13/11/08

Να πεταχτώ να πάρω και τσιγάρα...


Στη Lifo:  http://www.lifo.gr/lifoland/you-send-it/22873

Ξημερώματα Σαββάτου, 02:10'. Καπνίζω στο κάγκελο του μπαλκονιού σκεφτικός. Κάνει παγωνιά, αλλά το ίδιο κάνουν ταυτόχρονα με μένα και πολλοί άλλοι. Το ξέρω, τους βλέπω, τους νιώθω... Χιλιάδες οι εκπνοές μας έρχονται σα σμήνη από παντού και θρέφουν την ομίχλη. Ανάσες που ανοίγουν φτερά και ταξιδεύουν στην σκοτεινιά της ατμόσφαιρας.   

Φτερουγίζουν μακριά, με ορμή στην αρχή, πιο αργά, πιο ακαθόριστα στη συνέχεια. Ανεβοκατεβαίνουν τα "σύννεφα" διαγράφοντας σταχτιές γραμμές πορείας στον ουρανό. Σκιοβολίδες άσκαστες μέσα στην ησυχία. Παλιές πορείες χάνονται, νέες διαγράφονται ξανά και ξανά. Όνειρα, σχέδια, παράπονα, ευχές, απορίες, έρωτες, απογοητεύσεις, ελπίδες, καημοί, προσευχές, όλα χορεύουν μαζί, για τα δικά τους λίγα λεπτά. Μπερδεύονται, ξεμπερδεύονται, τρέφονται απ τη ουσία της νύχτας κι ύστερα βουτούν κι εξαφανίζονται...   

Πόσο να σ' "αλαφρώσει" όμως ο καπνός; Μια εκπνοή πόσο να βρει οξυγόνο; Σκέψεις-φανάρια και σταυροδρόμια-πειρασμοί, πότε μας φρενάρουν και πότε μας ωθούν. Μάταια όμως... Κάθε πτήση και αναγκαστική προσγείωση, κάθε βουτιά και πνιγμός, κάθε όνειρο και ξύπνημα. Ένα τσιγάρο δρόμος το ταξίδι κάθε ερωτηματικού.   

Το κάπνισμα μας λεν σκοτώνει. Κι όμως, όλοι εδώ καπνίζουμε πολύ. Μα πολλές φορές και το να σκέφτεσαι πολύ σκοτώνει. Και το να ονειρεύεσαι. Και το να ελπίζεις. Και το να παλεύεις. Και το να ταξιδεύεις. Όμως εσύ δεν τα πιστεύεις αυτά. Και συνεχίζεις να καπνίζεις. Και κάθε εκπνοή και λίγο πιο πέρα. Κι όλο πιο πέρα κι όλο εδώ. Διαδρομές γλυκόπικρες με προορισμό τ' αστέρια. Μα ποια αστέρια; Έχει συννεφιά πάλι απόψε. Ίσα που αχνοφαίνονται κάποια στο βάθος βάθος. Θα είναι σίγουρα μεγάλα. Ποιοι τυχεροί θα φτάσουν ως εκεί; Ποιοι γενναίοι θα τολμήσουν; Αυτά σκεφτόμαστε όλοι όσοι στα κάγκελα καπνίζουμε κι απόψε σκεφτικοί.Τα ξεφυσήματά μας συναντιούνται στα ύψη. Μπερδεύονται ξεμπερδεύονται. Μοναδικά όλα τους, μα και τόσο ίδια.. 

Μαζί ταξιδεύουμε και χώρια. Άλλος στο φιλί της ερωμένης του, άλλος στο βλέμμα της άρρωστης μάνας, άλλος στο φαντάρο αδερφό κι άλλος στο διαγώνισμα του παιδιού του. Άλλοι πάλι ταξιδεύουν λίγο πιο δίπλα. Στο Κάιρο, στα Τίρανα, στο Ισλαμαμπάντ και στη Μανίλα. Μ' ακόμα περισσότεροι καραβοτσακίζονται σε γκισέ τραπεζών, σε ληγμένα γραμμάτια και τετελεσμένες κατασχέσεις. Πετούν οι σκέψεις σαν τρελές μέσα το σκοτάδι. Έτσι ασυνάρτητες, πυρωμένες μα γκρίζες. Μην προσπαθείς να βγάλεις άκρη μ' όλα αυτά που γράφω. Μάταιος κόπος. Είναι τα σύννεφα βαριά ξανά απόψε. Μάλλον θα βρέξει πάλι. Οι σκέψεις πετούν χαμηλά. Πιο χαμηλά τα όνειρα. Οι ελπίδες στο τέρμα. Να, ψιχαλίζει... Ποιος θεός να 'χει συγκινηθεί; Ώρα να τα μαζεύω. Να πεταχτώ να πάρω και τσιγάρα... 

