Τις καλες μερες, πρωινα η απογευματα, σ αυτο το σκαλοπατι της αυλης που βγαζει στο δρομο, εδω την εβγαζαν παππους και γιαγια μαζευοντας στις πλατες τους λιγη.. ζεστα.
Ζεστα απ τον ηλιο που 'καιγε, απ τους γειτονους που περνουσαν κι ανταλλαζαν τα νεα τους, απ την ξαφνικη επισκεψη των εγγονιων.
Κι αφου μαζευαν λιγη πνοη ακομα, τα μαζευαν για μεσα στο φτωχικο, για τα χθεσινα φασολακια στην κατσαρολα που περιμεναν, για τη σομπα που ηταν ωρα ν αναψει που τα ντουβαρια απο την υγρασια δεν ελεγαν να ζεστανουν ποτε , για το χαπι το επομενο που ηταν η ωρα του ακριβως, για τις ειδησεις που εδειχναν παντα τους "μπας κεραταδες" να τα κανουν μονιμως μανταρα.
Και τα χρονια περασαν και τωρα στο σκαλοπατι αυτο καθονται πια οι γονεις. Ιδια κι απαραλλαχτα καθε που βγαζει ηλιο..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου