14ο Αντιρατσιστικο Φεστιβαλ. Πανω απο 25000 ανθρωποι διατρανωσαν: Το μελλον μας χωραει ολους!

Οτι ωραιοτερο κι οτι πιο ελπιδοφορο ειδα κι εζησα τον τελευταιο καιρο απο την ελληνικη κοινωνια μας ηταν αυτη η συγκεντρωση. Οτι πιο ομορφο και δημοκρατικο στοιχειο της υπαρχει, ηταν εκει. 25000 Ανθρωποι, δημοκρατες, με ψηλα το κεφαλι, νεοι και νεες ατιθασοι κι ωραιοι, οι πιο ανοιχτες συνειδησεις, τα πιο καθαρα βλεμματα, οι πιο μεγαλες καρδιες του τοπου μας ηταν ολοι εκει. Αυτη η αμετανοητη αριστερα της Ελλαδας που περα απο κομματα και πολιτικες συνιστωσες δε συμβιβαζεται και δεν υποκυπτει, ηταν εκει.
Απο που λοιπον αλλου να περιμενει κανεις ενα καλυτερο αυριο, παρα απ αυτο το κομματι της Ελλαδας?Σε τετοιους κρισιμους καιρους επελασης του συντηρητισμου, της ανασφαλειας και της ξενοφοβιας η απαντηση ηταν εκει. Το δηλητηριο υπαρχει αλλα και το αντιδοτο το ιδιο. Ηταν εκει και το κρατουσαν επι τρεις μερες στα χερια τους δεκαδες χιλιαδες "γιατροι".

Χωρις λογια...

Ηταν η στοργικη αγκαλια του αδρεφου προς τον αδερφο. Ηταν το χαδι στη πλατη του φιλου στο φιλο. Ηταν η δυνατη χειραψια μεταξυ αγνωστων συναγωνιστων. Ηταν η μεγαλειωδης διαδηλωση των πολλων εναντια στην εκμεταλλευση των λιγων. Ηταν τα χαμογελα ανθρωπων καθε εθνικοτητας που κατω απ το ιδιο φως της αγαπης και της αλληλεγγυης ηταν το ιδιο Ενα αστραφτερο χαμογελο της ζωης , της χαρας, της συνυπαρξης, της ισοτητας , της δημιουργιας.
Ηταν το γαργαρο γελιο των μικρων παιδιων απο καθε μερια του κοσμου, που σ εκανε να νοιωσεις ποσο λιγο δικο σου και ποσο πολυ δικο τους ειναι το μελλον αυτου του πλανητη και ταυτοχρονα σου μαθαινε ποσο ανοητη ειναι καθε σου επιφυλαξη σχετικα με το ποσο εφικτο ειναι να ζουν οι ανθρωποι ειρηνικα κι αδελφωμενα τις ουτως η αλλως πεπερασμενες ζωες τους.

Κι αυτος ο κοσμος ειναι πολυχρωμος, δεν ειναι ασπρομαυρος. Το φως ειναι πολυχρωμο. Δε μπορεις λοιπον να κλεινεις τα ματια στο φως. Δε ειναι στη φυση του ανθρωπου να ζει στο σκοταδι. Ποσο μαλλον να του αρεσει. Δε μπορει κανεις να ζει στο σκοταδι. Στο σκοταδι δε βλεπεις, εισαι τυφλος. Εισαι μονος, εισαι αδυναμος. Στο σκοταδι αγριευεις. Στο σκοταδι ζουν τα πιο μαυρα ενστικτα. Στο σκοταδι δεν υπαρχει μελλον, μονο παγωνια και τρομος. Οι πιο εφιαλτικοι μελλοντες μας ειναι γραμμενοι εκει οπου δεν υπαρχει χρωμα, εκει οπου δεν υπαρχει φως.Το Ανοιχτο Σχολειο Μεταναστων Πειραια ηταν φυσικα εκει!

Ομως αυτο το τριημερο στου Ρεντη τα χρωματα ηταν αμετρητα και το φως αναστασιμο.
Και φωτισε παρα πολλα χιλιομετρα μακρυα. Ενας γιγαντιος φαρος ελπιδας φωτισε την Αθηνα απ ακρη σ' ακρη κι εστειλε στους εκατονταδες χιλιαδες μεταναστες-προσφυγες της ενα χαρμοσυνο μηνυμα. Το μηνυμα πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ !
Πως θ' αγωνιστουμε διπλα τους για να βρουν κοντα μας ενα ποτηρι γαλα, λιγο ψωμι και ενα χαρτινο καραβακι για τα επομενα ονειρα τους.

