27/8/16

2310

Ύψος 2310
χιονισμένη κορυφή απάτητη μόλις που κατακτήθηκε
 το οξυγόνο τόσο λιγοστό
διαδρομή 6χ365
χιονοστιβάδα που τελευταία στιγμή δεν εξερράγη το στήθος
άθλος
πόσο με φόβιζε εκείνη η ομίχλη λίγο πριν
μη σ' έχανα
ο ορίζοντας απέραντος τώρα
αγνάντι παγωμένο, αμέτρητο, απροσδιόριστο, άγνωστο  
ξημέρωμα
 6μέρωμα 
μόνος και μαζί περνά η ώρα



Αποστασιοποιήσεις

Ποιός το 'χει ξαναδεί μολύβι ν' αντιστέκεται,
ν' αρνείται, 
ν' αντιμιλά σε κάθε λέξη, 
τι λέω, σε κάθε γράμμα πιο σωστά να πω

Κάθε μου ένα αγαπώ να μου το μουτζουρώνει
κι ύστερα, 
κι ύστερα να δικαιολογείται πως, 
πως απ' το δάκρυ πνίγηκε και γίνηκε η μουτζούρα.

Η τ' άλλο, 
τ' άλλο που συμπληρώνει, 
πως να με προφυλάξει τάχα προσπαθούσε από το μάταιο, 
ας γελάσω..

Μα ποιος του έδωσε επιτέλους το δικαίωμα, 
ο εγωισμός, ο φόβος ή το γραμμένο τ' αύριο;
Κι εν πάση περιπτώσει, δικαιωμά μου βρε αδερφέ, 
για χρόνια τώρα με λάθη να σου γράφω