Πηγή: www.lifo.gr

13 σχόλια:

akrat είπε...

ΚΟΡΥΦΑΙΟ
ΕΥΓΕ

Newton είπε...

Αχ, αυτές οι μπαλκονάτες σκέψεις...(λες ο Ζαχόπουλος έτσι να έπεσε;) Πολύ ωραίο κείμενο.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Οι σκέψεις μας...τόσο ιδιες μα και τόσο διαφορετικές.
Εκεί στο μπαλκόνι κάτω από τον γκρίζο και σκοτεινό ουρανό που μας σκεπάζει όλους, αναρωτιέμαι γιατί τάχα να μην είμαστε αδελφωμένοι οι άνθρωποι, αφού κοινή είναι η πορεία και η μοίρα μας στο μετερίζι της ζωής.

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Artanis είπε...

με τις απανωτές βλάβες του συστήματος, σε έχασα από τα αγαπημένα μου και μαζί έχασα και πολλές αναρτήσεις σου...Όμορφη φάτσα η σκυλίτσα σοα...Κιας μην είναι και καλή ράτσα, αρκεί ναείναι φιλική με τα παιδιά και εσάς...
Όσο για το σημερινό κείμενο, είναι απλά υπέροχο...Χαίρομαι που σε ξαναβρήκα...Φιλιά...

Φαιδρα Φις είπε...

το καλύτερό σου είναι και το πιο δυνατό και το πιο εσωτερικό,το πιο όμορφό σου...
πίστεψέ με
χαίρομαι πολύ που το διάβασα και το εκτύπωσα κιόλας

τι να πω...

σου στέλνω τη σκέψη μου

Νεράιδα της βροχής είπε...

μέσα από την ομίχλη ξεπροβάλλουν οι σκέψεις σαν οπτασίες και χορεύουν μπροστά μας...

έτσι θέλουν οι νύχτες. να τρέφονται με σιωπές και όνειρα...

φιλιά βρόχινα...

ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ είπε...

Καθηλωτικό κείμενο. Από την πρώτη ως την τελευταία λέξη.. Οι συνειρμοί σου με συνεπήραν.!!!
Καλή εβδομάδα!

Spy είπε...

Φίλε μου, περιγράφετε το πιο οικείο συμβάν, με τις πιο καθηλωτικές λέξεις. Πόσες και πόσες τζούρες καπνού δεν χάθηκαν στην ατμόσφαιρα του μικρόκοσμού μας με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό;
Υπέροχο.
Αλήθεια.

naya είπε...

Μπες μεσα ανθρωπε μου,θα κρυωσεις!!
:P
Χωρισ πλακα τωρα, μου αρεσει αυτο το ανακατεμα των σκεψεων που πετουν στον αερα μαζι με τον καπνο..εξαλλου στα μπαλκονια το χειμωνα ζουν οι πιο μυχιες σκεψεις μας.
Καλησπερες!

phlou...flis είπε...

Αν δεν μιλούσες για ...εκπνοές καπνού, θάβαζα ΑΡΙΣΤΑ στο κείμενο. θα το πρότεινα για Nobel. Αλλά έχεις δίκιο, δεν μπορώ να βγαλω ακρη μ'ολα αυτα που γραφεις. Πώς μπορεί μια εισπνοή νικοτίνης και μια εκπνοή καπνού να δημιουργούν όλες αυτές τις αισθήσεις (μήπως παραισθήσεις;).
καλό σου βράδυ

rose είπε...

αντε να πιστεψουμε τωρα οτι το καπνισμα ειναι ΚΑΙ αντικοινωνικο

:-)

...συνεχίζω να καπνίζω

Νανά Τσούμα είπε...

Καλημερα σου.....
δε μου λες ...
να διαβάσω το βράδυ το προηγούμενο;;;
Το Ενα νεο μελος στην οικογένειά μας;;;;
Περιμενω απάντηση ....θα εχω το νου μου...φιλια Νανα

ceralex είπε...

τα σέβη μου... δεν έχω λόγια...μόνο ανάβω ένα τσιγάρο...