια πανω στο πεζοδρομιο. Κανεις δεν την επαιρνε, κανεις δεν ενοχλουνταν.

Κανα δυο αδεσποτα σκυλια εβλεπα το πρωι να ναι πανω της ανεβασμενα και να χουζουρευουν την ωρα που τη χτυπαγε ο ηλιος. Ηταν μια πολυθρονα παλια και βρωμικη και σε πολλα σημεια ηταν σκισμενη αλλα ηταν πολυχρωμη και εμπριμε. Το ενα της ποδι ηταν σπασμενο κι εγερνε απ τη μια, αλλα το βαρος των αδεσποτων ηταν ως φαινεται μικρο και δεν ενοχλουνταν. Καθε μερα το ιδιο σκηνικο εβλεπε κανεις σαν περναγε απο κεινη τη γωνια.
Λιγο πιο περα ητανε το σουβλατζιδικο του Βαγγελη. Προνομιουχα πολυθρονα το λοιπον. Σιγουρα καποιες στιγμες τ αδεσποτα θα τσιμπαγαν και κανα μεζεδακι απο διπλα. Φαι , ξαπλες και ηλιος. Τι αλλο να ζητησουν?

Χθες το πρωι ομως... ερημια.
Σαν περασα απο κει να παω για τσιγαρα κανεις δε χουζουριαζε στη ζεστη αγκαλια της. Κοιτωντας την αδεια πολυθρονα βγηκε ο γειτονας με τα κατεψυγμενα και με ρωτησε: "Καλημερα γειτονα, τι κοιτας? Την πολυθρονα?"
Οχι οχι του απαντησα. Μονο που εκει..
Φυγανε τα σκυλια, με διεκοψε πριν προλαβω να του εξηγησω!
"Καθε νυχτα ερχοτανε ο Σταματης, ξερεις, ο παλαβος κι εστεινε καβγα με τα βρωμοσκυλα ποιος θα την παρει. Μεγαλος σαματας. Και τι δε του'παμε του τρελαρα. Αστα ρε Σταματη , θα παθεις καμμια ζημια, αστα και μην τα αγριευεις, τιποτα αυτος. Ο τρελλαρας εκει, το βιολι του.
Τα παιρνε στις φωνες, γαυγιζαν αυτα , στο τελος τα βρισκανε ομως.
Τη νυχτα κοβαν βολτες τα σκυλια στη γειτονια, τη ξαπλαρε κι ο Σταματης καλος ξεδιαλεγμενος κι εκει την εβγαζε τη νυχτα. Με το πρωτο χαραμα, λες και ειχανε εγγλεζικο ραντεβου, σηκωνονταν κι εφευγε και τα σκυλια επαιρναν τη θεση του. Ειχαμε συνηθισει μ αυτη την κατασταση που λες και δε διναμε αλλη σημασια. Αυτα μεχρι ψες το βραδι..

Αργα θα τανε γυρω στις δυο παρα, ακουσαμε ειν η αληθεια κατι γαυγισματα, κατι φωνες, μια αναστατωση μεγαλη. Σε μια στιγμη ειπα στην κυρα να σηκωθω. Εριξα κατι πανω μου εβαλα τις παντοφλες που λες και σηκωθηκα. Τραβηξα την κουρτινα κι εριξα μια ματια εξω απ το παραθυρο, ομως δεν προσεξα τιποτα το ανησυχητικο. Η γειτονια κοιμοτανε βαθια, τα πατζουρια απεναντι ολα θεοκλειστα. Ο σαματας ξαφνικα ειχε σταματησει. Ε, ειπα και γω δεν παει στο διαολο, χανω και τον υπνο μου.. κι επεσα ξανα.

Το πρωι ξυπνησα κατα τις εννιαμιση που ταν και Κυριακη και δεν ειχα δουλεια και κατεβηκα κατω για τσιγαρα. Ο Βαγγελης ειχε ανοιξει απο νωρις και καθαριζε το μαγαζι. Πεντε εξι γειτονες ειχανε στησει πηγαδακι και μιλαγανε κανοντας κινησεις με τα χερια δειχνοντας κατα τη γωνια. Εριξα μια ματια προς τα κει, τιποτα. Μονο μια γειτονισσα ξεπλενε το δρομο..

Τι εγινε ρε παιδια τους ειπα και γυρισαν ολοι προς το μερος μου.
-Ρε Τασο, δεν πηρες τιποτα χαμπαρι, με ρωτησαν.
-Οχι, τι εγινε, τους ρωτησα κι εγω.
-Ο Σταματης, ο τρελαρας ντε, σκοτωθηκε με τα σκυλια το βραδυ. Τον πεθαναν στις δαγκωνιες. Λενε πως τον πηρανε χαραματα στο κρατικο αλλα μαλλον.. δεν τα καταφερε ο παλαβιαρης..
-Καλα πως γιατι, τους ρωτησα αλλα απαντηση δε μου δωσε κανεις, μοναχα σηκωσαν τους ωμους.. Ενας μονο ειπε "Κριμα ρε γαμωτο, δε προλαβε κανεις να βοηθησει.."
Το φουκαρα το Σταματη.., ειπαν τοτε ολοι μαζι χαμηλοφωνα.

Η γειτονισσα ξεπλενε ακομη τα αιματα στη γωνια.
Σε λιγο εφτασε ενα φορτηγακι του δημου και δυο αντρες φορτωσαν την πολυθρονα κι εφυγαν. Το πεζοδρομιο στη γωνια καθαρισε.
Μεσα σε λιγη ωρα τιποτα δε θυμιζε τι ειχε πριν λιγο συμβει. Σαν να μην ειχε συμβει τιποτα. Ολοι πηγαν στις δουλειες τους. Ο Βαγγελης συνεχιζε να καθαριζει το σουβλατζιδικο. Οι γειτονες εφυγαν, αλλοι στο καφενειο πιο περα, αλλοι στο προπατζιδικο της γειτονιας."

Ετσι μου τα περιεγραψε ο κυρΤασος τα νεα, μα σαν με προσεξε για λιγη ωρα αμιλητο με χαιρετησε και πηγε στη δουλεια του.

Εμεινα λιγο εκει, αναψα τσιγαρο και τραβηξα μια τζουρα βαθια. Γυρισα το βλεμμα μου ψηλα. Στα συννεφα κανεις, οπως παντα. Ημουνα σιγουρος. Ο ηλιος μονο δυνατος φωτιζε τον κοσμο. Ολα ζεστα, ομορφα και ησυχα. Λες και δεν ειχε συμβει τιποτα απολυτως το προηγουμενο βραδι. Ολα συνεχιζαν οπως πριν.
Χθες ηταν μια ομορφη μερα. Ομορφη και ησυχη. Κανεις τρελαρας δεν υπηρχε να την αναστατωσει. Το ιδιο και σημερα.
.

Το σπιτι στο βαθος και οι... μπανανες

Οταν ημουνα μικρος, αρχες του '70 ο πατερας εφυγε για δουλεια στην Ολλανδια μουσικος. Εμενε σ ενα σπιτι που το ειχε μια κυρια που την ελεγαν Ντιτ. Ηταν ενα διοροφο σπιτι με αρκετα δωματια. Ενα απ αυτα ηταν αυτο που νοικιαζε ο πατερας μαζι με τον φιλο του μπουζουξη.

Η δουλεια πηγαινε καλα και αποφασισαν να μεινουν εκει παραπανω απο το αρχικο διαστημα της μιας σαιζον που ειχαν υπολογισει. Πηραν αυτη την αποφαση μια που τα λεφτα ηταν καλα και μεσα σε λιγο καιρο οι δυο φιλοι ειχαν φερει εκει και τις οικογενειες τους.Ο φιλος του πατερα νοικιασε τοτε το διαμερισματακι του πανω οροφου κι ο πατερας του ισογειου.Δε θυμαμαι ποσο καιρο μου πηρε εμενα να προσαρμοστω σα μικρο παιδακι στη νεα κατασταση (αγνωστη χωρα, αγνωστη γλωσσα, ολα αγνωστα..) αλλα θυμαμαι το εξης.

Το σπιτι στο πισω μερος του ειχε ενα οικοπεδο-αυλη αρκετα μεγαλο με γρασιδι και αρκετα δεντρα. Στο βαθος της αυλης στεκοταν ενα αλλο κτιριο,σκουρο γκριζο, παλιο. Το μερος της αυλης κοντα στο σπιτι μας και μεχρι το συρματοπλεγμα που χωριζε την αυλη στη μεση, ηταν αρκετα ομορφο και περιποιημενο. Ειχε ομορφο γρασιδι, φροντισμενα δεντρα και καποια πολυχρωμα λουλουδια (η κυρια Ντιτ ηταν μαλλον καλη νοικοκυρα). Οσο προχωρουσε ομως η αυλη προς το βαθος, το γρασιδι σκουρενε, τα δεντρα ηταν γυμνα αφροντιστα και γερικα, ενω λουλουδια δεν υπηρχαν καθολου. Θυμαμαι σαν τωρα οτι η μεγαλυτερη μου εντυπωση για εκεινη την αυλη ηταν πως οτι ουρανο κι αν ειχε η μερα, η πλευρα μας ηταν παντα φωτεινη ενω οσο πηγαινε το βλεμμα προς το βαθος κατα πολυ παραξενο τροπο γινοταν ολο και σκοτεινοτερα..

