Παππους Γιωργος, γιαγια Σταυρουλα. Μια στο τοσο τις ξανακοιτω τις παλιες οικογενειακες φωτογραφιες. Τις ριζες. Και καθε φορα μου μοιαζουν τοσο μα τοσο σημερινες. Λες κι ειμαι ετοιμος να παρω το αμαξι, να τωρα δα, και να παω ως τη Λαρισα να τους κανω ξαφνικη επισκεψη, που μου λειψαν, οσο να ναι, "τωρα τελευταια". Κι ακομα, ν' αφησω και τη σκεψη μου λιγακι σε κεινη την χελιδονοφωλια πανω απ το κεφαλι τους, μπας και γινει κανα θαυμα και δω να επιστρεφουν και κεινα τα λατρεμενα "χελιδονια" στη φωλια τους. Γιατι ως γνωστον, οπου κι αν πηγαν, οπου κι αν πανε, οσο μακρυα κι αν πεταξαν, κατα ενα μυστηριο τροπο παντα γνωριζουν το δρομο και επιστρεφουν. Οπως οι λατρεμενες αναμνησεις οι δικες μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου