3/1/09

Νοιαζεται κανεις;

Ψηλος, αγερωχος, μ'αριστοκρατικη κορμοστασια. Ευθυτενης, παρ'ολη τη ανεπαισθητη καμπουρα στην πλατη απο το βαρος που εμφανεστατα κουβαλουσε σαν μελαγχολικος κουρος...
Πατημενα τα ογδοντα. Αξιοπρεπης, σοβαρος και μονος. Το νιωθες απο μακρυα σαν τον αντικρυζες. Λευκα μαλλια, ματια εξυπνα, μικρα και θλιμμενα. Βλεμμα χαμμενο σε βαλτους κουρασης και αγωνιας. Μετωπο γεματο ρυτιδες, που σα να μην υπηρχαν λιγο καιρο πριν, εμφανιστηκαν με μιας να το χαραξουν μια για παντα γι αγνωστο λογο και αιτια. Κοστουμι γκρι παλιο μα ακριβο να μοιαζει, καλοσιδερωμενο, καθαρο. Αναμεσα στο σταυροποδι του, χωμμενο ενα μπαστουνι, στηριγμα για τις δυσκολες στιγμες.
-Κι εσεις εδω...; μου απευθυνεται σαν για καποιο απροσδιοριστο λογο να με ξεχωρισε απ΄τους αλλους.
-Καλησπερα...του απαντω.
Κουναει το κεφαλι συγκαταβατικα και κουρασμενα και με ρωταει.
-Τωρα ηρθατε;
Του γνεφω καταφατικα.
-Κι εσεις; Ποιον εχετε;
-Τρεις μηνες τωρα μου λεει και ξεφυσαει... Ενα στο Ερρικος Ντυναν και δυο εδω στο Αττικο. Καθε μερα τα ιδια. Στις εξι λεει το επισκεπτηριο στις εξιμησι επτα μας ανοιγουν. Καθε μερα και κατι εκτακτο συμβαινει σου λεει...Νοσοκομειο να σου πετυχει...
Σουφρωνοντας ελαφρα τα χειλη του, κουναει αργα το κεφαλι μπρος πισω σ ενδειξη απογοητευσης και συνεχιζει.
-Τι τα θες...κανεις δε νοιαζεται... Γιατροι σου λεει ο αλλος... Μια περιουσια μου φαγανε στο αλλο κι επειτα μας πεταξαν εδω... Δυο μηνες απο λοιμωξη σε λοιμωξη η φουκαριαρα...
-Εχει επαφη, πως ειναι, σας μιλαει;
-Και που εχει; Μολις με βλεπει καθε φορα δακρυζει... Δυο φορες τη μερα που μ αφηνουν να τη δω, δακρυζει... Τι να μου πει, τι να της πω...Παραμονη πρωτοχρονιας αποψε...
Μου κοπηκε η ανασα. Ενα δακρυ κυλησε μεσα μου και προσπαθωντας να το κρυψω ψελλισα:
-Κουραγιο, θα περασει...
Κουνησε ξανα το κεφαλι του απελπισμενα.
-Οποιος μπει εδω δε ξαναβγαινει. Τρεις βγαλανε την τελευταια βδομαδα απο δω μεσα. Εντατικη σου λεει ο αλλος. Κι οι λιγοι που τη γλυτωνουν ενα στατιστικο νουμερο ειναι ελαχιστο. Ερχομαι για το πρωινο επισκεπτηριο στις δωδεκα και μενω και για το απογευματινο τωρα. Μενω και μακρυα...Που να παω...Να εκει κατω στη καφετερια καθομαι να τη βγαλω οπως οπως μεχρι τις επτα. Με τσακισαν τα κοκκαλα μου. Και πως αντεχω... Μα βλεπεις δεν εχει αλλο απο μενα να περιμενει...Ειναι καλη γυναικα...Πολυ καλη...Τ αξιζει αυτα και αλλα τοσα. Μ αγαπησε πολυ. Πενηντα χρονια συμπληρωνουμε μαζι τον αλλο μηνα...Θα προλαβει...;
Ξανακουναει το κεφαλι του απελπισμενα...
-Χθες ζητησε λιγο καφε...Της ελειψε η γευση του τοσο καιρο...Μ αφησαν και της πηγα. Ζεστο, χωρις καιμακι. (Ξανακουναει το κεφαλι).Το βγαλε στη πρωτη ρουφηξια. Πως να πιει η γυναικα...;Ισα που το μυρισε και γευτηκε η γλωσσα... Δε βαριεσαι...Αμα φτασεις ως εδω επιστροφη δεν εχει...
-Δεν εχετε αλλη οικογενεια; Φαγατε τιποτα; ρωτησα σαν ηλιθιος.
Ουτε μου απαντησε. Κουραστηκε πια. Ανοιξε κι η πορτα. Φορεσαμε ολοι τις ποδιες, τα γαντια, τις μασκες και μπηκαμε στους δικους μας. Λιγο μετα δακρυσμενοι ολοι αποχωρουσαν. Αυτος πουθενα.
-Καθε φορα τελευταιος φευγει -μου λεει καποιος-μην ανησυχεις...
Κοντοσταθηκα. Για μια στιγμη ηθελα να του πω:
Που θα πατε τετοια μερα...μηπως θα θελατε...; Μα δε βρηκα το θαρρος. Ετσι ημουν παντα...δειλος. Δειλος και φοβισμενος...Ακομα και στον πονο τον δικο μου φοβηθηκα ν απλωσω το χερι. Στο επιπλεον βημα σκονταψα ξανα...
Απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα τον ανθρωπο αυτο σα δικο μου τον ειχα νιωσει,κι ομως...
Τι εχουμε παθει πια; Πως τα σκατωσαμε τοσο πολυ στη ζωη μας...;
Πηρα απ'το μπρατσο τον σμπαραλιασμενο απο τον πονο πεθερο μου και τη γυναικα μου και φυγαμε. Στο σπιτι περιμεναν τα παιδια ν'αλλαξουμε τον χρονο...