Γευσεις υπεροχες απ ολο τον κοσμο!

Κι αυτοι αληθινα συγκινημενοι σφιχτηκαν στην αγκαλια μας, δακρυσαν στον ωμο μας και μας χαρισαν το μεγαλυτερο χαμογελο της καρδιας τους. Το χαμογελο της αποφασης να μην το βαλουν κατω. Της αποφασης να συνεχισουν να αγωνιζονται μαζι μας για τις οικογενειες ολων μας, για τα παιδια ολων μας για ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ που τελικα ναι, ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ ΟΛΟΥΣ!

Doretta Carter εν δρασει...

(Ξεπέρασαν τους 25.000, σύμφωνα με τους διοργανωτές, οι Αθηναίοι και οι μετανάστες που συμμετείχαν στο 14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, το οποίο φέτος διοργανώθηκε στην περιοχή του Ρέντη, σε ελάχιστη απόσταση από το Τμήμα Αλλοδαπών. Μέσα στη βιομηχανική περιοχή, Ελληνες και μετανάστες τραγούδησαν και χόρεψαν μαζί, με μουσική από κάθε γωνιά της Γης. Υποστηρίζοντας πως «μαζί πρέπει να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας».

Μεγαλύτερη από κάθε άλλη χρονιά ήταν φέτος η παρουσία των μεταναστών στο τριήμερο αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Οι ίδιοι (μέλη μεταναστευτικών κοινοτήτων) μίλησαν για την ανάγκη να οργανωθούν για ν' αντιμετωπίσουν το αρνητικό κλίμα που διαμορφώθηκε με τα νέα μέτρα της κυβέρνησης και την αύξηση κρουσμάτων ρατσισμού. Επίσης, πολυάριθμη ήταν και η παρουσία της νεολαίας, που δεν αρκέστηκε μόνο να παρακολουθεί τις συναυλίες αλλά εκδήλωσε ενδιαφέρον για συμμετοχή σε οργανώσεις αλληλεγγύης. Συγκριτικά με προηγούμενα φεστιβάλ, μεγαλύτερη ήταν επίσης η συμμετοχή στις συζητήσεις, αν και ήταν πολλές κι έγιναν παράλληλα.

Περισσότερες από 300 οργανώσεις έστησαν περίπτερα στο Πάρκο Ειρήνης. Οργανώσεις περιβαλλοντικές, αντιπολεμικές, κατά της παγκοσμιοποίησης, των διακρίσεων, συνδικαλιστικοί φορείς. Ανάμεσά τους, στήθηκαν τα περίπτερα 60 οργανώσεων μεταναστών απ'όλο τον κόσμο.

Μουσικά σχήματα μεταναστών δεύτερης γενιάς ανέβαιναν κατά δεκάδες στη σκηνή. Σε άλλη εξέδρα, δεκάδες ήταν αυτοί που στάθηκαν όρθιοι παρακολουθώντας τη συζήτηση για την άνοδο της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Πιο κάτω, οι Μαροκινοί κερνούσαν τσάι με μέντα όποιον περνούσε από το περίπτερο)*.

* απο enet.

Camping for ever!

Τα περισσοτερα χρονια της ζωης μου, επελεγα διακοπες σε καμπινγκ.

Οι πρωτες μου εμπειριες σαν παιδι ηταν απο τις διακοπες που μας πηγαινε τα καλοκαιρια μετα το κλεισιμο των σχολειων ο συγχωρεμενος ο παππους μου.

Ο Mπαρμπαγιωργος ειχε ενα τρικυκλο (μεταφορες το επαγγελμα του) που του ειχε προσαρμωσει εναν μεταλλικο σκελετο πανω και γυρω απο την καροτσα και μια τεντα που το σκεπαζε. Εκει μεσα χωραγε ολη την οικογενεια 6-7 ατομα τουλαχιστον και οδηγουσε δυο-τρεις ωρες για να φτασει απο Λαρισα στο Στομιο, μια αποσταση που τ' αυτοκινητα δεν κανουν πανω απο ωρα. Φευγαμε χαραματα παντα και οταν φταναμε στον προορισμο, μας περιμενε το... εξοχικο μας. Μια αυτοσχεδια ξυλινη παραγκα που την ειχε φτιαξει ολομοναχος, την εστηνε επι τοπου και σε μια-δυο ωρες ηταν ετοιμη. Διπλα ετρεχε ενα ρυακι και η θαλασσα ηταν μολις δεκα εικοσι βηματα μακρυα. Εκει περνουσαμε σαν Ροβινσωνες 3 μηνες καθε καλοκαιρι τις διακοπες μας. Εκει μεγαλωσαμε και οι ιστοριες απο κεινες τις μερες θα θελαν ατελειωτες σελιδες χαρτιου για να εξιστορηθουν.


Το καμπινγκ λοιπον για μενα ειναι τροπος ζωης. Αλλα γενικα το καμπινγκ ειναι τροπος ζωης. Ειναι αγαπη για τη φυση. Ειναι για ανθρωπους που αγαπουν το περιβαλλον, την περιπετεια, την εξερευνηση, το νεο, το απροοπτο της ζωης.
Ειναι γι αυτους που απολαμβανουν εξισου τη σκια ενος γεροπλατανου, το κελαρυσμα του νερου στο ποταμακι, τον τρελο χορο της φλογας της φωτιας το βραδυ στην παραλια, την χορευτικη κινηση των λουλουδιων στον ανεμο, τη βουτια απ τα βραχια στα ολοδροσσα νερα της θαλασσας, αλλα και το τιναγμα του σκυλου μολις βγει απ το νερο, το γαργαρο γελιο του μικρου παιδιου, τη φαρσα του γειτονα κατασκηνωτη, το ταβλακι και τα ουζακια με τη/ο συντροφο ακομα και το ξυπνημα απ το καλυτερο ξυπνητηρι του κοσμου, τον ηλιο!

Ειναι πολλοι φιλοι που υποστηριζουν πως το καλυτερο καμπινγκ ειναι το ελευθερο. Δε θα διαφωνησουμε σ αυτο. Απλως, λογω του οτι τα χρονια περνανε, οτι ο κοσμος εξελισεται και ολοι μαθαινουμε σε λιγοτερες η περισσοτερες ανεσεις στη ζωη μας, λογω επισης του οτι πολλοι απο μας εχουμε πια δικες μας οικογενειες, για αυτο και εγω θα μιλησω για τις διακοπες στα οργανωμενα καμπινγκ.

Αξιζει να δοκιμασεις! Αν δε το' χεις κανει ποτε, σε βεβαιω πως χανεις. Οποιας ηλικιας και να' σαι δεν ειναι ποτε αργα. Μια χρονια, πηρα μαζι τους γονεις μου 65αρηδες λεμε τωρα. Στη δικη τους σκηνη για πρωτη φορα στη ζωη τους. Τα πρωτα τους λογια οταν τους το προτεινα θυμαμαι ηταν " Αντε φυγε βρε απο δω. Ακου σε σκηνη. Μα χαζος εισαι?"

Τα τελευταια τους λογια οταν επιστρεφαμε μετα απο 10 μερες ξερετε ποια ηταν? "Βρε παιδια, περασαμε πραγματικα υπεροχα. Και του χρονου ακομα καλυτερα!" Καλομαθαν βλεπετε.

Αλλα και για μωρα δυσκολο δεν ειναι.

Τα παιδια μου κανουν καμπινγκ απο "την κουνια". Ηταν δεν ηταν μονο λιγων μηνων οταν εριχναν τις πρωτες τους ξαπλες μεσα στη σκηνη! Μεσα σ ολα τα χρονια ετυχαν βεβαια και καναδυο γρατζουνιες κι ενας πυρετος απο μια ιωσουλα, και κανα-δυο τσιμπιματακια απο μελισσουλες . Ε και? Ολα περνανε. Αυτα συμβαινουν ετσι κι αλλιως οπου και να σαι. Λιγη υπευθυνοτητα και προσοχη (βουτιες, εκθεση στον ηλιο κλπ), οχι υπερβολες (μπανιο μετα απο φαγητο, σκαρφαλωμα στα δεντρα κλπ) και ολα θα ναι "ζαχαρη"!

Δε θα ξεχασω ποτε, μια φορα στη Χιλιαδου στην Ευβοια πριν χρονια( σε ελευθερο καμπινγκ εκει φυσικα αφου δεν υπηρχε αλλη εναλλακτικη ) , που μεσα σε μιση ωρα κατα τα μεσανυχτα κι ενω ο μικρος κοιμοταν στη σκηνη κι εγω με τη συζυγο ρεμβαζαμε ερωτευμενοι εναν ολοκαθαρο, γεματο χιλαδες αστερια ουρανο, μεσα σε μιση ωρα λοιπον, γυρισε ο καιρος και ξεσπασε ξαφνικα μια καταιγιδα φοβερη. Στην πλαγια πισω απο τη θεση μας, το πρωι, εβλεπες δεκαδες δεντρα κομμενα στη μεση απο τους κεραυνους που ξεσπαγαν πανω τους ολη τη νυχτα. Τα χαραματα μας βρηκαν μεσα σ ενα καφενειο -το μονο εκει κοντα- μ' ενα ποτηρι ζεστο καφε και γαλα για το παιδι στο χερι, να περιμενουμε να σταματησει η μεγαλη μπορα για να φυγουμε. Κι ομως, αυτη η κατασταση δεν εχει αφησει στη μνημη μας τιποτ' αλλο παρα γλυκυτατες αναμνησεις. Το "βαρυ" χρωμα του ουρανου τα χαραματα, η μυρωδια της βρεγμενης φυσης παντου τριγυρω, το αρωμα του πρωινου τουρκικου καφε στο καφενειο, οι συζητησεις ολο το βραδυ των κατασκηνωτων στα διπλανα τραπεζακια, το εξαισιο ουρανιο τοξο που εμφανιστηκε μολις εκοβε η βροχη το πρωι, τι να πρωτοθυμηθει κανεις...!

Τετοια βροχη μας επιασε και περυσι στο καμπινγκ στο Πηλιο. Ειχαμε καλεσει για διακοπες ενα φιλικο μας ζευγαρι με την κορη τους να δοκιμασουν για πρωτη φορα τετοιου ειδους διακοπες. Ποτε ξεσπασε η μπορα? Καλα το φανταστηκατε. Ακριβως την ωρα που εφταναν στο καμπινγκ! Αντε να στησεις σκηνη, αντε να ξεκουβαλησεις, αντε να τους τακτοποιησεις. Γκαντεμια σ ολο της το μεγαλειο! Ενταξει, οι ανθρωποι αμαθοι απο τετοιες καταστασεις τα πηραν βεβαια στο κρανιο. Τους εκατσε στραβα απ την αρχη και ως το τελος των διακοπων τους ολα τους φταιγαν. Εγω τωρα τα θυμαμαι και γελαω. Ενταξει ξερω δεν πρεπει αλλα βρε παιδια τι να γινει? Τα' χει κι αυτα η επαφη με τη φυση, τι να κανουμε?

Ειπαμε, πρεπει ν αγαπας και την περιπετεια και τ απροοπτα της.


Ναι οι διακοπες σε καμπινγκ απαιτουν να εχεις και λιγο τσαγανο. Να εισαι και αισιοδοξος. Να μη σε τρωει η μιζερια. Να μπορεις να ξεχασεις το ρολοι και το αγχος. Να μπορεις ν αφηνεσαι στις "ανωτερες δυναμεις" και αντι να μιζεριαζεις να βλεπεις μονο και παντα την καλη, την αισιοδοξη πλευρα της ζωης!

Κι αν το καλοσκεφτεις ποτε συμπεριφερεσαι ετσι στην πολη? Ποτέ? Ε, στις μικρες σου διακοπες δε θα 'ταν ωραιο να δεις κι αυτη την πλευρα του εαυτου σου? Λεω εγω τωρα...

Λοιπον,

Μια καλη σκηνη, Ειδη υγειινης, αντικουνουπικα, ηλιοπροστασια, λιγο ρουχισμο, και μερικα ακομη μικροπραγματα κι εφυγες.

Αν τωρα εχεις και οικογενεια μαζι? Ε ενταξει, θα παρεις και λιγα ακομη. Οσα χωραει το αυτοκινητο σου δηλαδη και το πορτ-παγκαζ αντε και μερικα στον ουρανο απο πανω. Χα χα, η αληθεια ειναι πως ακριβως ετσι εκστρατευουμε με την οικογενεια καθε χρονο.

Αλλα δε βαριεσαι, ολα μια ιδεα ειναι. Κι αν λειψει και κατι, δεν τρεχει μια. Ειπαμε περιπετεια, αισιοδοξια και προπαντων καλη διαθεση.

Που να πας?

