Μανωλης Γλεζος - Μικης Θεοδωρακης.
Λογω δουλειας, ειχα την τιμη να συναντηθω και με τους δυο δια ζωσης. Προσφατα λεω, οχι χρονια πριν. Και με τους δυο δηλαδη σε μεγαλη ηλικια. Τον εναν με το μπαστουνι και την τραγιασκα στο κεφαλι, τον αλλον μεχρι και σε αμαξιδιο πια.
Ε λοιπον, ισως το χω ξαναπει. Αυτο που γινοταν παντα κατα την εισοδο των ανδρων αυτων στην αιθουσα, δε γινοταν ουτε για εν ενεργεια ΠτΔ, ουτε για κανεναν. Ολη μα ολη η αιθουσα να χειροκροτα για ωρα ορθια!
Και επισης, δεν μου φευγει με τιποτα απ το μυαλο, η αυρα που σκορπαγε στο περασμα τους. Ανατριχιλα. Ενιωθες τον ορισμο του λεβεντη ανθρωπου. Τι εννοουμε οταν προφερουμε τη λεξη παληκαρι; ε αυτο ακριβως ζουσες στο περασμα τους. Και σου μοιαζε περα απ τον Θεοδωρακη και ο Γλεζος το ιδιο δυο μετρα ψηλος. Σωστα θηρια που λεμε.
Τωρα ο Μανωλης Γλεζος εφυγε και εχασε η χωρα σε μποι.
Ομως το παρηγορο που παραμενει ειναι πως, στην ιστορια της η χωρα αυτη, οσο μποι χανει, αλλο τοσο ριχνει καθε τοσο. Ευτυχως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου