9/5/17

Μιχαλη μας

Τον πολυ τελευταιο καιρο αν και ζουσε στην αγκαλια, τις φροντιδες και την αγαπη παιδιων και εγγονιων δεν ηταν καλα. Ο ανθρωπος χαρα, ο ανθρωπος οπου γλεντι και χορος, ο εξω καρδια ανθρωπος, ο ανθρωπος γαρυφαλλο στ αυτι, καθηλωμενος σ ενα κρεββατι χωρις να μπορει να βγαινει τις βολτες του, να βρισκει τα φιλαρακια του, να ψωνιζει στις λαικες δεκα δεκα τα καρπουζια για το σπιτι..
Χωρις να μπορει να πινει, να γλεντα, να τραγουδαει. Να χαριζει απλοχερα γυρω του πειραγματα και γελια.. Και τωρα να μην μπορει αλλο να προσφερει και να υποφερει.. Κουραστηκε πια. Με καρκινους καρδιες κλπ κρατηθηκε ορθιος πολλα χρονια. Παληκαρι διψασμενο για ζωη. Ομως πλεον, δεν το ηθελε αλλο ετσι. Του 'λειπε πια πολυ και η Δημητρα του. Πληρης αποφασισε να παει αλλου να κανει τις "τανζανιες" του.
Σε κατι τετοιες περιπτωσεις ανθρωπων, τοσο καλων και αγαπημενων ειναι που ευχομαι να υπαρχει το "αλλου".. Ευχομαι τωρα να εχουν βρεθει με τη γιαγια Δημητρα, τη γυναικουλα του και να ναι ηδη ο ενας στην αγκαλια του αλλου. Να ξερουν αυτα που εμεις δε γνωριζουμε για το "μετα" και να χαμογελανε. Εμεις να σκαμε απο λυπη αλλα εκεινοι να χαμογελουν αφου θα ξερουν οτι καποτε ολοι ξανασμιγουν. Και τοτε θα χει ερθει παλι η ωρα του μεγαλου γλεντιου. Η ωρα η δικια του. Η ωρα του τοσο ιδιαιτερου ζειμπεικου του που τοση χαρα εξεπεμπε γυρω του οπως εκανε και ολη η παρουσια του σε τουτη τη ζωη.
Τωρα ομως εδω, να ξερεις, θα μας λειψεις μεγαλε..

Καλο ταξιδι πατερα-παππουκα μας Μιχαλη. Καλο ταξιδι καλε μας ανθρωπε. Καλο ανταμωμα με τη Δημητρα σου. Θα σε θυμομαστε παντα.

ΕΙΣ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΝΤΑΔΑ 2016

6/5/17

''Μεταξωτοί'' άνθρωποι

''Μεταξωτοί'' άνθρωποι

Μεταξωτοί άνθρωποι,άνθρωπος, άτομο, ανθρωπιά, κοινωνία,ευγένεια
''Μεταξωτοί'' άνθρωποι.
Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: ''Μεταξωτοί άνθρωποι''. Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι...

Μού ’μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας.

Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς». Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι’ αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων...

Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό... Φερ’ ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και – τό ’χω παρατηρήσει – έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία...

Κάποτε βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ο,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα. Κι από τότε, ό,τι κι αν λένε για τον Γιώργο Νταλάρα – αυτός ήταν ο «επώνυμος» – εγώ τ’ ακούω βερεσέ...

Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως – η κυρίως – στο σαβουάρ βίβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι. Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του... Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν – στη σειρά μιας καντίνας η στην ιεραρχία – χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους. Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει. Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι.

Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου – και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα...

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται... Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά... Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί... Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων…

Πηγή: Γιάννης Τριάντης στο περιοδικό «Επίκαιρα» 25/11/2010, antifono.gr

21/1/17

Για καφεδακι?

Δεν υπαρχει ομορφοτερο συναισθημα για μπαμπα οταν η κορη/γιος (που ζει με τη μαμα) εκεινη/ος του τηλεφωνει και του λεει, πατερουλη θα ερθεις να με παρεις να παμε για καφεδακι? <3


Η αποχαιρετιστηρια ομιλια του Μπαρακ Ομπαμα. Παρακαταθηκη για την Δημοκρατια.

"Η αλλαγη γινεται μονο οταν οι απλοι ανθρωποι συμμετεχουν, δραστηριοποιουνται και συνασπιζονται για να την απαιτησουν".
"Ε΅ξαιρετικους μας κανει η ικανοτητα μας να αλλαζουμε, να προοδευουμε και να κανουμε τη ζωη καλυτερη για κεινους που ακολουθουν."
"Ειμαστε περηφανοι για την πεποιθηση μας πως, μεσω της δημοκρατιας μπορουμε να σχηματισουμε μια πιο τελεια ενωση. Τι ριζοσπαστικη ιδεα!"
"Αν δεν επενδυσουμε στα παιδια των μεταναστων επειδη δεν μοιαζουν με εμας, θα μειωσουμε τις προοπτικες των δικων μας παιδιων.."