Αλλο κεφαλαιο αυτο. Λοιπον, καμπινγκς υπαρχουν ως γνωστον πολλα στην Ελλαδα. Σχεδον απ ακρη σ ακρη. Η αληθεια ειναι πως τα τελευταια χρονια εχουν ανεβει και στα καμπινγκ οι τιμες. Εμεις για 2 ενηλικες με δυο παιδια σκηνη και αυτοκινητο πληρωνουμε σχεδον παντου γυρω στα 30 ευρω πλεον. Και να σκεφτει κανεις οτι στο νοτιο Πηλιο που πηγαινουμε,στουντιο με κουζινακι, ψυγειο κλπ, 2-3 ατομων μπορει να βρει κανεις απο 30 ευρω ακομα και τον Αυγουστο!

Λοιπον το αγαπημενο μας καμπινγκ εκει, λεγεται Kastri και βρισκεται στην ομωνυμη περιοχη.

Εχουμε μεινει επισης και μας αρεσε στο κοινοτικο καμπινγκ Κουρουτας στη Ηλεια, καθαρο, σχετικα οικονομικο με μεγαλη ομορφη παραλια και ωραια νερα.

Αλλο, τα καμπινγκ στη Χαλκιδικη ναι ειναι ωραια. Ειδικα τα μεγαλα στο δευτερο ποδι αν θες πολυ κοσμο νεολαια και διασκεδαση (ακριβα τα πολυ γνωστα , αρκετα εως πολυ φθηνοτερα τα λιγοτερο γνωστα) η στο τριτο ποδι για πιο ησυχια και χαλαρωση.

Πολυ καλα καμπινγκ βρηκαμε στον πανεμορφο προορισμο διακοπων τα Συββοτα (προς Ηγουμενιτσα ) πεντακαθαρα, καποια πολυ οικονομικα και διπλα σε καταπληκτικες παραλιες. Η Καραιβικη της Ελλαδας οπως λεει και ο ΕΟΤ. Μονο αρνητικο ισως, τα παγωμενα πλην ομως πεντακαθαρα γαλαζοπρασινα νερα.

Αλλο συμπαθεστατο καμπινγκ το Nicolas II στην Επιδαυρο, παντα καθαρο με φιλικο προσωπικο (ειδικα ο Μωχαμετ) και με πισινα(η τρελα των παιδιων). Μειον εδω η θαλασσα, οχι και η καλυτερη που θα διαλεγες για τις διακοπες σου.

Τελος να πω πως, καμπινγκ σε νησια πχ Σαντορινη, Μυκονο κλπ θα τα απεφευγα για πολλους λογους αλλα θα τα προτεινα για αλλους τοσους ειδικα σε νεολαιους που δεν τους απασχολει τοσο η φυση οσο η διασκεδαση τριγυρω και η νυχτερινη ζωη.


Αντε λοιπον, αποφασιστε το. Αποφασιστε το και θα με θυμηθειτε. Camping for ever!

Καταπληκτικη η χθεσινη γιορτη του "Ανοιχτου Σχολειου Μεταναστων Πειραια" !

Καταπληκτικη ηταν η γιορτη του Ανοιχτου Σχολειου Μεταναστων Πειραια χθες το βραδυ.

Πανω απο 400-500 ελληνες και αλλοδαποι φιλοι εζησαν στιγμες ανθρωπιας, ατοφιας συγκινησης και διασκεδασης. Πληθος κοσμου, εκπροσωποι τοπικης αυτοδιοικησης, πολιτικοι και δημοσιογραφοι εδωσαν το παρον και στηριξαν την επιτυχια της εκδηλωσης.

• Η ζεστη και γεματη ανθρωπια ομιλια της προεδρου του συλλογου του σχολειου Κας Κατιας Γαλοπουλου,
• η εκθεση φωτογραφιας για τα 100 χρονια απο τη γεννηση του Γ.Ριτσου,
• οπως και εκεινη απο τις δραστηριοτητες του σχολειου,
• η εκθεση με τα σκιτσα του Αλγερινου σκιτσογραφου Σαιντ,
• τα κειμενα του ποιητη Φαριαντ Φερευντουν,
• η πεντανοστιμη γωνια με τις συνταγες των μαθητων του σχολειου,
• η απονομη των βεβαιωσεων παρακολουθησης μαθηματων στους μαθητες
• το ινδο-πακιστανικο συγκροτημα "Μπατ και Ματου" και οι "Χωρις Προβα"
• μα πανω απ ολα η καταπληκτικη παρουσιαση των εργασιων (απαγγελιες, χορευτικα και θεατρικα δρωμενα) που ετοιμασαν για ολους εμας οι μαθητες του σχολειου