Θυμαμαι ειχαμε μεγαλη περιεργεια με τον αδερφο μου για κεινο το ερηπωμενο κτιριο. Ναι σιγουρα, δεν εμενε απο πολυ καιρο κανεις σ αυτο. Μερικες φορες πλησιαζαμε αργα αργα κι επιφυλακτικα περνωντας προς τα 'κει μεσα απο μια τρυπα στο συρματοπλεγμα και προσπαθουσαμε να κοιταξουμε μεσα. Μπορουσε κανεις να διακρινει αραχνες, σπασμενα κομματια απο παραθυροφυλλα και πορτες μαλλον, πεσμενα στο πατωμα. Μεσα ηταν πολυ σκοτεινα. Περιεργοι θορυβοι ακουγονταν καπου καπου απ τα σωθικα του. Το πατωμα του φαινονταν κατεστραμμενο και ολο νομιζαμε πως καποια μικρα παραξενα πλασματα κυκλοφορουσαν πανω του. Καθε φορα που ενω ημασταν σκυμμενοι κρατωντας την αναπνοη μας και προσπαθουσαμε να κοιταξουμε καλυτερα ξαφνικα ακουγονταν κατι μυστηριο, πεταγομασταν κι οι δυο λες και μας ειχε χτυπησει ηλεκτρικο ρευμα και ουρλιαζοντας απ το φοβο τρεχαμε πισω στο σπιτι χτυπωντας πισω μας την πορτα και χωνωμασταν τουλαχιστον για δεκα λεπτα κατω απ το κρεββατι. Ηταν η πιο ασφαλης κρυψωνα μας κατω απ το κρεββατι. Καθομασταν εκει για λιγο ακουνητοι και μετα αρχιζαμε ψιθυριστα στην αρχη, κανονικα επειτα, να συζηταμε για τη νεα μας περιπετεια. Η μητερα ειχε συνηθισει με τα καμωματα μας και μετα απο τις πρωτες φορες, γι αυτο η ισως και για καποιο αλλο λογο δε μας εκανε καμμια παρατηρηση πια.

Η Ολλανδια ηταν και ειναι μια ομορφη χωρα. Εμεις ομως δεν τη συνηθισαμε ποτε. Δεν το λεγαμε αλλα μεταξυ μας ολοι το ενιωθαν πως ποτε δε μπορεσε να μας γινει..αυτο που λεμε πατριδα. Ζησαμε εκει κοντα δυο χρονια. Ο μπαμπας συνεχιζε να βγαζει καλα λεφτα. Η μαμα ειχε ψωνισει πολλα πανεμορφα πραγματα απο εκει για το σπιτι, για εμας, για ολους. Πισω στην Αθηνα τα πραγμματα εξακολουθουσαν για τους φτωχους ανθρωπους να ειναι πολυ δυσκολα οπως ελεγαν συνεχεια οι γονεις. Ομως μια μερα ο μπαμπας ειπε "λοιπον, τελος, γυριζουμε σπιτι..."Η κυρια Ντιτ δακρυσε -ειπε η μητερα- οταν φυγαμε αλλα μας ευχηθηκε.. "να πανε ολα καλα να μη χρειαστει να ξαναγυρισετε" .

Επιστρεψαμε θυμαμαι κι ειμασταν τον πρωτο καιρο στη γειτονια και στο σχολειο οι πιο καλοντυμενοι. Ειχαμε ρουχα, παιχνιδια και σχολικα που ουτε καν υπηρχαν εδω στην Ελλαδα. Ειχαμε κανει μεγαλη εντυπωση σε ολους θυμαμαι με ολα αυτα τα καλουδια που βασταγαμε. Θυμαμαι ακομα και τις μπανανες -τις μεγαλες- που ειχαμε φερει μαζι μας. Εδω τοτε υπηρχαν μονο εκεινες οι πολυ μικρες της Κρητης. Οι αλλες οι μεγαλες, του εξωτερικου, ηταν εκεινα τα χρονια απαγορευμενη η εισαγωγη τους. Την πρωτη κιολας μερα της επιστροφης μας, ολοι μας οι φιλοι στη γειτονια εφαγαν μπανανες μαζι μας μεχρι σκασμου.

Πολυ καιρο αργοτερα βεβαια αποφασισα πως τελικα οι δικες μας , οι μικρες απο την Κρητη ηταν.. πιο νοστιμες. Ακομα μεχρι σημερα, 30 τοσα χρονια μετα, οποτε βρισκω μπανανες ελληνικες αυτες αγοραζω. Αυτες τις ατσουμπαλες, τις μικρες, τις...δικες μας!
.
.