3/3/08

Παρασταση "Βαλκανικη"

Εμαθε πια να ζει πληγωμενη
Το μαχαιρι στην πλατη
σε καθε της κινηση παλλεται και σταζει
Εισπνεει ξανα τον πονο ως το μεδουλι
προσπαθει να ανασηκωθει, εστω και λιγο
.
Η κραυγη της ξεκουφαινει λαους
Δεν αντεχουν, κλεινουν τ' αυτια τους
.
Το κεφαλι της τιναζεται με μιας προς τα πισω
ριπες υγρου πυρ σκορπιζονται στα μουτρα των θεατων
Αιμα, ιδρωτας, πυον, κραυγες ,ολα υγρα, κιτρινα κι αρρωστα
.
Μουχλα παραισθησιογωνα σε μυαλα και ψυχες
.
Να τ' αποφυγουν ολοι ματαια προσπαθουν
Σκηνη και πλατεια σ' αποσταση αναπνοης
.
Οι πολυθρονες τους αναπαυτικες μα οι αλυσιδες στα ποδια
κι ο πρωταγωνιστης τοσο κοντα
Ολα τα ματια κλεινουν, μα το δραμα το ζουν
.
Τα γονατα της λυγιζουν , ενα μπρος ενα πισω
τρεγκλιζει, παραπαιει, προσπαθει να σηκωθει
Τα χερια απλωνονται , ισια μπροστα στο χαος
παρακαλανε στα τυφλα
.
Παντου καπνοι και σκοτεινια ,
μαυρα και μωβ τα συννεφα επιταφια θρηνουνε
Δε βλεπει
Τρεμει
Καμμενες σαρκες μυριζει και θανατος
μεσ' τη φωτια κι ομως αυτη κρυωνει
.
Δαιμονισμενα ξωτικα της ξενιτευουνε το νου
μα η εξορια.. οικεια
Απεγνωσμενα κατι ζηταει
απ' αυτους; απ' οποιον
Των θεατων τα ματια, αλλο δεν αντεχουν
το βλεμμα να σηκωσουν δε μπορουν
Ειν' η βαρια η συνενοχη που ασηκωτο το κανει
.
"Βαλκανικη, μην προσπαθεις, καλυτερα να πεσεις, φωναζουν!"
.
Μα 'κεινη, το ιδιο επιμονη ως το φιναλε
Μια να σηκωνεται και μια να πεφτει
και το μαχαιρι την πληγη ολοενα να βαθαινει
.
Μανες, κρυβουν στα στηθη τα παιδια
Το "καταματα" ανεξιτηλα βαφει
Κλαινε, φωναζουν, να φυγουν
Το τελος αργει
και ποιος να τους πει, πως η παρασταση διαλειμμα δεν εχει
.
Ουρλιαζουν, φτυνουν, βριζουν,
σκιζουν τις πολυθρονες τις αναπαυτικες
Γινεται χαλασμος
Οι ηθοποιοι ανταποδιδουν
Πανδαιμονιο
.
Μεσ' στο χαμο καποιες σκουριασμενες αλυσιδες σπανε
(περιεργο πως αμελησανε τ' αφεντικα;)
.
Οχλος ελευθερος να γινει λαος
ελευθερωνουν ο ενας τον αλλον
Οι αλυσιδες στα χερια τους πια, στριφογυριζουν στον αερα
χιλιαδες συντριμια πετιουντε στο σκοταδι
Οι σκηνοθετες βγαινουν στη σκηνη, ψαχνουνε να ξεφυγουν
οι χορηγοι το ιδιο
(η εσχατη των ποινων διπλη γι αυτους, το ξερουν)
παραγωγοι, και τεχνικοι, ηθοποιοι και θεατες γινονται ενα κουβαρι
ζητωκραυγες, αλαλαγμοι και ιαχες θριαμβου
τα φωτα δεν αναβουν
.
Ο διοργανωτης απ το μικροφωνο αταραχα, επιτελους ανακοινωνει..
(τον ακουει αραγε κανεις αυτον που ξερει..;)
μα εκεινος ως οφειλει συνεχιζει:
.
"...αγαπητες κυριες και κυριοι, η παρασταση διαλειμμα δεν εχει."

10 σχόλια:

Ανασα του Βορρα είπε...

'Εχεις δυνατή πένα και ακόμη πιο δυνατή φωνή!
Συγκινημένη!

exoaptonkyklo είπε...

Τουτες οι σκεψεις μου,ειναι νωπες ακομα και το μελανι μου υγρο κι ομως, με τιμας με συναισθηματα βαθια.Μακαρι να τ' αξιζω...
Σ'ευχαριστω.

Φαίδρα φις είπε...

η προτελευταία στροφή μου άρεσε πάρα πολύ.
φαίνεται-από την πείρα μου-ότι οι σκέψεις είναι νωπές και ίσως άωρες,θέλουν λίγη δουλειά ακόμα,είναι όμως τόσο "αψύς" ο συναισθηματισμός σου και τόσο έντονο το ύφος που δεν σ'αφήνουν αδιάφορο.
Η γνώμη μου-αν μου επιτρέπεις-είναι να το δουλέψεις λίγο παραπάνω,χωρίς ν'απλώνεις τόσο τα νοήματα,
στην ποίηση χρειάζεται "μάζεμα" και κυρίως αφαίρεση,εκεί είναι η ουσία.
πολλά φιλιά,

exoaptonkyklo είπε...

Φαιδρα φις εχεις δικιο.Ετσι ειναι.Απο αποσταση καποιων ωρων το "βλεπω".
Θα συνεχισω..Σ ευχαριστω.

exoaptonkyklo είπε...

Α, Φαιδρα μην το ξεχασω.Αν το ξαναδεις, η γνωμη σου μ ενδιαφερει.

Φαίδρα φις είπε...

εννοείται αυτό,δε χρειαζόταν να μου το πεις.
κοίταξε κι εσύ στη θάλασσα,πάλι έχω ένα ερώτημα μετέωρο που περιμένει απάντηση...

σε φιλώ

Ανώνυμος είπε...

ΜΑς ΕΧΕΙς ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΙ.ΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙς ΓΙΑ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ?ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ.νΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΦΙΛΑΡΑΚΟ.ΕΙΣΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ!

akrat είπε...

είχα καιρό να μπω και βλέπω ωραία πράγματα... μπράβο

Ιωναθαν είπε...

Η εξορια οικεια...
Το καταματα ανεξιτηλα βαφει...
Η παρασταση διαλειμμα δεν εχει...

Τοσες τρομαχτικες αληθειες, τοσο εξαισια ειπωμενες!Να σαι καλα!

Δημήτρης Σταύρου είπε...

Συγχαρητήρια!

Ταιριάζει και σε πολλές ακόμα "παραστάσεις" ανά τον κόσμο...