μοιρασαν απλοχερα χαμογελα , συγκινηση και διασκεδαση σε μια βραδια οπου με ενα τοσο υπεροχο τροπο ολοι οσοι βρεθηκαν εκει, εγιναν πραγματικα μια παρεα, μια αγκαλια, μια οικογενεια. Ολοι εγιναν ετσι κοινωνοι μιας ατμοσφαιρας συνυπαρξης, ομονοιας, αδελφοσυνης. Ταυτοχρονα ομως εγιναν και πρεσβευτες αυτης της "κοινωνιας" στελνοντας με δυναμη ηχηρο μημυμα στην τοπικη αλλα και σε ολη την ελληνικη κοινωνια.

Οχι στο Ρατσισμο, Οχι στην Ξενοφοβια!

Δεν υπαρχουν λαθραιοι ανθρωποι,

Μπορουμε να συνυπαρξουμε,

τελικα ναι, μπορουμε να ζησουμε μαζι.

Ευχαριστουμε οσους ηταν εκει και ολους οσους στηριξαν και στηριζουν το σχολειο.

Και του χρονου ακομα καλυτερα!

Εκθεση σκιτσων του Αλγερινου σκιτσογραφου Σαιντ.

Εκθεση φωτογραφιας απο τις δραστηριοτητες του σχολειου

Εκθεση φωτογραφιας(Ε.ΚΕ.ΒΙ.) για τα 100 χρονια απο τη γεννηση του Γ.Ριτσου

Συζητωντας με τον ποιητη Φαρυαντ Φερευντουν

Ακολουθωντας συγκλονισμενοι την Οδυσσεια ενος προσφυγα προς τον..."παραδεισο" της Δυσης.

Συνταγες απο τον τοπο μου.

Το προαυλιο απο νωρις γεματο

Αρχη απαγγελιων

και ολοι μαζι

Θεατρικο δρωμενο με κομμενη την ανασα

Νηστικο αρκουδι δε χορευει, αρα..?

Και τσαμικα και καλαματιανα στο προγραμμα!

"Μπατ και Ματου" πακιστανικα παραδοσιακα που ξεσηκωσαν τα πληθη!

Χορος μεχρι τελικης πτωσης!

Και για κερασακι στην τουρτα: Διπλοπενιες απο τους "Χωρις Προβα" !

Κι αντε παλι απ την αρχη τα νησιωτικα και τα τσιφτετελια!

Και για το τελος φυσικα, ζειμπεκικο αλλα πακισταν ! Οχι παιζουμε!
.

.

Ο γόρδιος δεσμός της μετανάστευσης

Η λογικη παραδοχη

«Πρέπει να δεχτούμε το εξής: όποια μέτρα και να πάρεις, δεν θα σταματήσεις τη διακίνηση. Άνθρωποι που υποφέρουν κάποια στιγμή φεύγουν και κάπου πάνε. Η λογική μου λοιπόν λέει: πρώτον, ανθρώπινη υποδοχή στον βαθμό που κάθε κράτος μπορεί και δεύτερον, βοήθεια σε χώρες με οξυμένα προβλήματα. Οι άλλες λύσεις έχουν δοκιμαστεί. Οι Αμερικανοί έφραξαν τα σύνορα με το Μεξικό χωρίς αποτέλεσμα, ο Μιτεράν πλήρωνε Ισπανούς και Πορτογάλους για να φύγουν, αυτοί έπαιρναν τα λεφτά και ξαναγύριζαν.

Οι μεταναστες

Οι μετανάστες δεν είναι κυνηγοί ευτυχίας, όπως κάποιοι νομίζουν. Κυνηγούν λύσεις. Πώς θα ταΐσουν τα παιδιά τους, πώς θα ξεφύγουν από τη φυλακή ενός δικτάτορα.Πρωτίστως είναι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από βοήθεια. Έτσι πρέπει να βλέπουμε το ζήτημα. Και αυτού του τύπου τις λύσεις δεν τις έχουμε ποτέ δοκιμάσει. Δεν ξέρω κατά πόσο δεν μπορούμε να δεχτούμε άλλους. Η άφιξη 1,5 εκατομμυρίου προσφύγων το ΄22 ήταν πρόβλημα που λύθηκε και μάλιστα προς όφελός μας. Είναι σαν ένα παιδί με πρόβλημα στα Μαθηματικά. Προσπαθείς να το βοηθήσεις. Δεν προσπαθείς να το στείλεις στην Ιταλία. Ούτε να το ρίξεις στον Καιάδα.