6 σχόλια:

Newton είπε...

Το κράτος που θα έπρεπε να νοιαστεί πάντως σίγουρα μας έχει γραμμένους. Μαθήματα αγάπης δίνει ο παππούς. Μακάρι να έχουμε όλοι κάποιον να μας συμπαραστέκεται έτσι στα δύσκολα.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Τί να πω;
Ο καθένας μας σηκώνει μόνος του το σταυρό του όταν τύχει.
Αυτό συνέβη με τη μητέρα μου (και να σκεφτείς πως είχε πολλές αδελφές), την πεθερά μου και εξακολουθεί να συμβαίνει καθημερινά...

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ!
Να είστε γεροί και να αλληλοστηρίζεστε.
Είναι πράγματα πέραν των δικών μας αποφάσεων και θελήσεων....

Για το Νέο Χρόνο εύχομαι ΥΓΕΙΑ,ΧΑΡΑ, ΑΓΑΠΗ, ΓΑΛΗΝΗ και προπάντων ΧΑΜΟΓΕΛΟ.
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΧΡΟΝΙΑ!


Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Spy είπε...

Tο έχει η μοίρα μου κάθε φορά που έρχομαι και σας διαβάζω, να συγκινούμαι τουλάχιστον...
Καλή δύναμη σας εύχομαι φίλε μου, και μακάρι αυτή χρονιά να είναι έστω και κατ' ελάχιστον καλύτερη από την προηγούμενη...

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Πέρασα για ευχές. Που...ευχή να τις δούμε έστω και στο ελάχιστον να αποκτάνε σάρκα και οστά.

Συγκινητική η ιστορία. Δε νομίζω πως είσαι ο μόνος που δεν κάνεις τη σκέψη πράξη. Δεν είναι και πάντα εύκολο, άλλωστε. Όμως, να, γι'αυτό αξίζει. Επειδή δεν είναι εύκολο. Ας το καταφέρουμε αυτό φέτος. Έστω. Κάποιες φορές.

akrat είπε...

καλημέρα....
καλή χρονιά...
συνηπογράφω σε όλα...

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΕΡΙΚΟΙ ΚΟΥΒΑΛΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ.ΕΧΙΕΣ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΚΙΟ ΑΛΛΑ...