Η δικη μας σταση

Υπάρχει μια διδακτική ιστορία στα "Λακωνικά" του Παυσανία. Ένας Σπαρτιάτης έρχεται στην Αθήνα. Έχει έναν γνωστό στην Αγορά, ο οποίος κάνει ότι δεν τον βλέπει επί δύο μέρες. Μετά που έχει ετοιμάσει το σπίτι του, τον καλεί να μείνει εκεί. Ο Σπαρτιάτης κοιτάζει το τακτοποιημένο δωμάτιο και λέει: "Για χάρη σου κοιμήθηκα δυο μέρες έξω". Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να περιμένουμε μέχρι να είναι όλες οι συνθήκες κατάλληλες για να βοηθήσουμε κάποιον. Άρα όχι απαγορεύσεις, αλλά βοήθεια. Να μην κλείνουμε τους αρρώστους έξω από τα σπίτια τα βράδια, όπως στον Μεσαίωνα».

Η Ευρωπη

Μια Ευρώπη σε κρίση χρειάζεται εργατικά χέρια που, λόγω δημογραφικού, σε 20 χρόνια δεν θα έχει καθόλου, χρειάζεται νέο αίμα, νέες παραδόσεις. Ας ξυπνήσουμε. Να γίνει κάτι. Αυτό που δικαιώνει τη μετανάστευση είναι ότι δεν άκουσα ποτέ και πουθενά έναν πολιτικό να λέει ότι το τάδε ρεύμα μετανάστευσης, πενήντα χρόνια πριν, κατέστρεψε μια χώρα. Μόνο για τα σύγχρονα ρεύματα ανησυχούν όλοι. Έχουμε δε μανία με τις άμεσες λύσεις, ενώ οι περισσότερες χρειάζονται χρόνο.Η μανία όμως με τις άμεσες λύσεις οδήγησε τον Χίτλερ στο Ολοκαύτωμα και τον Στάλιν να θεωρεί πρόβλημα τους αγρότες και να κάνει εκτοπίσεις».

Για την εκπαιδευση

Τα τελευταία τριάντα χρόνια η σχολική εκπαίδευση έχασε τον ανθρωπιστικό στόχο της», λέει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης. «Ξαφνικά περάσαμε σε μια τεχνοκρατική άποψη για την εκπαίδευση, όπου σημασία έχουν μόνο οι γνώσεις που οδηγούν στην εξασφάλιση εργασίας ή καριέρας. Έτσι η "Απολογία του Σωκράτη" ή το "Συμπόσιο" του Πλάτωνα που δεν έχουν άμεση χρησιμότητα δεν διαβάζονται πια. Η διδασκαλία της γλώσσας έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο και πολλοί επιστήμονες- από οικονομολόγους έως και ιστορικούς- γράφουν άρθρα κατευθείαν στα αγγλικά. Ήρθε η στιγμή που όλα αυτά τα πληρώνουμε.

Αποσπασματα απο τη συνεντευξη του συγγραφεα Θοδωρη Καλλιφατιδη στα Νεα 17/6/09

Κυριακη 21/6 η γιορτη του Ανοιχτου Σχολειου Μεταναστων Πειραια!

.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά σας προσκαλεί

Την Κυριακη 21/6/09 και ωρα 19:30

στη γιορτή του για τη λήξη της σχολικής χρονιάς 2008-2009

που θα γίνει στις εγκαταστάσεις του 14ου και 15ου Γυμνασίου Πειραιά,

Κω και Αγίων Αναργύρων στην Παλιά Κοκκινιά.

.

Οι μαθητές μας θα παρουσιάσουν τις δουλειές που ετοίμασαν για τη γιορτή

Θα γινουν οι απονομες των διπλωματων τους

και ολοι μαζι θα γιορτασουμε με πολυ φαγητο, ποτο και ζωντανη μουσικη!

.

Παράλληλα,

(με αφορμη τη συμπληρωση 100 χρονων απο τη γεννηση του Γιαννη Ριτσου)

θα εκτίθενται στο σχολειο,

φωτογραφίες του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου από τη ζωή του ποιητή.

Η έκθεση θα φιλοξενείται στις εγκαταστάσεις του σχολείου

από 18 έως 21 Ιουνίου και θα είναι ανοιχτή για όλους

κάθε απόγευμα από τις 18.00 έως τις 21.00.

.

Σας περιμένουμε απο κοντα

να γνωριστουμε,

να γνωρισετε το σχολειο μας

και να γιορτάσετε μαζί μας !

.

.

Αποχή και Εκπαίδευση

" Το δικαίωμα του εκλέγειν κατακτήθηκε με μακροχρόνιους αγώνες.
Στις χτεσινές εκλογές ένας στους δύο ψηφοφόρους αδιαφόρησε για το διακαίωμα αυτό. Πέταξε εύκολα στα σκουπίδια τη στοιχειώδη, αλλά και βασική, δυνατότητά του συμμετοχής στα κοινά, έκφρασης της πολιτικής βούλησής του.

Ζώντας στα σχολεία κοντά στους νέους μπορούμε να ξέρουμε πως ο βασικός λόγος της αποχής ( ας μιλήσουμε για τους νέους) είναι η αδιαφορία, η αποστασιοποίηση. Όχι η συνειδητή πολιτική στάση, η οποία, άλλωστε, θα εκφραζόταν με προσέλευση στην κάλπη και την επιλογή του λευκού ή ακόμα και του άκυρου.

Και όσοι δουλεύουμε στην εκπαίδευση, καλά θα ήταν να επωμιστούμε τις δικές μας ευθύνες για το φαινόμενο αυτό. Όσο κι αν δεν είναι αποκλειστική η δική μας ευθύνη. Όσο κι αν δεν είναι θεσμοθετημένη η μέσα από μας επίλυση ενός τέτοιου προβλήματος. Όσο κι αν ο ρόλος μας είναι (;) να διδάσκουμε Φυσική ή Αρχαία ή Μαθηματικά.

Εκεί το σχολείο πρέπει να ξεχωρίζει. Στην εκπαίδευση. Στην καλλιέργεια αξιών που θα καθιστούν τους μαθητές πολίτες του αύριο υπεύθυνους, συμμετοχικούς, ενεργούς, πολίτες με ευαισθησίες, κοινωνική συνείδηση, αίσθημα αλληλεγγύης και συνεργατικότητας, κριτικούς, με γερή ηθική, ψυχική, κοινωνική αρματωσιά. Και έχει πολύ χρόνο να τα προσπαθήσει. Έξι ολόκληρα χρόνια το παιδί θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να μυηθεί στις αξίες αυτές.

Κι όσο αυτός ο προβληματισμός δεν έρχεται "από πάνω", ας σκεφτούμε εμείς, οι "από κάτω", ας αποφασίσουμε και ας πράξουμε. Από αύριο θα είμαστε στα σχολεία μας, κοντά στα παιδιά μας. Από αύριο, πέρα από τα προγράμματα, θα είμαστε εμείς κι η ευθύνη μας. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ας συζητήσουμε κι από 'δω, ας συμφωνήσουμε σε κάποια στοιχειώδη κι ας βάλουμε αμέσως μπροστά την εφαρμογή τους. Περισσότερη συζήτηση μέσα κι έξω απ' τις τάξεις; Έμπνευση; Εμπλουτισμός των προς διδασκαλία αντικειμένων με ελκυστικά στοιχεία; Ζωντάνεμα της σχολικής ζωής; Καθιστώντας το σχολείο χώρο οικείο δημιουργίας, συνεύρεσης, ουσιαστικής γνώσης; Επανατοποθέτηση στόχων; Ενθάρρυνση συνεργασιών, ομαδικότητας, συμμετοχής, αυτενέργειας; Τόνωση της αισιοδοξίας, της αγωνιστικότητας; Εκδηλώσεις, άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία;

Η αδιαφορία είναι απλωμένη και έχει γερές ρίζες. Αυτό από μόνο του δεν είναι μια πρόκληση για να αντιδράσουμε; Ας μη μένουμε στα λόγια. Τι έχετε να προτείνετε; Σε τι απ' αυτά θα μπορούσατε να συμβάλετε, ώστε να προχωρήσουμε στην πράξη;

Γράψτε μας τις σκέψεις σας "

www.lykeio6o.blogspot.com/

Σκεψεις κι αποψεις του καθηγητη Κου Μανεση απο το εξαιρετικο μπλογκ του 6ου Λυκειου Καλλιθεας.

Ταινια διαμαντι "The return"

Καταπληκτικο ψυχολογικο θριλερ και ενα υπεροχο σχολιο για εναν κοσμο που αλλαζει απο γενια σε γενια. Αν δε την εχετε δει, δειτε τη. Αξιζει! Andrey Zvyagintsev 2003